{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik hou niet van baby's

Hoe ga ik de titel van mijn blog uitleggen zonder dat er ineens een horde hulpverleners voor de deur staat....

Afbeelding blog 'Ik hou niet van baby's'

Het hoge woord is eruit; ik hou niet van baby's. Ja, ze zijn best schattig maar daar houdt het voor mij wel een beetje op. 

Hoe kan ik uitleggen waarom ik niet van baby's hou? Ik heb immers 2 kinderen waarvan 1 nog een baby is. Vooropgesteld; ik hou zielsveel van mijn dochters, van allebei. Als ik moest kiezen tussen mijn dochters en de rest van de wereld koos ik absoluut voor mijn dochters.

In mijn geheime en besloten groepje op Facebook deel ik lief en leed met allemaal meiden die waren uitgerekend in augustus. Eerst waren het de zwangerschapsperikelen, nu zijn het de slapeloze nachten. Vanochtend kwam er een foto voorbij van een heel aandoenlijk mannetje dat zijn hoofdje al heel goed omhoog kon houden. Ineens gooide ik het eruit: Ik heb helemaal niks met baby's. Ik schrok daar wel een klein beetje van... Maar al gauw kreeg ik bijval van een paar meiden. Ook zij vonden er niet veel aan. Al genoten zij wel van bepaalde momenten en is het natuurlijk allemaal wel heel erg schattig. 

Ik geniet ook van mijn baby, als ze slaapt... Slapen doet ze gelukkig 's nachts maar is overdag heel veel wakker. En dat is vervelend. Nee, ik heb geen huilbaby. En gelukkig, want dat wens ik echt niemand toe. Maar ik heb wel een baby die graag bij mij is. Ik zou mij vereerd moeten voelen. Ik voel echter irritatie. En nee, ik laat haar echt niet huilen of aan haar lot over (hulpverleners, blijf waar u bent...) maar pak haar op, troost waar nodig. Ook mag ze zo vaak en zo lang als ze wil in de drager. Lang leve deze uitvinding want zo heb je toch nog je handen vrij. Als deze baby nu enig kind zou zijn dan zou ik alle tijd van de wereld voor haar hebben en zou ze als een kangoeroe in mijn buidel mogen kruipen, 24 uur per dag. Maar dat gaat niet. Ik heb immers ook nog een andere dochter. En een hond. En een echtgenoot. Allemaal vragen ze om mijn onverdeelde aandacht. En dat is prima aangezien ik niet werk en ik 24 uur per dag beschikbaar ben voor alle leden in mijn huishouden. Met Sara wordt gespeeld en gestoeid. Met Boef gaan we heerlijk wandelen en ook die kan altijd aankloppen voor een knuffel of een koekje. Jurre wordt gekriebeld en ik zet met liefde een kopje koffie. Ook smeer ik elke dag zijn boterhammetjes en beleg ze met oude kaas en heel veel liefde. Als ik een erg goede bui heb stop ik wel eens een briefje met een lieve tekst tussen de broodjes. Iris krijgt uiteraard ook aandacht, warmte en liefde. Daaraan geen gebrek. Echt niet. 

Terug naar het oorspronkelijke onderwerp. Ik hou niet van baby's. Zo, heb ik het zomaar weer gezegd. Ik vind ze leuk vanaf een maand of 6. Nu moet ik toegeven dat er een verschil is met mijn eigen baby en die van een ander. De baby van een ander vind ik helemaal niks. Daar doe ik dan ook eigenlijk niet zoveel mee. Ach, ik kroel af en toe en doe een beetje gek. Maar dat is dan meer om de ouders te plezieren. Met mijn eigen baby doe ik natuurlijk meer. En gedeeltelijk omdat het moet, gedeeltelijk omdat ik zielsveel van haar hou. Maar dat ontzettende hulpeloze, zichzelf niet kunnen uiten of kunnen vermaken. Ik kan er niets mee, gevoelsmatig dan. 

Er rust blijkbaar een soort taboe op. Baby's moet je per definitie schattig en aandoenlijk vinden. En zeker als de baby even op zich heeft laten wachten dan is deze dubbel zo schattig en aandoenlijk. Nou, nee hoor! Ze slapen, poepen, plassen, drinken melk, spugen, boeren en huilen. Dat is het. Meer is het niet. Oh nee, sorry. Deze fase is heel cruciaal voor hechting enzo. Dus je moet knuffelen, troosten en tijdens het voeden onverdeelde aandacht hebben. Of je het nou leuk vind of niet. En ik vind het niet leuk. Maar als je dat hardop zou uitspreken op bijvoorbeeld het consultatiebureau dan zit je binnen no-time in de wachtkamer bij de psychiater of Jeugdzorg. Al dan niet met indicatie voor een postnatale depressie. Er is blijkbaar een ongeschreven regel die zegt dat baby's het leukste zijn wat er bestaat. En om er nog maar een cliché in te gooien: elke fase heeft zijn charmes. Kan iemand mij vertellen wat de charme is van een pasgeboren baby?

Sara was de perfecte baby. Voor mij dan. Ze vond het prima om bij je te liggen slapen of te knuffelen. Maar als ze in de box lag vond ze het ook prima. Met de hechting is niets mis. Ze mist me wanneer ik wegga of er niet ben en ze deelt te pas en te onpas knuffels uit. Iris is echter een ander verhaal. Ze is nu 7 weken en ligt/hangt de hele dag het liefste bij mij. Zodra ik haar wegleg om welke reden dan ook begint ze te jammeren. En ja... een van die redenen zou kunnen zijn dat ik haar even zat ben. En... de hulpverleners mogen nog steeds blijven waar ze zijn. De afleiding van een speen en een irritant muziekje uit zo'n mobile is dan niet genoeg. Ik pak dan de drager maar weer want ondertussen staat dochter nummer 1 de Duplo door de kamer te smijten en wil tegelijkertijd puzzelen en met de bal overgooien. 

Zo, het is eruit. Ik hou niet van baby's. Ik heb uitgelegd waarom. En ik hoop dat ik hiermee niemand kwets, want dat is natuurlijk niet de bedoeling. Zoveel mensen die jarenlang hebben moeten wachten op een ieniemienie klein wondertje. Eerlijk is eerlijk, wonderbaarlijk is het wel. En ook heel bijzonder. 

Ik wacht heel geduldig op februari 2016. Dan is ze 6 maanden. 

 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je