{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik heb te lang zitten broeden...

Afbeelding blog 'Ik heb te lang zitten broeden...' Achtergrond blur afbeelding

...waardoor mijn ei véél te zwaar is geworden en ik kan hem niet langer meer dragen... Dus ik wil er NU vanaf!

Je zult wel denken, wat lult ze nou allemaal? Maar ik moet mijn ei kwijt! Mijn hoofd heeft te veel overuren gedraaid en ik moet er nu echt vanaf. 

Allereerst wil ik even duidelijk maken dat ik absoluut niet op zoek ben naar medelijden, maar ik heb het nodig om vanavond van mij af te schrijven in de hoop dat ik het dan weer een stukje los kan laten en hopelijk doen jullie dit zelf ook als het nodig is en liever nog wat eerder, want ik heb er dus weer veel te lang mee gewacht... 

Ik ben op!

Zoals jullie allemaal wel weten (zo niet, zie voorgaande BLOGS) zit ik al ruim vijf jaar aan huis gekluisterd en kan ik meer niet dan wel. Ik heb echt alles geprobeerd om beter te worden, maar niks heeft tot het gewenste resultaat geleid. Gelukkig was er nog genoeg waar ik wel van kon genieten, en natúúrlijk geniet ik nog steeds ongelooflijk van mijn knappe kinderen, maar de dagen breken me op. Ik ben op! Ik ben ongelooflijk moe, ga kapot van de pijn en word helemaal gek van het altijd maar thuis zitten. 

Waarom ik daar nu opeens zoveel meer last van heb?

Ik denk dat het een combinatie is van meerdere factoren. Helaas ben ik echt een genie in me druk maken om andermans reacties, dus daar begint het al. Mensen hebben bijna altijd hun mening klaar zonder ook maar enig idee te hebben en ik kan daar helaas niet zo goed mee omgaan. Ook al weet ik zelf wel beter, ik kan vervelende reacties en onbegrip heel moeilijk loslaten. Daarnaast heb je dan nog alle goedbedoelde adviezen. Laat ze alsjeblieft achterwege. Hoe goed bedoeld (of niet) ook, ik kan geen 1000 therapieën proberen die allemaal op elkaar lijken, maar nét ietsje anders zijn. Dit mocht ik zelfs niet eens meer van de psycholoog die bij mij thuis kwam tijdens mijn revalidatietraject. En nee, ik kan niet op een kantoor werken of iets wat niet belastend lijkt, want dan had ik dat allang gedaan natuurlijk. Wie zit er als 24-jarige in vredesnaam op te wachten om thuis te gaan zitten en geen kant meer op te kunnen en dat dan jaren vol te houden? Volgens mij niemand. Ik in ieder geval niet, ik heb niet voor niets mijn diploma gehaald als Maatschappelijk Werkster en kreeg geen kinderen om vervolgens meer dan de helft niet zelf te kunnen doen in de zorg voor hun. 

Ik zou écht dolgraag die moeder zijn die alleen maar druk is, die haar baby in de nacht geruststelt en haar dochter in de ochtend naar school brengt en in de middag weer ophaalt. Die daarbij handen en voeten te kort komt met een baby ernaast, die alle huishouden in haar eentje runt, daarnaast ook nog werkt en ook nog tijd vrij moet maken om er even uit te gaan met of zonder de kinderen. Die soms niet weet waar ze de tijd vandaan moet halen. Petje af hoor, begrijp me niet verkeerd, maar het is mijn allergrootste wens! 

Kijk naar wat je nog wel kunt!

De laatste tijd word ik helaas meer en meer met mijn neus op feiten gedrukt en ben ik weer behoorlijk geconfronteerd met de realiteit. Ik heb namelijk heel hard gewerkt aan mijn lichaam, maar doordat het met Raf niet lekker ging ben ik na de zwangerschap alleen maar achteruit gegaan in plaats van vooruit. 

Overal gaat het het laatste half jaar alleen nog maar over corona en ik ben net als iedereen (denk ik) corona-moe. Ik begrijp ook hoe vervelend het is dat er van alles niet meer kan en ook ik merk dit, omdat we er nu ook niet even op uit kunnen wanneer mijn man eens vrij heeft. Maar ik vind het ook heel confronterend als mensen na een paar weken al doen of de wereld vergaat omdat ze min of meer aan huis gekluisterd zitten. Natuurlijk snap ik het enerzijds wel en had ik zes jaar geleden waarschijnlijk hetzelfde gedacht, echter zit ik al ruim vijf jaar aan huis gekluisterd en wordt dit met regelmaat gebagatelliseerd. “Kijk naar wat je nog wel kunt!” wordt er dan bijvoorbeeld gezegd. En weet je, normaal was ik helemaal niet meer zo mee bezig met wat ik allemaal niet kan, maar als je 30 bent en vanaf je 24ste al minder kunt dan menig bejaarde dan is het niet altijd even makkelijk om te kijken naar wat je nog wel kunt. Maar ik weet ook dat hoe drukker je je er om maakt hoe zwaarder het in ieder geval mentaal wordt, maar door deze hele periode die eigenlijk voor mij persoonlijk helemaal niet zo heel erg veel verandert, heb ik er meer en meer last van. 

