{{ message.message }}
{{ button.text }}

Is het begrip voor mannen eindeloos?

Dus zeur niet zo vrouw!

Afbeelding blog 'Is het begrip voor mannen eindeloos? '

Had ik mij juist voorgenomen om mij minder op het internet te begeven, om te voorkomen dat ik weer de boze feminist uit zou gaan hangen. (En ja, ik ben boos, jij niet? Dan heb je niet opgelet aangezien er ook in Europa hard gewerkt wordt aan het ontnemen van gezondheidszorg en zelfbeschikkingsrecht van vrouwen). Maar ik deed het toch. En ik lees een jonge vrouw, 38 weken zwanger, in deze hitte. Overmorgen krijgt ze een keizersnede en ze heeft twee kleine kinderen rondlopen. Haar man werkt veel en had welgeteld 3 dagen vrij gepland voor na de bevalling. 3. Dus op dag 4 na haar keizersnede, mag moeders weer aan het werk en aan de slag, zoals mijn zoon van 7 zo blij kan constateren. Of geïrriteerd, omdat er zoveel van hem verwacht wordt op school. En dan denk ik: gelukkig ben jij met een piemel geboren. Want heb je die niet? Dan mag je dus een paar dagen na een buikoperatie voor 3 kleine kinderen zorgen.

Even terug naar de partner van deze vrouw (feiten in dit verhaal zijn gefingeerd teneinde haar privacy te beschermen). Ze deelt haar frustraties en stress, omdat hij besloten had een schuurtje te schuren in de tuin. Nu, twee dagen voor de geboorte van hun derde kind. Hij had beloofd het huis op orde te maken, opruimen, poetsen, boodschappen doen, afijn je weet wat er nodig is, nietwaar? En hoe belangrijk dit onder normale omstandigheden is. Maar nu, twee dagen voor haar keizersnede, toch echt wel een vereiste is. Neen, hij besloot zich te richten op het schuurtje. Natuurlijk veel belangrijker. Hij loopt ondertussen het huis in en uit, bagger aan zijn schoenen, verfschilfers achterlatend, stof overal. De hoogzwangere vrouw zorgt ondertussen voor de kleine kinderen en probeert hier en daar wat schijnbewegingen te maken om de boel dan maar zelf op orde te brengen. Ze had hem natuurlijk wel gevraagd of hij zich aan de afspraken wilde houden, maar hij had verzucht dat ze “niet zo moest zeuren zeg!” want “hij doet het heus wel!”

Afijn, ze deelt dit op social media. Je verwacht dan wat begrip, nietwaar? Vooral van mede-moeders, die zich nog goed kunnen heugen hoe het was om hoogzwanger te zijn in deze hitte, terwijl je al een paar kinderen hebt rond hobbelen. Niets is echter minder waar. Ze wordt nog net niet vermanend toegesproken: “ik denk dat hij het allemaal erg spannend vindt, misschien kun je het gewoon even laten voor nu?’, en “het is niet alleen voor jouw een spannende tijd, erom gaan zeuren is zo vervelend voor hem” of, de absolute klapper (van een man! Een man!!!) “het is voor hem ook zwaar natuurlijk. Misschien kun je een gesprek met hem aangaan? Zorg dat je iets lekkers klaar hebt staan en er echt even voor kunt gaan zitten samen”.

Holy! Shit! Hou me tegen, jonguh!

Het is haar taak niet om ook nog eens voor hem te zorgen, terwijl ze al voldoende te doen heeft. Maar wij vrouwen kunnen, oh nee: moeten alles toch? Dat is natuurlijk wel een beetje de verwachting. Ook al is ze in verwachting. Van mijnheer! Maar zorg vooral dat hij zich gezien en gehoord voelt, graag wel met een glimlach en wat (liefst zelfgebakken) koekjes. Want de liefde van de man gaat door de maag. Misschien kan ze ondertussen ook een nat washandje op z’n hoofd leggen en zijn voeten masseren? Of een goede orale sessie natuurlijk, welke man bloeit daar niet van op? Hij krijgt straks immers geruime tijd geen seks. Want ze is open gesneden en er kwam een mens uit. Super lastig voor een man. Spannend ook.

