{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het eerste weekendje naar papa

De deuren van de trein sluiten en ik sta te vechten tegen mijn tranen. Quentin daarentegen die laat ze -met veel lawaai- wel de vrije loop.

Afbeelding blog 'Het eerste weekendje naar papa'

Zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen, hebben Boy en ik besloten om uit elkaar te gaan. Gisteren was dan het onvermijdelijke moment daar: Voor het eerst een weekend met papa mee (gelukkig woont hij maar zo'n 25 km verderop.)
Voor het eerste sinds 15 maanden zonder (baby)dreumes. Ik wist werkelijk niet meer hoe dat voelde. Alsof ik nooit een leven heb gehad vóór hem, zo voelt het eerder.

Ik ben de hele dag al uit mijn doen. Ik laat van alles vallen en werkelijk (bijna) alles gaat mis. Als Boy eind van de middag aankomt vraagt hij zelfs wat er met mij aan de hand is. Stoer zeg ik 'Niets, hoezo?' Hij haalt zijn schouders op. 'Je bent de hele dag al zo anders.' Ik kijk hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. Ik weet dondersgoed wat hij bedoelt. Ik was kortaf. 'Je vind het moeilijk hé?' vraagt hij en ik kijk gauw weg. 'Natuurlijk vind ik het moeilijk' mompel ik. 'Ik weet wel dat hij bij jou in goede handen is, maar...' en voordat ik mijn zin af kan maken zegt hij: 'Kom hier' en hij omhelst me stevig. Ik vecht weer tegen mijn tranen. Net zoals ik een half uur daarvoor ook tegen mijn tranen stond te vechten toen ik Quentin's tasje inpakte. Moeder zijn maakt je zo labiel, ugh. Ik besluit om mee te reizen tot het station. Het wordt tenslotte ook Quentin zijn eerste keer met de trein, dus ben wel benieuwd hoe hij daarop reageert, aangezien hij ook altijd ontzettend gefascineerd naar de bus zit te kijken als deze voorbij komt. Ik heb hem de busrit naar het station toe bij me op schoot en kijk naar buiten om niet vol te schieten.

We komen het perron op. Ik geef hem een paar dikke kusjes en niet veel later komt de trein aangereden. Eerst vind hij het nog wel leuk, totdat papa hem optilt de trein in. De conducteur blaast op zijn fluitje en de deuren sluiten zich. Boy pakt hem op zijn arm en het laatste wat ik zie (en hoor) is een huilende en krijsende Quentin terwijl de trein weg rijdt. Als een klein kind begin ik te janken terwijl ik het perron af loop. Ik negeer de blikken van de mensen die ietwat bezorgd naar me kijken. Die zal haar vriendje wel hebben uitgezwaaid wat een aansteller. Ik hoor het ze bijna denken.

Gauw droog ik mijn tranen en probeer mezelf te vermannen. Ik heb eindelijk mama-me time, dus laten we daar dan ook even gebruik van gaan maken en -vooral- ervan proberen te genieten. Wanneer ik thuis kom plof ik vol zelfmedelijden met een reep chocolade op de bank om een Twilight-marathon te houden. Ergens bij deel drie ben ik in slaap gevallen. Ik wordt ergens begin van de ochtend wakker en strompel naar boven. Daar tref ik een lege babykamer. Ik negeer de knoop in mijn maag die weer komt opzetten. Ik ga op bed liggen en ben om stipt 07:00 wakker. Ik besluit om het maar op te geven en ga naar beneden om koffie voor mezelf te zetten. Automatisch pak ik eerst het pak met pap voor Quentin. Ik moet hardop lachen. Dan piept mijn telefoon en zie ik een foto van een lachende Quentin en een lachende papa. Voor mij een bevestiging dat ik hier goed aan doe. Maar jeetje, wat is het wennen! Iedereen zegt tegen me dat de eerste paar keren moeilijk zijn, maar dat je daarna de quality time met jezelf en voor jezelf begint te waarderen (en dat ook dat je dan geen slechte moeder maakt) Daar hou ik dan maar aan vast!
kelly_1475348147.jpg

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #Relatie

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je