Maar goed, volgens mij begint mijn verhaal een beetje langdradig te worden en ik vraag me ook af of het überhaupt een beetje duidelijk is, maar zoals ik al aangaf ik heb het even heel erg nodig om dit allemaal van mij af te schrijven. Ook benoemde ik al eerder dat er meerdere factoren een rol spelen in het feit dat ik het allemaal even niet meer trek en daardoor zit mijn hoofd propvol! 

I-fuse operatie

Een tijdje geleden deelde ik met jullie dat ik getipt was op Instagram voor een operatie. De i-fuse operatie wel te verstaan. Ik heb mij ingelezen en het leek wel of ik mijn eigen verhaal las. Na een hoop moeite werd ik eindelijk doorgestuurd en had ik uiteindelijk een afspraak in het MST bij de orthopeed, Dr. Nellensteijn. Hier had ik een ongelooflijk fijn gesprek, si-dysfunctie werd inderdaad vastgesteld en een aantal weken later kreeg ik een proefblokkade. Deze proefblokkade is alleen een kortwerkende verdoving (1,5 tot 2 uur) van het SI-gewricht en in deze korte tijd moet je bepalen of het daadwerkelijk zoveel verlichting geeft. Ik werd er echter heel onzeker van en wist het helemaal niet meer. 

Uiteindelijk denk ik dat de blokkade toch te vroeg is geweest, omdat ik zoals ik al eerder aangaf na de zwangerschap alleen maar meer achteruit ben gegaan in plaats van vooruit, omdat ik gewoonweg niet de rust kreeg die ik nodig had. Mijn spieren en bindweefsel zijn zo overbelast dat het echt te lastig was om te beoordelen, want alleen het SI-gewricht wordt natuurlijk maar verdoofd door de proefblokkade. 

Dr. Nellensteijn was het hier mee eens en we hebben in het nieuwe jaar weer een telefonisch consult gepland. In de hoop dat het wat zou ontlasten gaf hij mij tijdens de laatste afspraak nog een injectie met corticosteroïden in de bilspier/pees, maar dit heeft mij alleen maar meer ellende gebracht dan dat het wat op heeft geleverd. Het heeft namelijk niks geholpen, maar ik krijg nu ook nog eens om de haverklap migraine en mijn hele hormoonhuishouding is weer uit balans. 

Gestopt met de pil...

Ik ben al een tijdje gestopt met de pil. Niet om zwanger te worden, in tegendeel zelfs. Als ik nu weer zwanger word denk ik dat we er allemaal aan onderdoor gaan, maar juist omdat de pil niet echt meewerkte aan een rustig lichaam. 

Helaas heb ik ook endometriose en na mijn laatste zwangerschap ben ik doorgestuurd naar een endometriose specialist, eveneens in het MST. Dit was allemaal nog voor de afspraak met Dr Nellensteijn, want dit kwam mij pas later ter ore. Er zit in ieder geval endometriose op mijn blaas en de opties die mij werden gegeven waren pijnstilling, hormonen of een operatie. De pijnstillers had ik al langer gebruikt en hebben nooit wat opgeleverd en de pil die ik gebruikte haalde ook niks uit. Ze heeft mij toen Provera in een hoge dosering voorgeschreven en dit moest ik tweemaal daags slikken. Het leek er echter op dat ik hierdoor alleen maar meer pijn kreeg aan mijn bekken en ik voelde me steeds depressiever. Op en gegeven moment zat ik er echt helemaal doorheen. Ik heb gebeld, maar helaas duurde het nog een week voor de specialist weer in dienst zou zijn en hier kon ik echt niet op wachten. Een andere gynaecologe heeft mij teruggebeld en heeft na een lang gesprek aangegeven dat we wat anders konden proberen. Zij zei namelijk dat deze hormonen tegelijkertijd ook helemaal niet als anticonceptie dienden, dus dit was nog een extra schok. Ik kreeg de minipil voorgeschreven, maar beter werd het niet. Na het laatste telefonische consult met de endometriose-specialist hebben we besloten helemaal te stoppen met hormonen vanwege alle negatieve effecten. Ik voelde me zo down, dit kon zo niet langer. Verder spraken we af het momenteel even hierbij te laten, omdat de I-fuse operatie mijn ter ore was gekomen en dit op het moment belangrijker was. Ze benadrukte echter wel dat ik altijd weer contact op mocht nemen, want de kijkoperatie wilde ze op ieder moment nog uitvoeren als ik toch niet verder zou komen met de I-fuse operatie. Wie weet dat er dan toch meer gevonden wordt wat het probleem veroorzaakt. 

