{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik ben een vreselijke moeder en partner

En dan vooral volgens wildvreemden

Afbeelding blog 'Ik ben een vreselijke moeder en partner' Achtergrond blur afbeelding

Anno 2020 zit ik met Nola en Rick in het restaurant. Rick besluit Nola de fles te geven en zonder te twijfelen zegt een man een tafel naast ons: "Nou zeg, die meid heeft de broek aan." En kijkt eerst eens even naar mij en vervolgens naar Rick die Nola de fles geeft. Heb ik tegen Rick gezegd dat hij dit moet doen? Nee, hij wil dit zelf heel graag: Hij vindt het leuk om Nola de fles te geven om er zo even een vader-dochtermoment ervan te maken.

Anno 2020 loop ik met Nola in de wandelwagen en onze hond Indy ernaast (aangelijnd) over straat. Een oude dame stapt van haar fiets en vraagt me hoe ik het in mijn hoofd haal om zo'n grote hond én zo'n klein baby'tje bij mekaar te zetten. Mijn hond ligt niet in de wandelwagen erbij, ze loopt ernaast. En al lag ze erbij, ze zou Nola geen vlieg kwaad doen. Hooguit een lik door het gezicht, meer niet. Maar ook deze mevrouw vond het dus heel erg nodig om mij te vertellen hoe zij hierover denkt.

Anno 2020 zit ik met Nola bij het consultatiebureau en zegt de kinderarts plotseling: "Ben jij pas 23? Ah, jij bent er dus zo een: Zo'n meisje dat elke baby schattig vindt en er dan zelf ook maar een neemt. Valt toch wel tegen, hè? Je had zeker niet verwacht dat het zo zwaar zou zijn?" Waarop ik heel rustig antwoord (puur en alleen omdat ik geen herrie ga maken waar mijn jonge dochtertje bij zit): "Nou, eigenlijk valt het me juist mee." "O ja?", zegt de kinderarts, "Dus je bent er eigenlijk al aan gewend, denk je? Nou ja, je zit misschien nog op een roze wolk." "Nee hoor,", zeg ik, "ik kijk er toch echt vrij nuchter tegenaan momenteel." Waarop de kinderarts even stil is en reageert met een korte: "O, nou, mooi."

Tja, ik ben een vreselijke moeder. Én een vreselijke partner. Nee hoor: Voor zover ik weet zijn Nola, Rick, onze hond Indy én ik gelukkig als gezin.

Azijnzeikers/ moedermaffia/ hoe je ze wilt noemen: Je hebt ze er altijd tussen zitten. Er zullen altijd mensen zijn die jou moeten vertellen dat jij het in hun ogen fout doet. Het zal ze wel een of ander gevoel geven dat ze het zelf zo enorm goed voor mekaar hebben, of zo. I don't know. Ik vind het vooral dieptriest dat ze zich zo'n zorgen maken over hoe anderen leven.

Nee, ik ga me dus echt niet schuldig voelen over hoe ik als mama en partner ben. Zolang Nola en Rick niet klagen, zal het vast en zeker allemaal wel meevallen.

Het moraal van het verhaal is: Ga op je moedergevoel af. En als je het even niet meer weet: Vraag dan hulp aan mensen waar je je goed bij voelt, maar twijfel vooral niet aan jezelf.. En al zeer zeker niet door zo'n gekkies als bovenstaande! Laat die maar lekker hangen. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je