{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hoe ver ga je voor vriendschap? Deel 2

In een vorig blog vertelde ik over een vriendin van mij waar het contact eigenlijk maar van 1 kant komt. In deze blog lees je het vervolg..

Afbeelding blog 'Hoe ver ga je voor vriendschap? Deel 2'

Na een paar dagen erover nagedacht te hebben besloot ik mijn vriendin een bericht te sturen.

Ik wil(de) deze vriendschap niet dood laten bloeden en mocht het dan zo zijn dat het voor haar over was dan zou ik in ieder geval weten waarom, persoonlijk vind ik dat altijd fijn om te weten.

In mijn hoofd had ik het helemaal uitgedacht, hoe ik mijn gevoel zou verwoorden zonder verwijtend over te komen. Het laatste wat ik wilde was dat ze zou denken dat ik het haar kwalijk nam (hoewel ik dat stiekem ook wel deed eerlijk gezegd).

Toen ik eenmaal achter mijn pc zat was ik mijn goed uitgedachte woorden helemaal vergeten. Wat ging ik nu ook alweer zeggen? Het duurde een tijdje maar uiteindelijk lukte het me toch.. Nog een paar keer nalezen en hop, bericht verstuurd.

De dagen erna checkte ik elke dag of ze al wat terug gestuurd had. Maar het bleef stil.. Zo stil dat ik twijfelde of ik er goed aan gedaan had en of ik misschien nog een berichtje na moest sturen maar ik besloot het nog af te wachten. 

Het bericht was al een week geleden gelezen door haar maar ik kreeg geen reactie. Een week is best lang, dacht ik nog. Die week werd 2 weken, en 3 weken. Ik had opgegeven dat ze nog wat zou laten horen en voor mijn gevoel was dit het einde van onze vriendschap. Op zo'n bericht reageer je, neem ik aan, toch wel?

Inmiddels zijn we dus al even verder en vandaag kreeg ik een melding. Een bericht van H. Mijn hart begon sneller te kloppen, wat zou ze te zeggen hebben?

Helaas niks geen woord over wat ik haar gestuurd had maar een uitnodiging. Of ik het leuk vond om over een aantal weken op haar verjaardag langs te komen. 

Meteen vroeg ik me af wat ik hiervan moet denken. Waarom reageerde ze niet op wat ik te zeggen had maar nodigt ze me wel uit voor een feestje. Daarnaast snap ik he ook niet goed, ze heeft veel vrienden uitgenodigd. Vrienden die elkaar allemaal kennen en wekelijks met elkaar optrekken. Ik hoor daar niet bij, en ken dus ook niemand van deze groep. 

Vriendlief zegt dat ik gewoon moet gaan, even eruit is goed voor me zegt ie. Misschien ontmoet je wel nieuwe mensen zei hij, en ja daar heeft hij ook een punt. Zoveel vriendinnen heb ik niet, eigenlijk geen. 

Na even nagedacht te hebben besloot ik ja te zeggen op haar uitnodiging, als het niet gezellig is kan ik altijd vroeg weggaan dacht ik bij mezelf. We spraken wat over haar feestje en ik merkte dat het me stoorde dat ze over mijn bericht niks zei.

Daarop besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en ernaar te vragen. Of ze mijn bericht ontvangen en gelezen had, en hoe zij daarover dacht. 

Ineens bleef het stil.. Na een half uurtje gezellig kletsen kwam er geen reactie meer van haar kant waarop ik haar zei dat ik weer verder moest en nog wel van haar hoopte te horen. 

Dit is nu 2 dagen geleden maar ik heb nog altijd geen antwoord. En dat doet wel pijn, ik zit nog steeds in het ongewisse en ook van de uitnodiging weet ik niet wat ik moet denken. Ik ben ook wel boos, waarom ontloopt ze zo angstvallig dit gesprek? Ik heb geen idee en voor nu heb ik besloten er even geen aandacht en energie in te steken. 

Ik kijk het aan of ze nog wat te zeggen heeft en als haar feestje aangebroken is zonder een antwoord van haar kant weet ik niet of ik zal gaan. 

Helaas dus nog geen stap verder en ik vraag me nog altijd af: hoe ver ga je om een vriendschap te behouden?

(Ook al is er dan geen definitief einde, zo voelt het wel steeds meer)

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #Relatie

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je