{{ message.message }}
{{ button.text }}

Kijkje in het leven van AM, Deel 2

graag verneem ik of jullie het iets vinden.

Afbeelding blog 'Kijkje in het leven van AM, Deel 2'

"Door al deze aspecten is mijn leven al een rollercoaster, maar ondanks alles ben ik blijven vechten en recht opblijven tot 2003 toen ging het kaarsje uit. Ik heb toen dingen gedaan die niet wensenlijk zijn en een hoop pijn bij vele mensen nog te voelen is."

Even een greep uit mijn verleden, om jullie mee tenemen hoe het zover heeft kunnen komen:
Ik was 16 en zou slagen voor mijn diploma en ik zou een fiets krijgen, normaal ging mijn vader nooit oppad met mij en nu wel. We gingen voor een fiets kijken. Bij de fietsenzaak aangekomen ging ik er 1 proberen maar dat ging niet helemaal goed dus ik knijp vol in de handremmen, daardoor gleed ik van het zadel af met mijn rechtervoet op het stoeprandje en daar ging ik. Knak.
Foute boel. Mijn vader tilde mij naar de auto en bij thuiskomst ging hij eerste de dokter bellen, maar ik moest even wachten tot ik aan de beurt was. Ik hinkelend met een neurologische aandoening naar huis. Bij het weer terug naar de auto gaan, dachten we dat het handig was als ik in een postkar zou gaan staan. Het was tijd om naar de dokter te gaan. Ik in de postkar die mijn vader naar de auto duwde. Bij de auto aangekomen zetten mijn vader de postkar neer op de rem, maar ik stond op een bultje waarbij de postkar van een bultje af ging, daardoor draaide ik om en kiepte met kar en al om. Bam daar lag ik weer. Vervolgens de auto ingestrompeld en toen naar de huisarts. Eenmaal bij de huisarts keek hij naar mijn enkel en zei ik denk dat het gekneusd is. Ik zei ik denk dat het gebroken is, ik wil naar het ziekenhuis. Uit eindelijk groenlicht en wij naar het ziekenhuis. Daar aangekomen ging mijn vader een rolstoel halen en toen ik daar in geklommen was en naar binnen werd gereden kwam er een broeder aan en die zei is het gebroken. Ik zei ik denk het wel, maar de dokter zei gekneusd. Hij zei niks maar je zag zijn aan zijn gezicht dat het boekdelen sprak.
We werden meegenomen voor foto's. Op die platen verging ik van de pijn, omdat die platen ijskoud waren.
Ik werd naar mijn kamer gebracht en toen was mijn moeder inmiddels in het ziekenhuis. Mijn vader had een briefje weggelegd ik ben met AM naar het ziekenhuis. *oops*
Mijn moeder kwam binnen en die sloeg de deken open en die schrok zich wezenloos.
Eindelijk kwam de dokter en die zei je hebt een dubbele enkelbreuk en je hielpees ligt er uit. Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat??? Dat wordt een operatie.
Ik begon te huilen, nog niet eens van de pijn, want ik zat vol adrenaline, maar wel dat ik dacht dat mijn eindexamen in het water zou vallen. Ik moest nog 2 tentames. Ik heb toen 11 dagen in het ziekenhuis gelegen en op 1 persoon na is er niemand van mijn klas geweest. Je mag gerust weten dat het toch eenzaam voelde. Toen ik terug kwam op school, heb ik mijn tentames gemaakt en toen wilde ze ineens met mijn praten. Ik zei tegen mijn vader: ben moe en we zijn naar huis gegaan.
Eenmaal thuis kwamen alle spanningen er uit. Ik ben thuis ook nooit opgezocht. Ik ben met mijn enkel in het gips naar mijn diploma uitreiking geweest. Helaas was mijn vader niet aanwezig die ging werken. Ik heb 6 weken in het gips gezeten. Daar naar ben ik weer gaan oefenen met lopen. Op de fiets durfde ik even niet meer.
In de zomer van 1995 kreeg ik inmiddels mijn eerste vakantiebaantje en ben daar gaan werken.
