{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hélicopter, hélicopter, mág ik met je mee omhoog!

Met helicopter omhoog: een goede paniekaanval remedie? Of juist toch niet zo handig?

Afbeelding blog 'Hélicopter, hélicopter, mág ik met je mee omhoog!'

"Dus U bent bekend met de Hazard and  Emergency procedures?" vraagt de piloot over het gedender van de loeiende motor en de rondsuizende rotorbladen. Ik hoor hem via het radio systeem in onze koptelefoons. Ik knik mijn hoofd en kijk uit het kleine raampje in de richting van de hangar. Daar staat mijn kinderwagen, met daarin mijn acht-weken-oude baby.

"ZEG 'ROGER'!" gilt de piloot.

Oh ja. Natuurlijk. Ik voer zijn "order" uit, en probeer mij te concentreren.

Mijn goede vriend, die zich over Baby ontfermt terwijl ik de lucht in ga, dacht dat het een goed idee zou zijn om mij weer een helicopter-les te laten nemen. Als leuke afleiding van de post-natal paniekaanvallen, en als knappe knipoog terug naar mijn oude leventje in Londen, waar ik trots begonnen was met dit soort vlieglessen.

Verstijfd van angst zit ik op mijn co-pilotenstoel. Ik hoor wat de piloot naast mij allemaal zegt, druk op 'automatische piloot' de benodigde knopjes in en schakelaars om, maar ik lijk alles pas seconden later te registreren. Afwezig kijk ik naar de radartjes. De pre-flight check is in volle gang. Levers, pedals, toggle, gauges, connect to air control, ask flight permission...

Ik ben niet bang om te vliegen, niet om neer te storten, niets dat met vliegen te maken heeft. Het is de paniekaanval. Die wil niet stoppen. Het lukt me maar nét om de enge beelden buiten te sluiten, en samen te werken met de piloot. Nieuwe informatie op te slaan. Te reageren op commando's. Het roer over te nemen en weer terug te geven, zoals het balletje in een ping-pong spel. Zodra de piloot weer de controle heeft over de besturing, rammen de verschrikkelijk angstaanjaagende beelden de levenslust uit mijn lijf. Mijn benen worden lam, mijn handen trillen. Ik zie koeien, weilanden netjes afgescheiden door smalle slootjes, en voel de "dip" in mijn onderbuik wanneer ik toestemming heb om scherpe bochten te oefenen...maar...ik voel geen vreugde. Geen opwinding. Ik wil alleen maar terug naar de grond. Terug naar mijn baby. Terug naar mijn bed. En het allerliefste van alles, wil ik terug naar de tijd waneer ik deze helse angsten nog niet had...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je