{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het leed dat hypochondrie heet

Afbeelding blog 'Het leed dat hypochondrie heet' Achtergrond blur afbeelding

Het lijstje met symptomen van wat je vreest flitst door je hoofd. Je weet dat je jezelf beter kunt -sterker nog dat je jezelf zou moeten beheersen- om niet je grootste vriend/vijand te raadplegen. Maar wacht, hoorde dat symptoom nu wel in het rijtje thuis of niet? Bevestiging, je moet bevestiging hebben. En voor je het weet zit je op Google en zoek je naar de symptomen van wat je vreest. Afvinken, je wil kunnen afvinken.
Weg kunnen strepen waar je GEEN last van hebt.
Yes, dat zijn er toch al drie van de vijf. Maar die andere twee, shit die andere twee , daar was je je al heel goed van bewust en je wist dat ze op het lijstje stonden. Maar 2-3 is een hele mooie score, toch? TOCH?

Het stemmetje in je achterhoofd tettert ondertussen net zo vrolijk en hard door.
‘Beter bel je wel even met de HAP, ook al is het midden in de nacht. Je hebt het toch al netjes de hele avond aan gekeken, het is nu 00:40.'
00:40, terwijl je kind van tweeënhalf naast je ligt te slapen en ineens ben je je er weer enorm van bewust hoe alleen je bent.
‘Misschien kun je toch beter even bellen, wat als er wél echt iets aan de hand is en je wordt niet meer wakker? Hoe moet het dan met dat kleine hummeltje naast je?'
In je doemdenken zie je hem al huilend bovenaan de trap staan, schreeuwend om hulp, uitgehongerd en uitgedroogd. Met dat beeld in je hoofd werk je inmiddels moeiteloos je hartfrequentie weer naar boven de 140. Iets met een vicieuze cirkel.
‘Ademhaling, let op je ademhaling. Rustig inademen, handen op je buik, voel die ademhaling in je buik, en rustig uitademen.’
Nee, nee je gaat niet bellen. In gedachten zie je je eigen huisarts morgenochtend al met zijn ogen rollen wanneer hij de notitie in je medisch dossier binnen krijgt met welke klachten je in paniek naar de huisartsenpost hebt gebeld. Je moet een vriendin appen, ja, dat moet je doen. Als er dan iets gebeurd, dan is er tenminste iemand op de hoogte. Terwijl je begint te typen wordt het ‘echt’. Je geeft eindelijk toe aan je angsten en terwijl je typt rollen de tranen over je wangen.

De hele avond heb je liggen relativeren. Misschien al wel de hele dag, of al dagenlang. Proberen om de paniek niet toe te laten, en dan –op dat moment- gebeurt het uiteindelijk toch. Hetgeen dat je zo vreest en waar je zo niet aan toe wil geven. Lamgeslagen ben je van de angst die je denkt onder controle te hebben en waar je zo hard voor vecht om die onder controle te houden.

Wanneer ik bovenstaand proces heb doorlopen, gaat het meestal wel weer. Ik zit nu -midden in de nacht- zo net na tweede kerstdag aan een kop kamillethee en het lijkt alsof die paniekaanval die ik over me heen heb laten komen ervoor heeft gezorgd dat uiteindelijk al mijn spieren zich hebben kunnen ontspannen. Alleen de maagpijn is nog over gebleven en dat is absoluut geen symptoom van hetgeen dat ik zo vrees.

Ik kan me daarnaast ook nog tijden herinneren, dat dit alles niet afdoende was en ik uiteindelijk toch op de HAP belandde, en zelfs na alle welbekende onderzoeken nog steeds niet gerustgesteld was. Ik weet dat het veel erger kan en dat het veel erger was. Ik weet dat ik stapje voor stapje omhoog klim en dat niet alles ineens ‘over’ is. Ik kreeg laatst zelfs op mijn sodemieter van mijn huisarts, omdat ik dit keer ‘te lang met klachten door was blijven lopen’. Dat was voor mij een compliment, aangezien ik inmiddels de praktijk van binnen en van buiten ken ;-).

Na die traumatische ervaring vermeed ik het ziekenhuis. Iedere keer wanneer ik een ambulance hoorde, bracht het me terug naar mijn eigen angstvallige rit in dat ding. Best wel lastig, aangezien ik maar enkele kilometers bij het ziekenhuis vandaan woon. Wanneer ik langs het ziekenhuis reed, keek ik resoluut de andere kant op, alleen het idee van erlangs rijden zorgde al voor een knoop in mijn maag. Wat als ik vertel dat ik mijn angsten letterlijk in de ogen heb gekeken? Wat als ik vertel dat ik tegenwoordig in het ziekenhuis werk, zou je me dan geloven?

Na vanavond realiseer ik me, dat wanneer je eenmaal een keer iets traumatisch hebt meegemaakt op medisch gebied en dit de grondslag is geweest voor de ontwikkeling van je hypochondrie, je er misschien wel nooit meer helemaal vanaf komt. Dat stemmetje in je achterhoofd zal er altijd zijn. Eveneens als de wat als ?
Maar het is aan jou wie je de overhand laat nemen.
Het enige dat ik je vanaf hier, midden in de nacht, kan beloven: Het wordt niet minder vervelend, maar het wordt wel minder intens. En uiteindelijk dus draaglijker. Wennen doet het helaas nooit.


Afbeelding blog 'Het leed dat hypochondrie heet'

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je