{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik voel mij niet zo happy! (36)

Yvar doet het super! Helaas voel ik mij daarintegen niet meer zo happy! Ik denk vaak aan de heftige bevalling en de week erna....

Afbeelding blog 'Ik voel mij niet zo happy! (36)'

De weken volgen en Yvar doet het zo goed! Hij huilt bijna nooit en het is z’n tevreden mannetje. Ik ben nog steeds bezig met kolven. 4 keer per dag en dat 12 weken lang dubbel bezig met de voedingen. Het liefste zou ik doorgaan met de borstvoeding maar aangezien ik ook weer aan het werk ga besluit ik toch om af te gaan bouwen. Doordat ik een flink voorraadje heb in de diepvries kan ik rustig overgaan op flesvoeding. Om de 2 dagen komt er een schepje flesvoeding bij. Ook hier slaat Yvar zich goed doorheen. Geen krampjes te bekennen.

Yvar is z’n vrolijke baby, zoals hierboven beschreven huilt hij bijna nooit, hij doet het zoooo ontzettend goed. Ik daarin tegen voel mij niet zo happy. De blauwe wolk verdwijnt na een aantal weken langzaam. Ik ben wat meer prikkelbaar en emotioneel. Ik denk vaak terug aan de bevalling en de kraamweek. De bevalling omdat het zo heftig was en de kraamweek die ik eigenlijk niet heb gehad. Het begint aan mij te knagen. Normaal gesproken ben ik een echte prater maar nu praat ik er niet echt over omdat ik er mensen niet mee lastig wil vallen. Ik heb het wel eens tegen iemand gezegd dat ik er nog moeite mee heb maar dan reageren ze dat ik het gewoon naast mij neer moet leggen en kijk eens wat je ervoor terug hebt gekregen. Natuurlijk weet ik zelf ook dat ik er iets prachtigs voor heb terug gekregen maar toch zit het allemaal niet lekker.

20 april 2015 ga ik weer aan het werk. Gelukkig hebben we de opvang van Yvar kunnen regelen in onze familiekring. Geen kinderdagverblijf maar gewoon lekker bij papa, mama en de opa’s en oma’s. Wij zijn ontzettend dankbaar dat wij dat zo geregeld hebben. Scheelt financieel ook weer best wel wat.

In begin moet ik natuurlijk ontzettend wennen aan de nieuwe situatie maar naar een aantal weken ben ik aan het werk weer gewend. Ik vind het fijn om weer bezig te zijn en wij hebben een ontzettend leuk team op mijn werk.

Na een tijdje worden mijn autoritjes naar mijn werk wat minder. Als ik alleen in de auto zit begint die molen weer te malen met de vraag…… waarom is het allemaal zo gelopen de bevalling en de kraamweek?! Wat heb ik verkeerd gedaan?! Ik trappeer mijzelf erop dat ik toch regelmatig een traantje hierdoor moet laten. Als ik dan op het werk kom dan zakt het weer wat weg. En op de terugweg gebeurt hetzelfde. Bij thuiskomst laat ik het niet echt merken dat ik er zo mee zit. Ik wil Paul er niet mee lastig vallen. Ik kan er natuurlijk wel met hem erover praten maar door zijn autisme is het voor hem ook moeilijk en ik wil hem niet onnodig ongerust maken.

In de weken die volgen begin ik mij steeds slechter te voelen. Vooral op de momenten dat ik alleen ben of dat ik alleen met Yvar ben. Er zijn middagen dat ik met Yvar op mijn schoot zit en het enige wat ik doe is huilen. Ik hou Yvar stevig tegen mij aan en fluister sorry in zijn oortje. Dit heb ik niet 1 keer gedaan maar wel 100 keer!

De vraag waarom blijft maar door mijn gedachte spoken en voel mijzelf ontzettend schuldig. En de keren dat ik zit te huilen word alleen maar meer. Waarom ik zo gefaald had tijdens de bevalling?! Waarom het niet ging! Waarom Yvar het zo moeilijk kreeg….. omdat ik het niet kon! Omdat het niet ging…... omdat mijn lichaam weigerde om Yvar op de wereld te zetten! Ik heb er toch alles aan gedaan?!?! Van 13 uur weeën naar volledige ontsluiting! 45 minuten persen! 4 x een mislukte vacuüm en dan alsnog een KEIZERSNEDE! Dat ik 2 uur moest wachten na de bevalling dat ik Yvar voor het eerst zag! Waarom kon mijn lichaam het niet! Ik voel mij echt een slechte moeder! Doordat ik het niet kon ging het zo slecht met Yvar. Hierdoor moest hij 4 dagen in de couveuse en had hij verhoogde infectiewaardes waardoor hij infuus kreeg en dus 8 dagen moest blijven. Wij daardoor nog maar 2,5 dag kraamhulp kregen! Ik had het mij allemaal zo anders voorgesteld. Iedereen zei tegen mij, zodra de kleine er is ben je alles vergeten. En de kraamweek is het aller mooiste wat er is! Helaas liep alles anders en er zijn zelfs momenten geweest dat ik niet meer verder wou zo. Dat ik echt niet meer wist hoe ik verder moest. Dat ik niet verder wou met dit leven!

Toen dat moment kwam wist ik eigenlijk dat ik er iets mee moest gaan doen, dat het zo niet meer verder kan en ik belde mijn moeder en alles kwam eruit! Ze adviseerde dat ik met de psycholoog contact op zou nemen die ook 2 x bij mij is geweest in het ziekenhuis na de bevalling. Ergens heb ik nog haar nummer liggen volgens mij. Na even zoeken heb ik het gevonden en ik bel maar meteen voor een afspraak. De week erop maandag mag ik al komen. Op dat moment voel ik mij nog slechter omdat ik het zelf niet kan verwerken maar ik hier blijkbaar ook hulp voor nodig heb!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je