Na een tijd kon ik zeggen dat ik me in ieder geval mentaal weer een stukje beter voelde sinds ik geen hormonen meer slikte en daarmee kom ik terug op het stukje: Mijn hele hormoonhuishouding is weer uit balans. Sinds de spuit voel ik mij ook weer een stuk rotter en maak ik mij weer veel drukker om alles, voel ik me down en wordt het me allemaal te veel. 

Overuren...

Zoals ik al twee keer eerder aangaf in deze veel te lange BLOG, spelen er meerdere factoren een rol. De nasleep van mijn zwangerschap en keizersnede zijn er twee, de ACNES waar ik tussendoor nog voor behandeld word, een peesplaatontsteking (voorloper van hielspoor) die weer even gedag kwam zeggen, Raf die maar geen rust krijgt, de eventuele I-fuse operatie en proefblokkade die in ieder geval nu niet het gewenste effect gaf en ik al mijn hoop op had gevestigd, corona waar we allemaal dood en doodmoe van zijn, ongezoute meningen en onnadenkende opmerkingen en nu weer die akelige rothormonen. Mijn hoofd maakt in de afgelopen zeven maanden weer veel te veel overuren en daarom schrijf ik het nu maar weer eens allemaal van mij af! 

Mijn hoofd is niet het enige die zoveel overuren maakt. Ook mijn man maakte iedere dag overuren. Sinds de corona werkte hij iedere dag uren te veel in plaats van minder en omdat hij ook nog eens alles in huis moet doen en iedere ochtend voor de kinderen zorgt blijft er voor hem (en ons) weinig tot geen vrije tijd over. Hij slaapt sinds de geboorte van Raf constant veel te weinig en ook dit vind ik erg lastig. Ik weet dat ik er niks aan kan doen en ik zou het liefst ruilen, maar ik vind het heel lastig dat er zoveel op hem neerkomt. Daar komt bij dat ook dit door anderen vaak benoemd wordt en geloof me, ik voel me al vaak genoeg schuldig om de hele situatie. Ik zou andersom hetzelfde hebben gedaan. Mensen zeggen vaak dat ik geluk heb met zo’n man en hier hebben we het thuis vaker over, ik ben er ook écht ongelooflijk dankbaar voor en had het vele malen slechter kunnen treffen, maar als je écht van elkaar houdt dan doe je dat toch voor elkaar? De laatste tijd botsen we ook vaak genoeg hoor, maar gelukkig zit het in de liefde wel goed hier en ook dit wordt wel weer beter! ♥️

Bovenstaande houdt ook in dat wij eigenlijk geen tijd samen overhouden en dat ik nog meer tijd heb om te piekeren, gezien ik iedere avond alleen zit te koekeloeren. Dus ondanks dat ik door corona enigszins niet veel meer hoefde in te leveren qua beperkingen in het sociale leven, want ik kan die dingen al jaren niet, zit ik daardoor wel nóg meer alleen. Dus ook ik hoop dat het gauw weer wat normaler mag worden, wij weer wat meer samen kunnen zijn en manlief ook weer een klein beetje rust mag krijgen, ook al blijft dat lastig zonder enige hulp vanuit bijvoorbeeld de gemeente. Want ook dat is nog een verhaal apart... Hulp krijgen we niet, dan moet hij ook eerst niets meer kunnen! Is dat niet iets wat we nou juist wilden voorkomen? 

Petje af!

Petje af! Voor jou, je hebt mijn hele zeikverhaal uitgelezen! Ik ben nu al blij dat ik dit hele verhaal heb getypt, ik had het meer dan nodig. 

Ik deelde gisteren in mijn stories een bericht “put your phone to your ear and listen like a phonecall...” waarbij ik een berichtje plaatste dat deze voor iedereen was die hem op dat moment nodig had. Hij kwam op mijn “voor jou” pagina op TikTok en ik had hem op dat moment ook heel erg nodig en gunde iedereen die dit op welke manier dan ook kon gebruiken hetzelfde. De tekst luidde:

“Listen... i know you don’t wanna talk right now and that’s okay cause i just need you to listen to me. Please! I need you to know that you are just an amazing person! I know what you’re feeling right now is not very good, but just know that you are one important person to me! And even though you may feel like no one loves you... That’s not true! There are so many people that love you and care about you and we’re all praying for you! And i know that when you get through this you’re gonna realize how many people are here for you, so take the time you need to heal. Just know that when you’re done, we’re all gonna be here waiting for you!”

En hier wil ik mee afsluiten. Take care! ♥️

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je