{{ message.message }}
{{ button.text }}

Isolatie, tot nooit meer ziens

Het feit dat ik mezelf afzonderde van de wereld, en daar nu klaar mee ben.

Afbeelding blog 'Isolatie, tot nooit meer ziens'

Isolatie

Achteraf, denk ik dat het allemaal al begonnen was tijdens mijn zwangerschap.
Deze bestond voor mij uit blijdschap en trots maar ook vooral uit heel veel angst en onzekerheid. Vanaf dag één was ik ervan overtuigd dat ik mijn kindje kwijt ging raken. Het zou niet goed gaan, zijn hartje zou niet kloppen, de 20 weken echo zou niet goed zijn en uiteindelijk zou de bevalling absoluut verkeerd aflopen. Gezonde angst? Ergens wel, tot op zekere hoogte. Het overschaduwde mijn geluk op dat moment behoorlijk. Dit ging dus verder dan 'normale moederangst'.

Mijn droom om moeder te worden kwam uit, al van kleins af aan wilde ik zo graag mama zijn van het mooiste kind ooit. En dat is gelukt, want hij is absoluut de mooiste en liefste baby! Tijdens de zwangerschap was ik vooral bezig met: wat nou als het mis gaat? Dan ben ik hem kwijt. En er is mijn ogen niks zwaarder, dan je kind verliezen. Maar dat gebeurde niet, hij deed het geweldig, hij groeide zelfs boven gemiddeld en was onwijs actief in mijn buik. Het was prachtig en zo ontzettend gezellig.

De geboorte ging totaal anders dan voorgesteld. Mijn beeld van een huilende baby op mijn borst, urenlang knuffelen en een roze wolk was verre van aanwezig.
Ik lag op een ijskoude operatiekamer, met warmte packingen op mijn armen en mocht hem misschien 2 minuten vasthouden voordat hij meegenomen werd. Daar lig je dan te wachten tot je lichaam weer gerepareerd is en je dan eindelijk naar je kind toe mag. Pas toen hoorde ik zijn gewicht en lengte en mocht hij voor het eerst voor lange tijd bij me liggen.

Daarna, heb ik natuurlijk de eerste keer van alle mooie momenten niet zelf gedaan. Zijn eerste badje, zijn eerste luier, eerste keer aankleden, troosten, ik kon niks want ik lag daar maar, in bed.
Totaal anders dan voorgesteld! En toen ging hij mee naar huis.

Wekenlang huilen, en wekenlang vechten voor zijn gezondheid. Ook niet bepaald de roze wolk die we hadden bedacht van te voren.

En toen hij eindelijk gezond en tevreden als blije baby thuis kwam, begon ik me te isoleren van de buitenwereld.
Ik had liever geen mensen op visite, want stel je voor dat hij ging huilen. Naar buiten wilde ik niet met hem, want wat nou als hij daar gaat huilen en iedereen mij aankijkt? Op visite gaan met hem, was al helemaal onmogelijk, want hij zou absoluut ontroostbaar zijn.

Daarnaast schaamde ik me voor wie ik was, ik voelde me schuldig voor iedere keer dat ik mensen om hulp moest vragen en ik was zo ontzettend bang, dat mensen me gek zouden vinden. Ik was ervan overtuigd dat mijn man een betere vrouw verdiende, ik was er van overtuigd dat mijn kind een betere moeder moest hebben en het liefst, lag ik in mijn bed, ver weg van alles en iedereen.

Nooit had ik gedacht, dat ik weer de straat op zou gaan, laat staan een winkel in zou lopen. En ja, zelfs met Logan! Voor het eerst weer op visite, alleen met hem, wat een onderneming, maar het is gelukt.

Langzaamaan breek ik het muurtje om me heen weer af, probeer ik te accepteren dat ik me voel zoals ik me voel en probeer ik gewoon af te wachten hoe het gaat lopen, in plaats van de situatie al zwart te denken van te voren.
Ik kom uit mijn isoleercel ( mijn hoofd dus ) en probeer weer dingen te ondernemen.
Stap voor stap breek ik het muurtje af en vraag ik mensen om hulp zonder me schuldig te voelen. Langzaamaan laat ik mensen toe en deel ik mijn gevoelens en gedachten zonder me te schamen.

Dag voor dag gaat het met 0,1% iets beter en ben ik geen gevangene meer van mijn eigen gevoel. Dag isolatie, tot nooit meer ziens!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je