{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hoe word ik supermama?

Als ik andere mama's bezig hoor, moet ik altijd even slikken. Tegenwoordig moet je gewoonweg alles tegelijk zijn...

Afbeelding blog 'Hoe word ik supermama?' Achtergrond blur afbeelding

Als ik andere mama's bezig hoor, moet ik altijd even slikken. Tegenwoordig moet je gewoonweg alles tegelijk zijn... Het begint al bij je zwangerschap. Van zodra je buik zichtbaar wordt, moet je stralen. Je buik moet namelijk door iedereen gezien worden, de kleding die je vindt in de winkels spreken boekdelen. Je moet er minstens even aantrekkelijk uitzien, zoniet nog aantrekkelijker dan voor je zwangerschap en zo weinig mogelijk in gewicht aankomen. Je mag je niet gewoonweg effe 'walvis' voelen. 

Je moet een of andere gymcursus doen, prenatale gym of yoga of iets dergelijks en als het zover is, zonder epidurale bevallen. Alsof je een moord pleegt wanneer je om verdoving vraagt. Want 'Ik heb het ook zonder epidurale gedaan' krijg je dan te horen. Of 'In onze tijd had je dat niet'.

Je mag zelfs tijdens je bevalling niet even lekker brullen of roepen of schelden. Want denk aan de andere mama's op de gang. Of spaar je adem, die heb je nodig om je weeën op te vangen (Ahja, want die epidurale durfde je niet te vragen omdat je vriendinnen het ook zonder deden).

Dan, van zodra die baby eruit is, is het de bedoeling dat je zo snel mogelijk terug in je oude broeken past, eventueel overtollige kilo's die je voor je zwangerschap had, mogen er nu ook ineens af. Je hoort borstvoeding te geven op vraag, je hoort binnen een welgestelde termijn (lees 3 weken) je baby al te kennen, je mag niet klagen over de slapeloze, veeleisende nachten vol huilbuien en borstvoedingen, want dan krijg je te horen: 'Dat heb je nu eenmaal als je aan kindjes begint' of 'Jij wou kinderen'. Ja ok, allemaal goed en wel, maar heb ik dan niet even het recht om hierover te klagen af en toe? De knip of scheur hoort blijkbaar enorm veel pijn te doen, maar eerlijk? Daar heb ik nog het minste last van gehad. De aambeien deden veel meer pijn. Oh ja juist, daar mag niet over gesproken worden, want dat is taboe. Je bent wel op en top vrouw he, dan praat je niet over aambeien.

Je moet terug voltijds gaan werken waar je uiteraard doet of alles rozengeur en maneschijn is. Je hoort piekfijn en afgeslankt terug voor de dag te komen, inclusief onberispelijke make-up. Je hoort je baby op logement te doen, tijdig genoeg zodat je tijd maakt voor jezelf, vriendinnen, man. 

Uiteraard moet je ook nog eens zelf heel je huishouden kunnen runnen, huisje spik en span, de kasten moeten miraculeus gevuld zijn met eten, dat eten moet mooi tijdig op tafel komen, genoeg aandacht geven aan je eventuele andere kinderen die op de dag van vandaag hoogbegaafd zijn en braafjes in het gareel lopen én dan nog eens vrouw zijn van je man. Want face it, die hoort dat laatste restje energie te krijgen dat je nog hebt op het einde van de dag... 

Net wanneer je je in de zetel hebt gezet en eindelijk 5 minuten tijd hebt om je favoriete serie op te zetten of een boek te lezen of zelfs wanneer je net in je warme badje zit, kun je naar de babykamer lopen omdat de kleinste weeral zijn keel openzet. Want komaan, hebben jullie echt die droomkinderen waar iedereen het over heeft die mooi om 19u gaan slapen tot 7u en die dan ook nog eens mooi doorslapen?? Wel, ik niet hoor. Dus, door de zoveelste nachtelijke huilbuien door, begin ik zelf ook te huilen, uit pure frustratie en denk ik: hoe word ik in godsnaam die supermama/vrouw waar iedereen het over heeft?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je