{{ message.message }}
{{ button.text }}

Heden: waarom, alweer en nu? (Deel 1)

Weer zwanger dus moest het zo zijn.... dacht ik.

Afbeelding blog 'Heden: waarom, alweer en nu? (Deel 1)' Achtergrond blur afbeelding

Mijn ongesteldheid blijft uit, maar mijn cyclus is niet echt regelmatig dus het kan. Ik doe een test maar zie niks, later kijk ik in daglicht en denk ik een heel licht roze streepje te zien maar dat zal ik me wel verbeelden aangezien we niet intiem zijn geweest in de vruchtbare periode.... dus kan ik ook eigenlijk helemaal niet zwanger zijn. Onze relatie is redelijk stabiel en ik zie ook weer de positieve kanten en de goede dingen van mijn vriend. Natuurlijk is het niet perfect, maar bij wie is dat wel. Als mijn ongesteldheid nog langer uitblijft besluit ik opnieuw een test te doen en ja hoor deze is overduidelijk positief... Hoe dan, hoe kan dit nu zo zijn. Verward maar tegelijk eigenlijk ook heel blij sta ik daar. Er groeit een kindje in mij... Na de vorige keer weet ik het zeker, dit kindje komt er. Deze zwangerschap ga ik goed doorlopen en deze bevalling word de bevalling zoals ik hem wil. Ik ga er ook vanuit dat mijn vriend dat wil en weet na alles wat er de vorige keer is gebeurd dat ik er niet eens meer over na kan denken om het weg te laten halen... Hoe vertel ik het hem... de volgende dag is hij vrij en gaat hij wat doen met mijn oudste en ik met de jongste. Die ochtend vertel ik hem dat ik opnieuw een test gedaan heb en dat deze positief was, Stan staat vrijwel direct met zijn handen in het haar... Hoe kan dat nou, en nu?

Een andere reactie dan ik verwacht had en hij vraagt zich af wat er anders is als de vorige keer waarom ik het nu wel zou willen.... Het leek mij duidelijk maar dat was het blijkbaar niet. Ik heb het uitgelegd en ben heel duidelijk geweest, als hij dit kindje niet zou willen zou het klaar zijn, dan moest hij zich maar laten helpen en kwam er geen kindje meer bij. Na de buitenbaarmoedelijke zwangerschap en alles wat daarbij kwam kijken qua emoties besefte ik me heel goed dat ik dat niet nog een keer zou willen. En prachtig toch nog een kindje mogen krijgen en samen weer vooruit kunnen gaan kijken. Ik zei ook dat het blijkbaar zo moest zijn en ik na de vorige keer ook besefte dat ik meer los moet laten. Dat ik misschien veel mbt zijn familie ook los moest gaan laten. Dat ik ze zou vertellen hoe ik me gevoeld heb en dan verder zou gaan want wat voor nut heeft het om vast te blijven houden aan verdriet, boosheid en ergernis. De opening die ontstond voor zijn familie betekende natuurlijk verschrikkelijk veel voor hem. Hij zou er goed over na denken en er die avond op terug komen.....

Ik ken Stan, ik ken hem goed en ik was daarom ook niet bang wat hij zou besluiten want 's avonds sprak hij de veelbelovende woorden: laten we er voor gaan en misschien is dit kindje inderdaad wel iets wat ons nog Qdichter bij elkaar kan brengen. We komen er wel uit wat betreft kamers en spullen als het maar liefde krijgt en ik weet zeker dat we het dan kunnen geven.

Wat was ik gelukkig, we zouden nog een kindje krijgen en ik koos nu voor het geluk. Wij hoorden bij elkaar als gezin. Ineens leek het allemaal duidelijker als ooit tevoren.... totdat het niet zo bleek te zijn.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je