{{ message.message }}
{{ button.text }}

Leven op de kop

Wanneer zekerheid plaats maakt voor onzekerheid

Afbeelding blog 'Leven op de kop' Achtergrond blur afbeelding

Herken je het? Je toekomst al vooruit willen plannen? Je zoekt de zekerheid op. Daarvoor maak je tenslotte de plannen. Dat deed ik ook, totdat alles op zijn kop kwam te staan. En na lang twijfelen ben ik in dan eindelijk klaar om het op "papier" te zetten.

Laten we bij het begin beginnen:
Jong moeder geworden. Huisje boompje beestje al liep het allemaal wat anders dan anders. Begonnen aan de opleiding verpleegkunde. Maar na een half jaar moeten stoppen, ik voelde me niet goed. De druk van de studie in combinatie met een huishouden, 2 jonge kinderen en een man met ploegendienst. Het werd mij allemaal te veel. In dezelfde periode voelde ik mij ook ziek. Ik besloot te stoppen. Mijn kinderen hadden niks aan een overwerkte moeder die nergens meer van genoot. In plaats daarvan storte ik mij op het opknappen van ons huis. Afleiding.. dat was wat ik nodig had. Ondertussen was ik aan het solliciteren, opzoek naar werk. Een paar uurtjes per week zodat ik niet hele dagen thuis zou komen te zitten. Na een paar weken voelde ik mij weer wat beter. Dit was de juiste beslissing. Rust dat hadden we even nodig. Ook hadden wij altijd nog een wens voor een 3de kindje, en begin mei bleek de test positief. Een beetje in shock aangezien dit sneller kwam dan verwacht. (Onze jongste heeft een tijdje op zich laten wachten). Een paar weken en 2 goede echo's verder kon ik voor mijn gevoel wat meer genieten. Rond de 7 weken kreeg ik pijn in mijn bekken en werd ik vermoeid. Denkend aan spierpijn in combinatie met zwangerschapssymptomen ging ik door met het gewone leven. Maar na een week had ik ook pijn in mijn schouderbladen. Het voelde niet goed. Naar de huisarts dan maar. Ook deze dacht aan spierpijn. Een week later had ik meer moeite met lopen, ook voelde ik mij ziek. Maar geen symptomen behalve "spier"pijn. 2 weken na de eerste afspraak toch maar weer naar de huisarts. Ik kon immers nog amper uit bed komen van de pijn in mijn benen.. de arts vertrouwde het niet en zorgde voor een spoedplek bij de internist 2 dagen later. De internist wou bloed afnemen en wou mij binnen 2 dagen terug zien. Indien ik zieker zou zijn, gingen ze verder onderzoek doen.
Dezelfde avond als de eerste afspraak bij de internist had mijn man nachtdienst en ik weet nog dat ik naar bed ging met het idee dat ik mijn laatste beetje energie had verbruikt om überhaupt op bed te gaan liggen. De volgende ochtend voelde ik mij dan ook veel slechter.. maar je gaat door.. de oudste moest toch echt naar school en ook voor de jongste ging de zorg door. Mijn man vertrok 's Avonds voor zijn werk en ik besloot om, om 8u naar bed te gaan. Maar iets in mij zei dat ik afscheid moest gaan nemen van de kinderen. Iets zei mij dat ik misschien de volgende ochtend niet meer wakker zou worden. En toen besefte ik mij pas.. dat ik mij zo slecht voelde. Ik had zo slecht maar mijn lichaam geluisterd.. al huilend ben ik in slaap gevallen, en de volgende ochtend was het dan tijd voor de afspraak bij de internist...

In het vervolg: mijn ziekenhuis opname, spierbiopt, herstel??
(Ik schrijf dit puur om het te verwerken. Maar ook om "lot" genootjes te vinden in deze moeilijke periode)

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je