Waarom pikken we zoveel van mannen? Waarom wordt er zoveel goed gepraat? Waarom verzinnen we massaal smoesjes voor hem? Ontduikt hij nu niet gewoon de plichten die je aangaat wanneer je een gezin met iemand start? En waarom is het zo verdomde moeilijk voor een vrouw om gewoon eens haar hart te luchten. Mensen, ik ben zwanger, ik heb het bloedheet, de kinderen vragen al mijn aandacht, het huis is een puinhoop, ik krijg over 48 uur een snee in mijn donder om er nog een kind uit te krijgen en mijn man is een lul. Gewoon een lul, ja. Natuurlijk heeft hij vast ook goede kanten, niemand is alleen maar een hufter. Maar is dit echt het moment om haar te laten weten dat zij er eigenlijk niet zoveel toe doet? Want dit is precies wat er eigenlijk wordt gezegd. “zeik toch niet zo, last van je hormonen zeker?” Vrouwen zijn moe, vrouwen moeten zo ontzettend veel. Een gezin runnen? Tuurlijk, kost hooguit 4 uur per week, nietwaar? Graag ook je huis op orde hebben, niemand wil een remspoor aantreffen in de plee, gemaakt door haar man. Hup, handschoenen aan en de pleeborstel erdoor. Boodschappen? Is zo gebeurd, toch? Dus bedenk wat je nodig hebt, maak ook alvast een diner plan voor de komende week, verzamel de ingrediënten, sleep het naar de auto, van de auto naar huis, zet het weg op de juiste plaats. Zorg dat je keuken en koelkast spik en span zijn, dan kan alles zo op de goede plaats. Dit alles kost je hooguit 5 minuten, toch? Kook ook meteen even vooruit, want je kunt waarschijnlijk iets minder lekker bewegen nadat je baarmoeder open is gejast. Maar over 3 dagen moet je wel weer mee gaan draaien, want je man moet werken.

Trouwens, dat hele gelul rondom zwangerschapsverlof. Zwangerschap is een gezonde ziekte hoor! En je krijgt er zoveel voor terug! Een blozende baby, kleine snuffel haartjes, poepluiers, een stapel was, zere tieten, bloed met brokken waarvan je niet wist dat je het in je had. Bloedklonters zo groot als een tennisbal is normaal. Niet teveel zeuren over dat het heet is he? Jij wilde toch zwanger worden? Had je anders maar een voorbehoedsmiddel moeten gebruiken. Jij, zij, niet hij.

Ja, ik ben een boze feminist. Heel boos. Wat zeg je? We hebben die onzin toch helemaal niet nodig? Het is juist super geregeld in Nederland voor vrouwen! We mogen stemmen, we mogen werken, we mogen ons zuur verdiende geld uitgeven zonder daarbij de toestemming van onze mannen te overleggen, we mogen daarbij in onze handjes knijpen dat de moderne man meer is gaan doen in huis. Zelfs 3 keer zoveel als de man uit de jaren ‘50. Wat deed de man in de jaren ‘50? Nou, niks. Dus doet de papa van nu dan 3 x niks? Nee, dat is niet eerlijk. Hij wil best de boodschappen halen, nadat jij de inventaris gedaan hebt. boodschappenlijst schreef, ruimte maakte in de koelkast en voorraadkast, de spullen opborg en er een maaltijd van maakte. Ook wil hij best, nadat je het 3 keer gevraagd hebt, een stofzuiger door de woonkamer halen. En de was aanzetten. Maar hou er wel rekening mee dat hij de hele week werkt. Jij ook muts, maar jij bent een vrouw en je hebt maar een lief parttime baantje of bedrijfje. Dat kun je prima doen naast het huishouden, de kinderen, de verjaardag van je tante, een kaartje stuurt naar zijn zieke oma, ervoor zorgt dat jullie elk half jaar naar de tandarts gaan als gezin, opmerkt dat je kind nieuwe schoenen nodig heeft en de onderbroeken op zijn omdat hij ze niet in de wasmand heeft gegooid maar naast het bed. En ze in het voorbijgaan onder het bed schopte. Vrouw, kijk dan ook onder het bed zodat je daar zijn bilhouders onder vandaan kunt plukken en kunt wassen. Je bent toch modern? Jullie feministen wilden toch alles? Nou, je hebt het! Graag gedaan, we gaven jullie gelijke rechten. En nu ondankbaar zijn zeker?

