{{ message.message }}
{{ button.text }}

Je blijft maar een gevoel van verdriet voelen, een gemis.

Je begint een zoektocht naar wat dat is...

Afbeelding blog 'Je blijft maar een gevoel van verdriet voelen, een gemis.'

Je blijft maar verdriet voelen...
Al jaren en nog steeds, het blijft je achtervolgen en je kan niet echt zeggen waar het doorkomt.

Verdriet die je niet wilt voelen en (onbewust) druk je het weg.
Je twijfel over alles en praat alles recht wat misschien wel krom is. En waarom? Bang voor confrontaties. Het komt met fases, soms gaat je leven prima, soms zijn er momenten die fantastisch zijn maar heel vaak voel je een leegte. En die leegte wat is dat nou?
Je hebt alles, geweldige kids een lieve man die ook nog eens je maatje is. Een fijne plek waar je huis staat met leuke buren en een aantal dierbare vrienden.
En toch is het er weer leegte, verdriet....

Je hebt veel meegemaakt maar dat is pas va je 20e maar dat gevoel is zo bekend je had het al toen je klein was...
Je gaat in therapie, je denkt zij hebben er voor gestudeerd zij weten wel waardoor het komt maar steeds is het niet helemaal wat je ervan had verwacht. Of ligt het aan jou? Ben je niet open genoeg geweest? Je kan het goed verwoorden maar ze zien niet echt wat je raakt. Dat lukt je niet om dat stuk te laten zien. Het lukt je al bijna niet bij je naaste.
Er komt steeds uit dat het met je jeugd te maken heeft. Maar wat dan precies? Je snap het nog steeds niet helemaal. Iets met een gemis van vertrouwen in je jeugd. Jezelf durven zijn.
En dus ga je weer door tot je niet meer kan. Een burnout volgt en 2 jaar later weer één.
Blijkbaar heb je er niet voldoende van geleerd denk je maar na 2 heftige jaren waarin echt alles ondersteboven is gehaald, je basis weg is, hoor je dat je even moet rusten en dat het niet raar is dat je nu op een kruispunt staat waarvan je hoopt dat je de beste weg kiest...

Je begint een zoektocht naar wat dat toch is.
Opnieuw ga je in therapie, een hele lange wachtlijst! Eindelijk komt er wat vaart in,
je krijgt een persoonlijkheidsonderzoek.
Oh ok dat is best heftig zoveel vragen en lange gesprekken en wat er uitkomt had je verwacht maar ook niet verwacht!
Obsesieve, dwangmatige persoonlijkheidstoornis die had je zien aankomen maar borderliner totaal niet!! En toch als je erin gaat verdiepen is het zo herkenbaar. Het is dus niet zo gek zoals je de dingen doet zoals je ze doet. Alleen besef je ook dat je het heel graag anders zou willen doen zodat je het jezelf (en ook andere) wat makkelijker maakt.

Zij zien verbanden met nu en je jeugd, blijkbaar zien zij jou nu wel.
Zou je nu eindelijk de juiste persoon tegenkomen die deze zoektocht met jou aangaat?
Leer je jezelf beter begrijpen en leer je hoe je het beste daar mee om kan gaan of misschien zelfs wel kan veranderen.
Zullen de fases van verdriet, gemis en dat lege gevoel straks eindelijk minder worden?
Kan je straks weer de liefde voelen voor je jezelf? Je man? Je kinderen?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je