{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik hou van mijn peuter!

Ze is net 2. En een echte peuter. Op ontdekkingsreis, elke dag weer. Ik hou zoveel van haar!

Afbeelding blog 'Ik hou van mijn peuter!'

Onlangs schreef ik over Sara, over een doodnormale zondag met mijn peuter. Dat het grootste gedeelte van de dag een gevecht is en dat ik hoop dat dat het hoogtepunt was van haar gedrag.

Nu dan een positief blog over haar. Want eerlijk is eerlijk, deze leeftijd vind ik echt fantastisch! Hoe ze de wereld ontdekt, hoe ze haar (en mijn!!) grenzen opzoekt en hoeveel ze leert op een dag.

Ik vind het bewonderenswaardig hoe zij op haar leeftijd als een spons nieuwe dingen in zich opneemt. Maar ook hoe zij alles weet te onthouden. Daar waar ik regelmatig van alles kwijt ben, weet zij feilloos alle verloren dingen terug te vinden. Ze is namelijk het type van 'overal dingen in stoppen'. Laatjes, kastjes, bakjes, verborgen opbergruimte in speelgoed... Ze stopt het er gewoon in. Dus tegenwoordig vraag ik haar maar gewoon waar het ligt. Waar is Beer? Ze loopt naar de Maxicosi en jawel, daar ligt Beer. Afstandsbediening van de tv? Hoppa, wordt zo uit de driewieler gevist. Oh, en dat ene puzzelstukje van die leuke houten puzzel? Je weet wel, die al weken is verdwenen. Ze loopt naar de speelgoedtheepot en vist het stukje daar uit. Ik heb er uren naar gezocht; onder de bank, onder de kastjes, onder de box... Ik heb die gave van dingen terugvinden niet.

Het eerste woordje liet op zich wachten, maar zo ineens gaat het razendsnel. We reden onlangs langs de sportvelden. Hoor ik ineens achter mij; "voetbal hè mama?". Het duurde even voordat ik had verwerkt wat ze zei. Ik vroeg wat ze zei. "Voetbal hè mama?" Geen idee hoe ze dat heeft bedacht aangezien wij thuis geen voetbalfans zijn en het ook niet op tv kijken. Ik glom echt even van trots. Het kopieergedrag in onder andere taal heeft ook een negatieve zijde, daarover schreef ik laatst een blog. En dan ook nog in combinatie met haar olifantengeheugen... Zo kreeg ze het vanochtend niet voor elkaar om de handdoek van het haakje te pakken. "Domme, helpen mama". "Ehm... Wat zei je lieffie?". Ze herhaalde het gelukkig niet. Maar oeps, ze heeft het dus onthouden ondanks dat ik er sinds kort enorm alert op ben. Maar dat kletsen de hele dag dat is zo ontzettend gezellig. Nog veel onverstaanbaar, maar het klinkt ook gewoon heel lief. En als ze dan weer een onverstaanbaar liedje aan het zingen is dan smelt ik gewoon.

Sara is een zogenaamde 'sloper', mocht je haar willen 'labelen'. Een blokkentoren bouwen is leuk, maar deze omgooien is toch veel leuker? Een bak vol Duplo is leuk, maar deze omgooien is het einde. Tijdens een middagdutje slapen? Nee hoor, matras en lattenbodem eraf is hilarisch. Daarbij worden ook alle knuffels verdeeld over de kamer en wordt het bed ook naar de andere kant geschoven. Dit is nu 4 dagen achter elkaar gebeurd. Ik begin te vermoeden dat het einde van de middagslaapjes in zicht is. Het is een beetje vermoeiend om elke dag het bed weer in elkaar te zetten en alle knuffels te verzamelen. Dat ze 's middags niet meer slaapt maakt wel dat ze aan het eind van de middag erg moe is. Ze heeft het nog wel nodig, maar doet het simpelweg niet meer. En dan vinden wij het heerlijk om samen op de bank tv te kijken. Onder een dekentje. Gistermiddag keken wij naar Frozen, het stormde buiten dus dat was heerlijk.

Ook is ze niet bang aangelegd. Ze springt graag op bed, klimt op tafels en sleept een stoel naar het aanrecht want dat is reuze interessant. Overal op willen klimmen maakt ook dat ze regelmatig ergens vanaf stuitert. Inmiddels denk ik dat ze van beton is, want huilen doet ze vaak niet. Wel komt ze met het betreffende lichaamsdeel waar dan een kus op moet. Dat vind ik dan weer te schattig. Mijn zus heeft een trampoline en dat vind ze helemaal het einde. Het maakt niet uit wat voor weer het is; een dag niet op de trampoline is een dag niet geleefd. De stunts die ze daarop uithaalt doet ze ook op mijn bed, ik hou vaak mijn hart vast...

Ze is ook een 'einzelganger'. Je hoort en ziet haar vaak niet en vind het heerlijk om alleen te spelen. Ik mag een paar keer per dag met haar spelen. Maar niet langer dan 5 minuten. Waar ze geen genoeg van kan krijgen is stoeien. Dit doen we vaak een half uur voordat ze gaat slapen. Het leukste spel dat we dan samen doen is dat ik achter haar aanren, dan doe ik net alsof ik haar ga pakken. Ze giert het dan uit. Ons huis is zo gemaakt dat we rondjes kunnen rennen en na een poosje dan ren ik haar tegemoet en laat haar dan schrikken. Dat vind ze dan nog het allerleukst. "Nog een keer mama!", en daar gaan we dan weer. Zo rennen we heel wat rondjes om vervolgens op bed nog even verder te stoeien. Even een vliegtuigje doen (dan balanceert ze met haar buik op mijn voeten), even kietelen en verstoppertje doen onder de dekens. Bij verstoppertje prik ik dan zo hier en daar wat in het dekbed en dan kan ze zo lief giechelen. En als ik dan zeg "Hé, mijn dekbed giechelt" dan lacht ze nog wat harder. Wederom een smeltmoment. En als het dan bedtijd is dan kroelen we op haar kamer nog even. Schone luier, pyjama aan en dan lekker in bed met Beer (en tig andere knuffels) en speen. Nog even een laatste keer knuffelen, kus, welterusten lief meisje. 

Het mag duidelijk zijn; ik heb de tofste peuter van de wereld.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je