Ten eerste: het was nooit het recht van de man om ons iets te ontnemen, noch te geven. Dus wees aub niet zo ongelooflijk tevreden met jezelf dat je ons dit hebt toegestaan. Zeur vervolgens ook niet dat het huis niet zo netjes is als een halve eeuw geleden. We hadden namelijk verwacht dat jij ook onze taken ging delen. Samen geld binnen halen, betekent ook samen de overige zaken doen, nietwaar? Of ontnemen wij dan jouw recht op vrije tijd? Jouw recht op verzorging? Gelijkheid is geen taart, dat ik ook een stuk wil, betekent niet dat jij dus minder hebt. We krijgen hetzelfde en onze taken zijn hetzelfde. En dat betekent niet dat je ervan af komt door een keer te dweilen of de vaatwasser uit te ruimen. De mental load: de constante stroom van dingen die gedaan moeten worden en, ook al nemen ze elk maar een paar minuten in beslag, de dagen van je vrouw beheersen. Naast alle vrijheden die je haar gaf. En nooit af had moeten nemen.

We bedenken van alles voor de man. Hoe zwaar ze het tegenwoordig hebben, sinds de #metoo beweging. Dat je als man niet eens meer weet of je nu wel of niet in de billen van een vrouw mag knijpen. Of het nu ok is of net even te ver, wanneer je haar als manager appt om te vragen wat ze aan heeft vandaag. Dat mannen tegenwoordig op moeten letten wanneer ze met een vrouw in de lift staan, voor je het weet worden ze ervan beschuldigd hun kruis tegen haar aan te hebben gedrukt! Mannen, welkom! In de wereld van de vrouw bestond die angst al langer, maar dan om verkracht en vermoord te worden. We worden geadviseerd om vooral niet alleen naar huis te fietsen in het donker of door een park. Om je telefoon bij de hand te hebben, voor het geval je al een paar straten wordt achtervolgd. Om je sleutels tussen je vingers te houden, als miniscule steekwapens, wanneer je naar je auto loopt. De vrouw kijkt sinds het ontstaan van ons soort, om zich heen: dreigt er gevaar? Van een sabeltandtijger? Of een man? Dus ik zeg: wat erg mannen! Dat jullie nu in vrees moeten leven, om zomaar vals beschuldigd te worden van ongewenste intimiteiten. Dat je niet eens meer grapjes kunt maken over neuken. Dat je zelfs gedwongen wordt om een doekje over de tafel te halen en een afspraak moet maken voor je kind bij de kapper. Wat. Een. Drama.

Uit onderzoek blijkt dat 70% van de scheidingen aangevraagd worden door de vrouw. Het grootste deel daarvan tussen 35 en 50 jaar. Nadat vrouwen jaren geploeterd, gewerkt, gepoetst, gezorgd hebben. Niet omdat we dit willen, niemand haalt er immers plezier uit om remsporen weg te poetsen of zijn vieze sokken te wassen. Maar omdat het van ons verwacht wordt. Omdat het gewoon zo hoort. Hij hoeft dat niet, hij werkt. Jij ook, maar hey, da’s niet echt he? 24 uur maar? Ja, vrouwen willen ook niet echt werken, noch een carriere he? Dat ze er geen tijd voor hebben, gewoon geen tijd, is echt onzin. Hij helpt je toch? En hij doet nu toch 3x zoveel als 70 jaar geleden? Nog nooit zijn er zoveel koppels gescheiden. Vind je het gek? Vind? Je? Het? Gek? Natuurlijk heeft dit er alles mee te maken dat steeds meer vrouwen financieel onafhankelijk zijn. Omdat ze werken. Maar naast het werk, ligt er nog een fulltime baan. De zorg voor huis, kinderen, man, de sociale verplichtingen en alle kleine shit dingetjes die wij moeten doen.

