{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik beëindigde mijn relatie toen ik 30 weken zwanger was

Afbeelding blog 'Ik beëindigde mijn relatie toen ik 30 weken zwanger was'

Op instagram kreeg ik steeds meer de vraag hoe het komt dat ik al sinds de geboorte van Rey een alleenstaande moeder ben. Heb ik hier bewust voor gekozen? Het antwoord hierop is nee en ja. Nee omdat mijn zwangerschap als een verrassing kwam. Ja omdat ik bewust heb gekozen niet door te gaan met de LAT relatie die ik en de papa van Rey ruim 2 jaar hadden. Hij is namelijk woonachtig in Frankrijk en ik in Nederland, hierdoor zagen we elkaar gemiddeld ongeveer 1x in de maand. Dit vond ik in het begin helemaal niet erg, heerlijk was het zelfs om lekker je eigen ding te kunnen doen en als je elkaar dan zag dan was de tijd samen zo onwijs waardevol. Het was op een familievakantie in Cuba waardoor ik meer kriebels kreeg om een stabielere situatie samen te creëren en op de termijn ook een kindje te willen. Dit heb ik toen met hem besproken, niet wetende dat ik toen al zwanger was/of net zou worden.

Toen ik een paar weken later gevoelige borsten kreeg en ook m'n menstruatie uitbleef wist ik ergens al direct wat het was. Een zwangerschapstest gehaald en die bevestigde mijn vermoeden. Omdat ik toen mijn vriend pas 3 weken later zou zien heb ik hem gebeld en het direct verteld. Hij reageerde erg geschrokken en zijn eerste reactie was dat 'we' dit toch nog niet wilden..? Dit terwijl ik stiekem al helemaal gewend was geraakt aan het idee, dus deze reactie was niet waar ik op hoopte.

Omdat hij stellig bleef volhouden dat het veel te lastig zou zijn in onze huidige situatie heb ik mij laten beïnvloeden om een afspraak te maken bij de abortuskliniek. 

Maar dit voelde zo slecht dat ik een paar dagen, en vele tranen, later bij mijn ouders heb verteld dat ik zwanger was, dat er een grote kans was dat ik het alleen zou gaan doen omdat ik abortus niet wilde. Vanaf dat moment hebben zij en mijn zus mij direct gesteund in welke beslissing ik ook zou nemen.

Ook mijn vriend draaide bij, begon te wennen aan het idee en had vooral spijt hoe hij had gereageerd.  Bij mij begon toen de hoop weer op een toekomst samen in Nederland.

Waarom hij zo reageerde begreep ik ook ergens wel, hij is namelijk al papa van 2 kinderen en wilde eerst bepaalde dingen oplossen voor hij zich met mij in een nieuw familieleven wilde storten. Zijn zoontje woont namelijk bij hem omdat zijn moeder niet goed voor hem kan zorgen, maar ze hebben wel nog gedeelde voogdij. Naar Nederland komen zonder zijn zoontje zou hij niet willen/kunnen maar mèt hem zou voogdijtechnisch niet mogen. Erg lastig dus voor ons allemaal !

Toch heeft hij mij nog maandenlang in de waan gelaten dat het wel goed ging komen en bleef ik dus hoop houden. Het hoge woord kwam eruit toen ik ongeveer 30 weken zwanger was. Hij durfde het al een tijd lang niet te zeggen maar hij had de beslissing gemaakt voorlopig nog niet bij mij te komen wonen. Hij moest eerst zijn leven daar goed op te rit krijgen. Hij wilde wel graag met mij door en hopelijk over een jaar of 2 dan wellicht toch hier bij ons komen wonen.

Mede doordat hij vanaf het begin van onze relatie al zei dat hij tijd nodig had om dingen te regelen en 2 jaar eerder al zei dat hij van plan was om naar mij te komen stortte voor mij mijn hele toekomstplaatje in. Ik vroeg me af of de geboorte van zijn zoon nog niet eens een reden was om hierheen te komen, wat dan wel ? Kwam in dit geval van uitstel wellicht echt afstel.. ?

Toen brak bij mij het laatste lichtpuntje van hoop wat ik had, ik zag het namelijk nooit voor me om alles in mijn eentje te doen en dan 1x per maand een weekendje hulp te krijgen van je vriend. Het was voor mij alles of niets, wellicht dat ik me zo gesterkt voelde door de hormonen maar ik vond toen al dat ik beter verdiende en vooral dat mijn zoontje meer waard was dan dat. Op dat moment heb ik dus een punt achter onze relatie gezet. Geloof mij dit was de lastigste beslissing in mijn leven want mijn hele toekomstplaatje wat ik had liet ik zelf bewust, aan diggelen vallen. Nachtenlang heb ik gehuild, getwijfeld of ik niet gewoon toch samen met hem kon blijven, wachten op dat hij over en paar jaar toch zou komen. En dan samen de opvoeding doen, maar dat is het hem nou juist, het zou niet samen zijn maar 99% mama en 1% papa. 

Na die beslissing ben ik lang erg onzeker en bang geweest voor hoe het zou zijn in m'n eentje. Kon ik het allemaal wel aan, zou ik het financieel wel gaan redden, er speelden heel veel dingen in m'n hoofd. Keer op keer heb ik huilend onder de douche gestaan uit angst voor wat komen ging. Nu achteraf denk ik dat ik toen zelfs lichtelijk depressief was van al die onzekerheid. Gelukkig was dit na de geboorte direct over, hoeveel liefde ik toen direct kon voelen en het idee dat ik als mama gewoon zo belangrijk ben voor Rey heeft alle angst weggenomen. 

M'n ex en ik gaan gelukkig wel goed nog met elkaar om. Wij blijven begrip houden voor elkaar, want ik weet ook echt dat het voor hem lastig is maar ik heb een keuze moeten maken voor mijn kind en de toekomst van mij en mijn kind samen. Hij is nog steeds welkom om een weekend te komen en hulp kan ik ook echt wel gebruiken maar ik ga er niet op wachten en mijn planning pas ik er ook niet meer op aan. Inmiddels is Rey nu bijna 8 weken oud en zijn papa is hem welgeteld 1x anderhalve dag komen opzoeken. Voor nu kan ik dus alleen maar blij zijn met mijn beslissing want waar ik bang voor was is nu al werkelijkheid geworden. Dus om teleurstellingen te voorkomen reken ik enkel nog op mezelf, en mijn hele lieve familie en vrienden natuurlijk! 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je