{{ message.message }}
{{ button.text }}

Jess, tussen feit en fictie #10

Ik probeer te vluchten, maar of dat lukt?

Afbeelding blog 'Jess, tussen feit en fictie #10'

Ik bedenk me niet, geef Joris een knietje en ren naar beneden. 'Wat denk je wel niet wat ik ben!' krijs ik en gooi het glas water dat voor mij staat in het gezicht van David. 'Ik ben godverdomme geen hoer!' David pakt kalm een servetje en wrijft zijn gezicht droog. Zijn ogen staan kil als hij mij aankijkt.
'Ik denk dat je iets teveel hebt gedronken, liefje,' zegt hij en maakt een verontschuldigend gebaar naar de overige gasten. 'Hier heb je geld voor een taxi, ik kom zo naar huis.' Ik weet dat als ik nu iets zeg ik een grens overschrijdt. Ik pak gedwee het geld aan en loop naar buiten. Ik snuif de frisse lucht in en ik voel me ineens zo stom. Natuurlijk houdt David niet van mij en natuurlijk geeft hij mij niet zomaar nieuwe kleren of neemt mij mee naar feestjes. Hij wil er nu wat voor terug.
Thuis pak ik een tas en smijt er lukraak wat kleren in. Ik moet hier weg, zo snel mogelijk, voordat David thuiskomt.
Ik weet niet waarom, maar toch schrijf ik een briefje voor hem. “Sorry, ik moet gaan en ik kom niet meer terug. Ik denk dat je wel weet waarom. Liefs, Jess”.
Ik leg het briefje op tafel en kijk nog 1 keer om mij heen, wetende dat ik nooit meer terug zal komen. Ik voel in mijn jaszak of de envelop met geld erin zit en met een ongerust gevoel loop ik de deur uit.

David zal nooit verwachten dat ik met de trein zou gaan, dus ik voel me aardig veilig op Centraal. Ik koop een kaartje bij het loket en ga op zoek naar het perron. Ik twijfel nog even of ik Marvin moet bellen dat ik eraan kom, maar besluit het toch niet te doen. Ook wil ik ergens Eefje wel bellen, maar gezien het tijdstip zal ze vast niet opnemen. Ineens merk ik dat ik aan het huilen ben. Ze hebben gelijk gehad; Coby en Marvin. Moeilijk om toe te geven, maar ze hebben echt gelijk gehad. Het is niet zo mooi als het lijkt.
'Volgens mij kan jij wel een zakdoekje gebruiken,' hoor ik vriendelijk naast mij. Ik kijk op en kijk recht in de mooiste en vriendelijkste blauwe ogen die ik ooit gezien heb. Ik pak het zakdoekje aan en snuit mijn neus.
'Wat doet een dame als jij op het station? Je ziet eruit alsof je een auto met chauffeur hebt,' grinnikt de onbekende man. Ik glimlach voorzichtig en schud mijn hoofd.
'Ik hou ervan om met de trein te gaan. En deze outfit... Deze outfit hoort bij een vorig leven, zodra ik ben waar ik moet zijn ga ik ze ritueel verbranden.' De man lacht en stoot me aan.
'Volgens mij komt jouw trein eraan. Zou je... Zou je het leuk vinden als we samen reizen?' Zonder na te denken knik ik enthousiast. Samen met de man stap ik in en we zoeken een plekje.
'Ik ben Mark de Vries en onderweg naar Hoogeveen.'
'Aangenaam, ik ben Jess en ook onderweg naar Hoogeveen. Op bezoek bij een oude vriend,' lach ik. Mark glimlacht en pakt zijn telefoon. Als ik hem zie typen twijfel ik weer of ik Marvin moet laten weten dat ik kom. Ik pak mijn telefoon en typ een sms-je, niet naar Marvin maar naar Eefje. “Moest weg bij David, ik zeg niet waar ik ben maar bel je mij zodra het kan?”
'Overstap in Zwolle, perron 3, de trein staat al aan de overkant, we komen over ongeveer 10 minuten aan,' zegt de conducteur geroutineerd en geeft mij mijn kaartje terug. Ik knik en richt mijn aandacht weer op Mark. Hij is van een heel ander kaliber dan David; een gewone man, geen poeha of opsmuk. Als ik er goed over nadenk is hij precies de man die ik wil, net zoals de stem in mijn hoofd altijd al zei.
'Kom, Jess, we zijn in Zwolle.' Hij steekt zijn hand uit en zonder aarzelen pak ik deze vast en hijs mezelf omhoog.