Maar hé, zwanger mens. Doe toch niet zo moeilijk? Je kunt toch zelf wel even je handjes laten wapperen? Dat is toch prima te combineren? Zwanger met 30 graden, twee kleine kinderen, de was, afwas, boodschappen, vooruit koken, de geboortekaartjes regelen, ziekenhuistas inpakken en jezelf moed inspreken omdat je binnenkort een scalpel in je donder krijgt? Hij heeft het ook moeilijk hoor. Voor hem is het ook spannend. Dus lach vriendelijk en bak koekjes voor hem, masseer z’n voetjes en begin een gesprek. Vertel hem je wensen en noden, graag op een respectvolle, rustige manier. Want je wil geen zeikerd zijn, toch? Last van je hormonen zeker? Hij helpt je toch? Moest je eens dankbaar voor zijn, wat je allemaal mag van hem. Want het was immers aan hem om dat aan jou te geven.

Tja. En dus schreef ik als reactie: bovenstaande, maar dan kort en krachtig, zonder dat ellenlange verhaal over feminisme enzo. Boring. En ik was meteen de “boze feministe haha, ik wens je man sterkte!” Knaap, wil jij een koekje? Dan ram ik hem waar de zon niet schijnt. Zelfgebakken uiteraard, kokend heet, zo uit de oven. Misschien dat je dan een beetje kunt begrijpen dat de moeder in dit verhaal ons begrip verdiend. Niet hij. Hij verdiend een schop onder zijn derrière, omhuld door zijn zelf gewassen ballenknijper. En weet je wat wij verdienen, vrouwen? Een man die dit begrijpt. Een man die inziet dat hij het niet zwaarder heeft, noch minder zwaar. Feminisme is nog altijd nodig. Mijn droom? Of ideale beeld?

– Beide ouders werken 32 uur (of minder! Niemand zou 40 uur moeten werken om rond te komen, we werken om te leven, niet leven om te werken en werkgevers gaan daar aan meewerken en dit toejuichen, ook voor de heren!)

– Beide ouders zijn een dag bij de kinderen en dat noemen we geen oppassen of papadag.

– Beide ouders delen de (zorg)taken 50/50. Ook de mental load.

– Betaalbare en goede kinderopvang, minder regeltjes waardoor er amper aandacht is voor ons kroost. Wij willen iemand die zich enkel met ons kind bezig houdt, niet bezig is met de plee poetsen om te voldoen aan de eisen van de GGD of een maximaal aantal broodjes per kind smeert omdat het anders niet te betalen is. Dat zijn verschillende taken, die niet op het bord van een werknemer moet komen. Dan is de peperdure opvang het wat mij betreft waard.

– over straat kunnen zonder bang te zijn dat iemand ons de keel doorsnijdt nadat hij ons lichaam heeft toegeëigende (en over dit onderwerp kan ik nog een heel stuk schrijven, die volgt nog)

– We kappen met vrouwen een schuldgevoel aanpraten en belachelijk maken wanneer zij haar zorgen of ervaringen uit. Leg de verantwoordelijkheid daar waar het ligt. Van mannen die geen poot uitsteken tot mannen die ons aanranden omdat we “beter niet zo hadden kunnen kleden/alleen over straat hadden moeten gaan/geen vagina hadden moeten hebben, beter met mannelijkheid en dus rechten geboren hadden moeten worden

– Betere (gezondheids)zorg en (mentale)zorg, wachtlijsten? Overspannen artsen en verpleegkundigen? Verleden tijd, want iedereen draagt zijn steentje bij en wordt daar eerlijk voor betaald.

– abortus en ons recht daartoe! (daar ga ik een apart stuk aan wijden en - mark my words - als je denkt dat dit stuk venijnig is, maak je harige borst maar nat want ik heb een heleboel te vertellen en jij gaat luisteren zonder commentaar want ik knip in je %$#!)

