{{ message.message }}
{{ button.text }}

Krijg je kinderen of neem je ze?

De échte problemen

Afbeelding blog 'Krijg je kinderen of neem je ze? '

Hebben we kinderen gekregen of genomen?

Aaah wat een discussies toch elke keer, wanneer iemand het durft te zeggen zeg! "We hebben besloten kinderen te nemen". Seeaaauuu! (Denk hier even een Leids accent bij). De dames komen aangerend, nog net niet met pitchforks. Hoe durf je? Een kind neem je niet, een kind KRIJG je! Oh wat zijn ze boos. Zo boos en verongelijkt. Tis toch wat. Ik krab dan altijd even op m'n hoofd. Het is niet altijd handig dat ik de "waarom" fase nooit ontgroeid ben (meestal wel gelukkig, anders had ik het nooit zover geschopt). Maar nu kan ik het niet laten. Want waarom? Van wie? Waarvandaan? Heb ik of zij die kinderen dan gekregen?

Is het iets religieus? Geloven zij dat een kind is gegeven door een God of Godin? Één of andere hogere macht? Iets mythisch? Kwam er een eenhoorn gracieus aan gegalopeerd met een klein pakketje bungelend aan zijn magische hoorn: hier, een baby. Ik geef het je? Braken de wolken open, met daaruit een regenboog waarvan een baby gleed, harp in de hand? Echt, dat is voor mij net zo geloofwaardig als bovenstaande. Als overtuigd atheïst geloof ik dus niet dat ik mijn kinderen heb gekregen. Dat zou namelijk ook kunnen betekenen dat die hogere macht ze weer terug kan nemen. Ook zo'n uitspraak die je van dezelfde types kunt horen: God plukt de mooiste bloemen eerst. Of: hij/zij is nu op een betere plek. Mag ik even braken?!

De meeste mensen hebben het er na een tijdje over met hun partner. Ik stel mij voor dat het ongeveer zo gaat: "hè Gerrit, we hebben allebei een leuke baan, een fijn huis, een leuke hond en matching fleece jassen, misschien is het tijd dat we aan kinderen beginnen?" "Nou!" Zegt Gerrit "dat lijkt mij een prima idee, Marietje!" En zo komt het dat Gerrit en Marietje aan de bak gaan en meestal vrij vlot zwanger raken. Of ze nu kinderen kregen of namen kunnen ze zelf bepalen, misschien zelfs uitwisselen. Dat klinkt heel rot voor mensen waarbij het niet zo gaat. En echt dat begrijp ik. Beter dan je denkt. Ook hier ging het niet makkelijk. Ja het zwanger worden wel, het zwanger zijn én blijven niet. En juist daarom vind ik het onzin wanneer iemand zich irriteert én mij of een ander toespreekt dat je een kind krijgt, niet neemt. Want hallo, van WIE dan? Wie is hier verdorie degene die al het werk doet? Ik toch zeker?! Want laten we eerlijk zijn, voor de meeste mannen is het een makkelijk en leuk taakje. De mijne vond het in elk geval niet erg. Maar het zwanger zijn? Poeh hou op, schei uit. Daar heb ik keihard voor gewerkt. Ik, niemand anders. Niks gekregen noch genomen, maar bewust voor gekozen en niet gezegend want nogmaals: door wie? Ik maak gewoon heel leuke kinderen en vooruit, mijn man heeft ook bijgedragen met goede genen. Is dat geluk? Nou ik noem het wel zo, want ik ben gelukkig. Maar ik heb géén geluk gekregen van iemand of iets. Zelf keihard voor geknokt. Dit betekent niet dat iemand met fertiliteits problematiek er dus niet hard voor heeft geknokt, het één sluit het ander niet uit. Iedereen knokt op zijn eigen manier en door iemand aan te spreken op zoiets als taal, is zo onnodig denigrerend dat mijn nek haren overeind gaan staan. Al is denigrerend niet het juiste woord. Je zet namelijk jezelf te kakken. Mij heb je er in elk geval niet mee, ik schrijf er namelijk een blog over en heb ook mijn zegje weer gedaan. Doe ermee wat je wilt. Maar denk niet dat je origineel bent, noch dat de ander er iets mee gaat doen. 

Bovendien, we hebben niet met elkaar geknikkerd dus kom mij niet de les lezen. Daar kon ik als kleuter al niet tegen, dus laat staan dat ik die opmerkingen nu kan waarderen. Daarvoor ga ik veel te veel prat op mijn vrijheid van meningsuiting (wat overigens niet betekent dat je racistische of seksistische uitspraken kunt gooien op vrijheid van meningsuiting, dan ben je gewoon een eikel). Want dat je je erdoor laat kwetsen is misschien geen keuze. Daar heb je niet altijd controle over. Het is nu eenmaal héél zwaar wanneer het niet vanzelfsprekend is dat je een kind krijgt of neemt. Maar wél dat je denkt dat je een ander erop aan kunt spreken. Kom op zeg. We zijn allemaal volwassen en je weet niets van de ander zijn struggles. Elk huisje heeft z'n kruisje en je hoeft er niet blindelings vanuit te gaan dat jouw kruisje groter en zwaarder is.

Maar goed, dit is een discussie die nooit klaar is vrees ik. Hoe vermoeiend ook. Er zullen altijd mensen zijn die je een schuldgevoel proberen aan te praten. Waarom? Mogelijk voelen ze zich beter wanneer ze zich afreageren op mensen die hebben wat zij willen? Tja, lijkt mij moeilijk om zo in het leven te staan maar goed, niet mijn probleem. En toch, kunnen we afspreken dat je dit probleem dan gewoon fijn bij jezelf houdt, waar het hoort? En ons in het vervolg druk maken om echte issues zoals de klimaatcrisis en weeskinderen die in oorlogsgebieden verhongeren? Fijn. Dat zijn tenminste echte problemen. Laten we er voor zorgen dat de kinderen die we nemen, kregen of in de kool vonden, een toekomst krijgen. Of nemen. Zolang het er maar is. Hoi!

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je