De rit naar Hoogeveen duurt veel te kort en even later kijk ik Mark na als hij naar de fietsenstalling loopt. Met zijn nummer veilig opgeslagen in mijn telefoon voelt het alsof ik de hele wereld weer aan kan. Het stemmetje in mijn hoofd dat het woordje “naïef” op repeat heeft staan negeer ik.
Gelukkig staat er een taxi klaar en als ik wil oversteken stopt er voor mij een auto. Ik mopper en loop eromheen.
'Waar denk jij naartoe te gaan?' hoor ik een bekende stem dreigend vragen. Langzaam draai ik mij om en kijk recht in het gezicht van David. Hij lacht spottend en stapt uit de auto.
'Je denkt toch niet dat ik je zomaar zou laten gaan?'
Ik concentreer mij op mijn telefoon en probeer hem in mijn jaszak te ontgrendelen. Ik heb geen idee hoe ik ongezien een sms naar Mark kan sturen en besluit het op een lopen te zetten.
'Trut! Kom hier!' schreeuwt David en als ik over mijn schouder kijk zie ik hem achter mij aankomen. Ik schiet achter een gebouw en stuur een sms naar Mark. “SOS Station”, typ ik snel en verberg mij achter een paar struiken. Natuurlijk vergeet ik het geluid uit te zetten en de beltoon schalt over het stationsplein.
'Ik zit achter de struiken links van het stationsplein,' fluister ik. 'Help me, alsjeblieft.'
'Rustig maar, meisje, je hoeft niets te zeggen. Ik kom er direct aan.' De stem van Mark kalmeert en ik ontspan een beetje. Terwijl ik op Mark wacht hoor ik voetstappen die steeds dichterbij komen.
'Pssst, Jess! Ik ben het, Mark!' Ik kom omhoog en kijk of ik David ergens zie.
Plots grijpt Mark mijn haar vast en roept: 'Yo, David! Ik heb d'r hoor!' Ik begin te hyperventileren en al snel wordt alles zwart.

'Dus jij dacht aan mij te kunnen ontkomen...' sist David in mijn oor.
'Mark,' mompel ik en ga rechtop zitten.
'Ik heb hem gestuurd, ik wist dat je met de trein zou gaan. Hij liet mij weten dat je bij hem was en ik heb je opgewacht.' David lacht triomfantelijk en lacht zijn witte tanden bloot. 'Je bent van mij, Jess, vergeet dat niet. Ik laat het je niet vergeten.'
'Wat wil je dan van mij?' vraag ik en eigenlijk weet ik het antwoord al.
'Ik had je intelligenter ingeschat. Je gaat voor mij werken, op de Wallen. Je bent een trofee, de hoofdprijs. Ik ga heel veel geld aan jou verdienen.'
'Nooit!' krijs ik. 'Vergeet het maar, ik wil weg!'
'Jij gaat helemaal nergens naartoe. Sterker nog, ik wil wel eens zien en voelen wat ik straks in de etalage ga zetten.' David gaat voor me staan en duwt mij terug op de bank. Hij knoopt zijn broek open en zegt: 'Doe maar eens wat je moet doen. Ga je kleren en feestjes maar terugverdienen.'
Nog geen uur later voel ik me vies en doet alles pijn. Hij heeft me letterlijk alle hoeken van de kamer laten zien. 'Ga maar douchen en zorg dat je toonbaar bent. Je begint vanavond.'
'Met wat?' vraag ik uitdagend en met alle kracht die ik nog heb. Mijn vraag wordt beantwoord met een klap in mijn gezicht. David loopt lachend weg en laat mij ontredderd achter. Ik zie nog net hoe hij mijn telefoon uit mijn jaszak haalt en deze in zijn zak stopt.

Met een handdoek wrijf ik de spiegel droog en kijk naar mijn spiegelbeeld. Ik schud mijn hoofd en voorzichtig droog ik mijzelf af. Daarna ga ik op zoek naar paracetamol en vind nog een strip in mijn nachtkastje. In de hoop dat ik geen fysieke pijn meer heb neem ik 4 pillen tegelijk en kleed mij daarna aan.
David staat in de hal en zodra hij mij ziet loopt hij op mij af. 'Ik mag aannemen dat je jezelf goed hebt verzorgd?' Ik knik zonder iets te zeggen en loop gedwee achter hem aan naar buiten.
'Geen geintjes, Jess,' zegt hij dreigend en houdt het portier voor mij open. 'Deze keer ben je er goed vanaf gekomen, laat me niet een stap verder gaan.' Wederom knik ik en stap in de auto.
Ik hoor mijn telefoon overgaan en kijk David vragend aan. Hij pakt mijn telefoon, kijkt op het display en geeft hem dan aan mij. 'Het is je hoerenvriendin Eefje, deze mag je beantwoorden.'
'Met Jess.'
'Jess, met Eefje. Ik las net je sms, ik heb weinig tijd maar je moet terug naar David! Je moet terug, Jess! Als jij niet terugkomt dan nemen ze mij te grazen. Kom alsjeblieft terug!'
'Ik ben al terug,' zeg ik toonloos. 'Vanaf vanavond ga ik voor David aan het werk.'
'Oh, lieverd, het spijt me zo....' Eefje zegt nog iets maar dat hoor ik niet meer, David heeft de telefoon uit mijn handen getrokken en hangt op.
'Vanavond krijg je alleen maar klanten op mijn uitnodiging, geen vreemden. Ik wil zien hoe je het doet en of je echt zo geschikt ben als ik denk dat je bent.'
'En als ik weiger?'
'Moet ik daar echt antwoord op geven?' David zucht en vervolgt: 'Jess, ik heb het beste met je voor. Je bent exclusief, beeldschoon en ik weet zeker dat ze straks voor je in de rij staan. Je komt niets te kort, echt niet.'
'Afgezien van mijn vrijheid,' zeg ik schamper en dat antwoord levert mij een tik op.
'We doen dit goedschiks of kwaadschiks, aan jou de keus. Leg je er maar bij neer dat je mijn goudmijntje wordt.'
David houdt het portier voor mij open en pakt met zijn duim en wijsvinger mijn kin vast. 'Voordat ik het vergeet... Dat je mijn bezit bent houdt natuurlijk ook in dat je altijd klaar moet staan voor mij. Wanneer dan ook.'
Ik kijk om mij heen en ben verrast dat we niet op de Wallen zijn. 'Waar zijn we?'

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je