{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het huwelijksbootje vaart alsnog aan mij voorbij

Het ene moment zijn we zielsgelukkig maar nog geen maand later zijn we weer terug bij het zelfde punt als een jaar geleden.

Afbeelding blog 'Het huwelijksbootje vaart alsnog aan mij voorbij' Achtergrond blur afbeelding

Een huwelijksaanzoek is iets wat je niet zomaar doet, hier denk je goed over na. En niet alleen waarom je dit doet maar ook hoe je dit gaat doen. Ik heb altijd geroepen dat ik niet wil trouwen maar toch begon het bij mij te kriebelen. Ook al is er niets dat je nog meer kan verbinden met iemand dan samen kinderen hebben. Ik ging dit doen, ik wilde met hem trouwen. Het idee lag al klaar, alleen de foto liet op zich wachten waardoor ik het moest uitstellen en het niet kon uitvoeren op vaderdag. Ergens is hier een reden voor geweest dat het op zich heeft laten wachten. Want nog niet lang daarna knapte er weer na een aardige tijd iets tussen ons. 

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en drijf ik steeds verder van hem af. Zo gelukkig als we nog geen jaar geleden samen waren, zo ongelukkig ben ik nu in mijn relatie. Het lijkt erop dat dit nooit meer gaat stoppen en een soort routine aan het worden is. Want het is niet de eerste keer dat dit gebeurt, maar dat het een terugkerend iets zou zijn dat had ik niet verwacht. 

Van het weekend hadden we een hele gezellige avond met vrienden, waarop hij vertelde dat hij vroeger vaak genoeg niet kon zitten. Hierop kreeg hij de vraag wie hem dan afranselde en hij antwoordde heel nonchalant zijn vader. Ik kon op dat moment alleen maar denken, ja en nu ransel je je eigen kinderen af. Het gebeurde 4 jaar geleden al en is sinds 2 jaar o.a. door hulp gestopt, maar sinds de meisjes er zijn begint alles weer van vooraf aan. Wanneer ik mijn mond open trek wordt dit niet in dank afgenomen en krijg ik de wind van voren. Grove taal gebruikt hij de hele dag met een lach op zijn gezicht en dan het liefst kleinerend naar de mensen om hem heen. Op iedereen heeft hij kritiek, maar zelf doet hij niets fout. 

Ik hoef niet te verwachten dat hij uit zichzelf komt helpen met de kinderen of het huishouden. Hierdoor vind ik het soms heerlijk om 's nachts als de meisjes tussendoor wakker zijn geworden nog even die ene foto te bewerken op mijn telefoon voordat hij morgen op het social netwerk gaat of nog even die ene site te bezoeken. Gewoon van die dingen te doen waar je overdag geen tijd voor had. Laatst werd hij wakker en het eerste wat hij uit kon brengen was: "Je hebt drie kinderen, ik hoop dat je weet waar je mee bezig bent, want je bent stiekem en liegt alles bij elkaar. Als ik erachter kom dan sla ik al je tanden uit je ******bek en laat ik daarna niets van je heel." Het enige wat ik op dat moment kon doen was rustig blijven en het negeren, want dit gebeurt met regelmaat en ik weet dat hij de volgende ochtend dan weer met een sorry voor mij staat. 

En dan slaat de twijfel toe. Hou ik dit nog 5, 10, 20 of 30 jaar vol, kan ik mijn kindjes zolang nog enige bescherming bieden in deze situatie? Want ik weet inmiddels dat hij nooit helemaal zal veranderen. Op dit moment zegt mijn gevoel en verstand dat ik het anker binnen moet halen en het huwelijksbootje zonder mij moet laten varen. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #Relatie

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je