{{ message.message }}
{{ button.text }}

Heden: waarom, alweer en waarom nu? (Deel 2)

De eerste echo, daar zit het maar het is kleiner dan het zou moeten zijn....

Afbeelding blog 'Heden: waarom, alweer en waarom nu? (Deel 2)' Achtergrond blur afbeelding

Vrijdag bel ik met de huisarts voor een doorverwijzing naar de gynaecoloog. De huisarts wil me toch graag even zien en maandag kan ik terecht. Hij maakt de doorverwijzing in orde en nu moet ik wachten op een oproep.... De huisarts geeft aan dat ik die die week zal krijgen. Zelf besluit ik woensdag te bellen als ik niks hoor omdat we een week later op vakantie zouden gaan.
Zondag ochtend maken we al een buik foto want nu wil ik het wel bij houden, het zal de laatste keer zijn en dat wil ik goed doen..
Dinsdag heb ik bloed verlies, helderrood wat me zorgen maakt en ik heb een oproep van de gynaecoloog.... 1 oktober de eerste afspraak... (dat kan niet kloppen gezien mijn verleden) Dus ik besluit te bellen.
De combinatie van de vorige buitenbaarmoedelijke zwangerschap en het bloedverlies zorgen ervoor dat ik dezelfde middag nog mag komen voor een echo. Ik ga naar het ziekenhuis, en de gynaecoloog maakt de echo, ja hier zit het in de baarmoeder maar het is kleiner dan het zou moeten zijn gezien de termijn wat kan duiden op een vroege miskraam... Het dringt niet echt door, ik blijf rustig en wacht het gewoon af. De jongens waren ook kleiner in het begin dus misschien is er niks aan de hand. Het zit in ieder geval op de goede plek. Woensdag is er niks aan de hand, geen bloed verlies en ik denk dat het allemaal wel mee zal vallen. Blijf wel een beetje terughoudend met blijdschap maar ga uit van het beste.... Donderdag krijg ik weer bloedverlies, dit keer meer en het drupt werkelijk in de wc. Dan besef ik me dat het niet goed is en ga uit van een miskraam. Nou in ieder geval lost mijn lichaam het dit keer zelf op... Ik bel weer met het ziekenhuis en kan opnieuw komen voor een echo... Ik kijk mee en zie ineens dat dat gene in de baarmoeder kleiner is dan de dinsdag, dat is het moment dat het voor mij duidelijk is dat dit geen goede zwangerschap zal zijn. Deze gynaecoloog is bang dat het toch niet in de baarmoeder zit en besluit bloed onderzoek te doen. Zaterdag moet ik terug komen om bloed te prikken en een echo te maken. Het voelt allemaal onwerkelijk, maar ik laat het over me heen komen. Zaterdag middag word ik gebeld de uitslagen zijn niet goed, mijn hcg blijft stijgen maar het groeit niet in de baarmoeder. Maandag moet ik opnieuw bloed prikken en een echo laten maken. Dan zegt de gynaecoloog ineens het is niet goed, we kunnen medicijnen geven maar dan moet je wel in Nederland blijven en de vakantie dus annuleren....
Waarom ik voel me verder goed, hoe kan dit nou ik heb het toch gezien? We overleggen met de familie want we zouden met zijn allen op vakantie gaan. De vakantie word geannuleerd en we boeken iets nieuws om mijn zoontje niet teveel teleur te hoeven stellen. Maandag middag moet ik in het ziekenhuis de medicijnen halen en het grijpt me ineens aan. Ik krijg een prik die de zwangerschap af zal breken en het voelt allemaal zo oneerlijk....

Als het dan niet goed zit waarom lost mijn lichaam het dan zelf niet op? Maar ook hier moet ik me bij neerleggen... ik moet het accepteren want ik kan er niks aan veranderen. Woensdag krijg ik wat last van buikpijn, en besluit naar het ziekenhuis te gaan. Niks te zien het kan betekenen dat de medicijnen hun werk doen. Donderdagavond krijg ik ineens heftige steek en uit angst bel ik weer en gaan we weer heen. Ik spreek mijn angst uit naar de gynaecoloog en gij begrijpt het maar kan nu verder niks doen. We moeten afwachten.
Vrijdag gaan we op vakantie en maandag ga ik bloed prikken in het ziekenhuis daar in de buurt. We gaan uit van het beste en ik zeg dan nog tegen de jongens dat we dinsdag ochtend gaan zwemmen omdat ik pas om half 2 een telefonische afspraak heb ivm de uitslag. Maandag avond zitten we aan het eten en hebben mijn vriend en ik een gemiste oproep. Ik bel naar de voicemail en hoor de gynaecoloog, dat is niet goed. Mijn HCG is gestegen met 40 procent ipv gedaald of gelijk gebleven.... ik moet die avond nog naar het ziekenhuis om een plan van aanpak te maken met de gynaecoloog. Ik besluit dit daar te doen zodat de vakantie gewoon door kan gaan. Savonds zien ze niks op de echo maar de enige optie lijkt opereren. Dinsdag ochtend moet ik terug komen om dan te kijken wanneer de operatie uitgevoerd kan worden. Mocht er wat veranderen moet ik meteen weer komen.....
De volgende dag kijkt de gynaecoloog opnieuw met de echo en deze gynaecoloog vind de zwangerschap wel. Het zit in de linker eileider en deze is opgerekt.
De eileider zal verwijderd moeten worden (kans op een besparende operatie is klein en dan is de kans op opnieuw een buitenbaarmoedelijke zwangerschap weer heel groot) we vragen naar andere opties.. nog een keer metrotexaat? Deze gynaecoloog had dat wel willen doen maar dan zou ze de verdere behandeling ook uit willen voeren omdat het niet volgens de richtlijnen is... Maar niks verloopt volgens de richtlijnen. We besluiten de operatie uit te laten voeren en geen verder risico te nemen. Dit betekend dat de kans groot is dat ik straks geen eileider meer heb en dus nooit meer op de normale manier zwanger zou kunnen worden. Hoe het kan dat dit gebeurt na 2 normale zwangerschappen kunnen ze niet zeggen..... Vragen blijven. Ik word geopereerd en de operatie is succesvol echter zat de zwangerschap halverwege de eileider waardoor deze absoluut niet meer te redden viel. Woensdag ochtend mocht ik weer weg en lichamelijk voel ik me goed maar geestelijk weet ik niet hoe ik me voel.

Niet alleen een zwangerschap die niet goed is verlopen, weer een kindje dat niet geboren mocht worden. Mijn kindje, ons kindje en wetend dat mijn lichaam nooit zelfstandig weer een kindje kan maken... ik voel me leeg, baal van mijn lichaam en begrijp niet waarom dit moest gebeuren.
Natuurlijk ben ik blij dat ik 2 gezonde kinderen heb en die heb mogen krijgen en natuurlijk is er nog wel een mogelijkheid maar ik weet niet of wij dat op die manier willen. Alle vragen zijn zoveel maar voor nu moet ik los laten, en eerst dit verwerken. Ik moet dit een plekje geven voor ik verder kan gaan.


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je