{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik gun jullie zoveel meer...

Afbeelding blog 'Ik gun jullie zoveel meer...'

En wederom sloop jij vanmorgen vroeg uit bed, om vervolgens te vertrekken naar het werk.
Geen kus, geen aai, geen kroel.
Kil en koud trek jij de deur achter je dicht.
Ik lig wakker, de kleine heeft net nog een laatste restjes voeding op en ik bedenk mij wat ik er mee ga doen, met jouw kille vertrek.
Stel je eens voor dat je niet meer thuiskomt, of dat ik nooit meer wakker word. Dan was ons afscheid des te ijziger.
Al doemt er geen kwaad, dan nog getuigt het vertrek van weinig liefde. Is die liefde er dan niet meer? De enige keer dat jij jouw genegenheid toont is wanneer jij er iets voor terug wilt. Jouw knuffels zijn onlosmakelijk verbonden aan eigen gerief. Ze zijn niet liefkozend, althans niet liefkozend naar mij toe. Ze zijn liefkozend voor jouzelf, in de hoop dat jouw ego krijgt wat jouw ego nodig heeft op dat moment. Een pijnlijke realisatie, ben ik dan niet meer dan enkel een lichaam, een lichaam dat onze kinderen droeg, baarde en voedde. Een lichaam waar niemand om geeft, zelfs ik laat hier te weinig van blijken aangezien ik er volledig aan voorbij ga. Ik vergeet te drinken en te eten, negeer de signalen dat het op is. Alles voor de kinderen.
Ik wel... Ik heb er alles voor over. Bij jou zet ik mijn vraagtekens. Jij vindt de voetbal heel belangrijk. Jij vindt jouw lichaam belangrijk. Jij wel...
Al het egoïsme wat ik mis, bezit jij.
Ik heb er alles voor over om die lieve kleintjes gelukkig en gezond te zien. Slapen is voor mij een luxe, nachtenlang ben ik aan het voeden en troosten en verzorgen, want dat is wat zij nodig hebben. Niet een ouder die de deur dichttrekt en zich omdraait wanneer er verdriet uit een van de slaapkamers klinkt. En ik ben maar wat trots, trots op wat ik onze kinderen geef en trots op wie ze zijn.
En kwetsbaar, ik voel mij zo kwetsbaar. Want wat voelt het als falen wanneer ik mijn meisje toch naar school breng ondanks dat zij aangeeft dat zij echt niet wil, ze moet er zelfs van huilen.
En wat voelt het als tekortschieten wanneer ik de treurige snoetjes zie omdat ik weer uit mijn slof ben geschoten, God wat kan ik boos worden om niets. En daarna altijd het besef hoeveel ik van jullie houd en dat het ook op een andere manier had gekund, ik haat mijzelf dat ik mij afreageer. Ik gun jullie zoveel meer. Sorry zeggen en het uitleggen volgt, met dikke knuffels en tranen, mijn tranen.. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je