Op een dag kwam er ook een jongen werken. Leukkkkkkkkkkkk dat ik hem vond. We kregen contact en er werd besloten met zijn 4 naar de bioscoop te gaan. Ik zou nog een vriendin mee vragen en zijn beste vriend ging mee. Allemaal heel gezellig. Die vriendin zou mee gaan, maar op de dag van afsprak durfde ze niet. We zouden met de bus gaan dus ik toch maar naar de bus en ik zag ze niet zitten dus durfde niet in te stappen. Was maar goed ook want het bleek dat hun naar mijn huis gegaan waren en zaten met mijn moeder te praten. Uit eindelijk met zijn 3en naar de bioscoop gegaan. Het was hartstikke leuk. Het is ook wat geworden, maar was van korte duur. ik was toen 16/17 en ging nog met mijn ouders nog op vakantie naar het verre buitenland. Hij zei dat hij op mij zou wachten en we zouden schrijven want ik zou 5 weken weg blijven. Ik heb toen 1 brief van hem gehad en toen ik terug kwam zou hij naar mij toe komen. Ik naar de afgesproken plek, maar er kwam niemand dus ik belde naar zijn beste vriend of hij daar misschien was, maar daar was hij ook al weken niet geweest ik moest maar naar H bellen. H was een "vriendin" van ons. Waar hij ooit eerst van zei dat hij daar nooit iets mee zou willen. Je kunt dus al wel raden dat hij toch iets met haar begonnen was in de tijd dat ik in het buitenland zat. Mijn grote liefde, brak mijn hart toen ik 17 jaar was. Ik huilde tranen met tuiten en at slecht. Ik begon er weer een beetje over heen te komen en toen lag ik op bed met uit gerekte enkelbanden en toen belde hij weer op. We hebben het na een jaar nog eens geprobeerd maar dat werkte ook niet. We gingen beide ons eigen weg en ik ging weer naar school (Mythylschool). Ik was 19 jaar toen ik van school af kwam en ik wilde niet meer naar een vervolg opleiding. Ik werd aangemeld voor bij een bedrijf te werken voor mensen met een beperking, maar ze waren vergeten mij op de loonlijst te zetten, dus ik kon daar wel werken maar kreeg geen loon en mijn ouders moesten dan alles betalen, daardoor heb ik 8 maanden thuis gezeten. In 1999 had ik mijn eerste baan via
de gemeente. Ik kwam bij een bibliotheek te werken. was super leuk maar bijvoorbaat al tijdelijk. Na 10 maanden kreeg ik bericht dat ik bij die instelling op de loonlijst was gezet en daar mocht gaan werken. Ik heb altijd via hun bij regulieren bedrijven gewerkt. Verschillende bedrijven en dat was ook leuk.
Ik ben op mijn 20stse het huis uit gegaan omdat het echt niet meer ging. De ruzies tussen mijn vader en mij werden steeds erger. Ik had adem ruimte nodig. Ruimte om eigen ik te zoeken. Ik liep zo op mijn tandvlees, dat het gewoon niet goed zou blijven gaan. Via via kon ik tijdelijk een huisje bekomen en me geen raad weten deed ik maar wat goed leek.
Ik leefde op dat moment heel ongezond en kwam amper buiten. Alleen om te werken. Ik moest na 9 maanden weg daar want die ander kwam terug. Ik moest toen weer terug naar mijn ouders. Gelukkig was het maar voor 1 maand want toen kreeg ik mijn volgend huisje ik heb daar 3 jaar gewoond, maar trap lopen werd al moeilijk dus ik ging bij de woningbouw vragen of ik geen benedenwoning kon krijgen na veel 5 en 6en kreeg ik dan mijn benedenwoning met lift. Ik heb dat huis helemaal in mijn eentje geregeld en in gericht.

In die tijd leerde ik mijn 2e vriend kennen.




*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #pijnlijk

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je