{{ message.message }}
{{ button.text }}

It's like riding a bike

Mijn zoon is snel overprikkeld. Hij kan zijn emoties moeilijk reguleren, verdraagt weinig sturing en heeft een grote behoefte aan structuur. Is dit laatste er niet dan kan hij heftig reageren. Onduidelijkheid geeft hem als het ware een onveilig gevoel. Dit alles betekent dat wij thuis vaste routines creëren waar mogelijk, zoals bijvoorbeeld het ochtendritueel.

Afbeelding blog 'It's like riding a bike'


Zoals de meeste mensen hou ik een vast ritueel aan wanneer ik opsta. Ik ga naar de wc, kleed me uit, ga douchen, poets mijn tanden, kleed me aan, kam mijn haren, loop naar de keuken en ga ontbijten. Het gaat vanzelf, op de automatische piloot, it’s like riding a bike!

Nu heb ik Julian al jaren geleden ‘leren fietsen’ om het zo maar te zeggen, maar als hij ’s morgens opstaat moet ik nog altijd het rijtje voor hem opnoemen: ‘Julian … plassen, handen wassen, tanden poetsen, aankleden en dán kun je naar beneden’.

Soms ben ik echter al beneden met zijn broertje als hij wakker wordt en kan ik hem niet helpen herinneren. In die gevallen kan hij nog wel eens met zijn slaperige hoofd de keuken binnen lopen, in zijn pyjama, om mij een goeiemorgen-knuffel te geven en te komen ontbijten. Als ik na die knuffel het rijtje dan toch op begin te dreunen kan hij geërgerd de trap op stampen naar boven of tegendraads aan tafel gaan zitten en een boterham eisen.

Af en toe kan ik de onvrede nét voorzijn wanneer zijn broertje Daniel hem al hoort aankomen en hem in zijn eigen woorden aankondigt (‘Mama … Hoewaa … daa’). ‘Nee’ zeg ik dan ‘dat is Julian vast niet, want zo snel kan hij toch nooit klaar zijn met plassen, handen wassen, tanden poetsen en aankleden?’  … Het snelle getrippel terug naar boven is voor mij dan voldoende om te weten dat Julian zijn vaste routine weer oppakt. In de veronderstelling dat ik niets door had, komt hij dan een ruime vijf minuten later trots beneden om zich te laten complimenteren over het feit dat hij helemaal klaar is voor het ontbijt.  



Dat Julian het lastig vindt om meerdere gedachten onder controle te houden is bij ons bekend. Daarom proberen wij hem ook te helpen waar we kunnen. ’s Avonds leggen we (vaak samen met hem) zijn kleren klaar voor de volgende dag. Doen we dat niet, dan raapt hij de kleren bij elkaar die hij de avond tevoren, al springend en spelend, van zijn lijf heeft geslingerd en trekt die opnieuw aan. Vergeten we een onderbroek klaar te leggen, dan komt het voor dat hij gerust zijn lange broek over zijn blote billen aantrekt. Het gebeurt gelukkig ook steeds vaker dat wanneer er geen kleren op zijn stoel liggen hij zelf iets uit de kast haalt en dat is heel prettig,  echter kan hij er voor kiezen bij koud en regenachtig weer een korte broek aan te trekken omdat hij bij het openen van zijn kledingkast de korte broek nu eenmaal als eerste tegenkomt.

En sta je erbij terwijl hij zich aankleedt (iets wat heel gezellig is, want kletsen kan Julian vanaf dat hij zijn ogen ’s morgens opendoet totdat hij ze ’s avonds weer dichtdoet), dan kun je eigenlijk het beste even weglopen, want voor je het weet heeft hij al pratende zijn pyjama uitgetrokken, onderbroek en sokken aangetrokken, pyjamabroek weer aangetrokken en zijn sokken weer uitgedaan. ‘OOOH nee’ lachen we dan.

Like riding a bike? Ach, ‘fietsen’ is kennelijk zo makkelijk nog niet ;-)

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je