– Echte gelijkheid. Waarbij niemand inlevert, niemand zich verbolgen voelt omdat hij iets moet dat eigenlijk “vrouwenwerk”is. Seksisme, racisme, ableism, ageism? Gewoon strafbaar, hoepel op met je mening van vrijheidsuiting. Dat recht vervalt wanneer je mening niet de strekking heeft van “zwarte koffie is goor” naar “daar moet een piemel in/minder minder minder/kinderen moeten hun mond houden”

– Respect voor vrouwen die, of ze nu zwanger zijn of niet, natuurlijk bevallen in bad, op een baarkruk of op de operatietafel. Of ze nu moeder zijn, bewust of onbewust, of juist niet, niet iedereen wil of moet zich voortplanten.

– En vrouwen? In een ideale wereld zijn we elkaars zusters, vriendinnen en motivators. Nee, dat hoeft eigenlijk niet. Maar zou je wel op willen komen voor de mede-vagina bezitster? En de man niet bij zijn handje pakken, omdat je denkt dat hij eigenlijk gewoon debiel is? Want dat is het ook he? Het werkt beide kanten op. Van elkaar verwachten we meer omdat we weten hoe kick ass sterk we zijn. Maar mannen kunnen prima wat wij kunnen. Echt. Het is gewoon genant hoe je hem alles uit de handen neemt omdat je het zelf beter kan. Zo groeit het scheef en dit is geen gelijkheid.

– Oh en ik wil ook geen dingen hoeven vragen, mannen en, jullie snappen gewoon wat er moet gebeuren, kijken even in de schoen van je kind welke maat hij heeft en de volgende afspraak bij de tandarts regel jij. Top!

Ach, er is meer. Zoveel meer dan ik nu kan en wil schrijven. Ik schreef al meer dan ik had gewild. Boze feminist he? Zeikwijf. En heus, om terug te komen op mijnheer die overmorgen weer papa mag worden: hij heeft vast goede kanten. Maar die doen er niet toe als je je vrouw uitmaakt voor zeikerd, omdat jij je afspraken niet nakomt.

Leonie, boze feminist, nog altijd gelukkig getrouwd met, jawel, een man. Niet aan scheiden denkt, haar man overigens ook niet (maar zal het zo even vragen, nadat hij dit stuk gelezen heeft), en het zat is dat vrouwen nog altijd “minder” zijn en “meer”moeten. Dat wij dankbaar moeten zijn en van geluk mogen spreken dat! Want! Die en die heeft het erger! Dat online keywarriors en abortus activiten toegestaan zijn. Dat mannen niet opgevoed worden met de woorden: “blijf van een ander af zonder toestemming”en “in de avonduren kun je beter niet alleen over straat, want je zou iemand iets aan kunnen doen en dat willen we niet hebben”. Dat mannen hard werken en wij koffie drinken en onze nagels lakken. Maar ook dat mannen zogenaamd minder capabel zijn, zich niet mogen of kunnen uiten, omdat het huishouden voor watjes is en omdat je als team man een watje of kneus bent. Hoepel op.  Ik vind een man pas aantrekkelijk wanneer hij, naast een brede, vierkante kaak (ja, ook ik heb mijn fetisj) ook nog eens intelligent, zorgzaam en feministisch is. 

Vader in spe van 3 en man, geliefde, partner, team member: je komt nu uit die focking tuin, pakt de stofzuiger en een emmer met sop, en ik wil je pas weer zien wanneer je doet wat je moet doen. En neem ook meteen even twee weken vrij om voor je vrouw en kinderen te zorgen. Dan bak ik ondertussen koekjes. Wil je er over praten?

Ps: mocht jij die man zijn die nu komt mansplainen waarom het eigenlijk anders zit en ik dus ongelijk heb, terwijl ik al enige jaren de ervaring heb als vrouw en jij vreest voor naakt lopen omdat een hond je wormvormig aanhangsel kan verwarren voor een knakworstje, een raadsel:

Where does a mansplainer get his water? From a well, actually… Zo, en dan ga ik nu douchen in mannen tranen. Peace out!

Trouwens, kijk niet zo boos joh! Lach eens, zo ja. Je bent zoveel mooier als je lacht. 

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je