{{ message.message }}
{{ button.text }}

Joehoe!

Na de geboorte van mijn zoon een zware postnatale depressie gehad. Opname was hierbij niet te voorkomen. Ben nu bezig met medicatie afbouw en het vinden van mijn draai in deze nieuwe ik.

Afbeelding blog 'Joehoe! ' Achtergrond blur afbeelding

"Zullen we een stuk gaan wandelen" vraagt Bart. Ik kijk op de klok. 10:00 uur "hmm ben niet super enthousiast. Maar laten we toch maar gaan". Het is herfst, in mijn ogen winter, winter, het is koud, regenachtig, donker en gewoon binnen weer. Maar als ik iets mee heb gekregen is dat juist beweging en buitenhuis belangrijk is om een donkere tijd te voorkomen.

" elf uur gaat de plus open, dan kunnen we een lekkere lunch halen op de terugweg" het was het enige wat ik kon bedenken als positieve draai aan de wandeling.

"Heb je de sleutel?" Vraagt Bart terwijl hij de deur dicht doet. "Ja" terwijl ik mijn sjaal nog een keer omsla. Een uur later komen we bij de plus aan. Niks, niemand, stil, geen beweging.

Er gaat een klein klein klein lampje branden. "Oh nee Bart, hoe laat is het?" Zeg ik , terwijl ik het antwoord al weet. "10 uur precies" zegt hij. Ik sla met mijn hand tegen mijn voorhoofd, en B doet me na. "De klok op de oven is niet verzet!"
We lopen naar huis.

Later die dag krijg ik een app. Van een medebewoonster van de paaz. Ze is ziek, heel ziek. Ik word er stil van en ik pink een klein traantje weg. Alle mensen waarmee ik heb gewoond hebben een soort speciaal plekje. Je kent ze niet, maar je voelt ze wel en ze voelen wat jij voelt en dat maakt een speciale band binnen een korte tijd.

Maar als ik er over nadenken kan ik nog weinig 'echte' gebeurtenissen naar boven halen. Ik heb er een paar uur over nagedacht. Ik lees mijn eigen blogs niet terug. Het zijn te veel pijn punten die ik allang vergeten ben en niet wil terug halen. Maar ineens weet ik het.
Het was een balspel therapie die ze groep mensen verbond op een manier die je niet kent in het leven.

Ineens besluit ik om een aantal mensen te appen hoe het gaat. "Heeey. Ik was aan het denken over de tijd op de paaz, en ik vroeg me af hoe het met je gaat. Het is alweer een tijdje geleden. Liefs sandra"

Niks

Maar na een aantal uur krijg ik wat antwoorden. Bij de meeste merk ik wat afstandelijkheid, wat ik ze totaal niet kwalijk neem. Maar wat wel mismatch is met het gevoel wat naar boven kwam. Ik besluit het hierbij te laten en te denken dat het eigenlijk een mooie tijd is geweest en dat iedereen zijn eigen ik aan het zoeken is.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je