{{ message.message }}
{{ button.text }}

Gebroken nacht

De gebroken nachten zoals toen ze nog heel klein waren zijn inmiddels over. Maar vannacht was het weer even net als toen. Maar dan toch anders.

Afbeelding blog 'Gebroken nacht'

Ik wilde eigenlijk beginnen met dat de gebroken nachten al lang en breed achter de rug waren. Maar dat klopt niet. Want tot een half jaar geleden, misschien nog korter, moest ik meerdere malen per nacht nog uit bed voor mijn oudste (4). Altijd een onrustige slaper geweest en werd meerdere keren per nacht gillend ‘wakker’. Echter, de laatste tijd gebeurd dit niet/nauwelijks meer. 

Tot vannacht. Ik word wakker van een zacht gesnik. Ik bedenk me slaapdronken dat dit onze jongste is. Die wordt vaak rond 5en wel even wakker omdat hij een van zn knuffels kwijt is. Ik probeer het eerst te negeren, misschien valt ie weer in slaap. Dan bedenk ik me dat het wel erg dichtbij klinkt, hij is uit zn bed. Ik por voorzichtig naast me, om manlief het bed uit te krijgen, dan kom ik er achter dat manlief nog niet naast me ligt. Ik kijk eens op de klok, iets voor 1. Oké. Dit betekent dat ik er toch ff uit moet, want dit is wel uitzonderlijk voor mijn jongste. Ik loop naar zijn slaapkamer. De deur is dicht? Maar het gesnik komt niet uit zn kamer. Ineens ontdek ik dat hij naar zolder is gegaan. Als hij mij ontdekt gaat het snikken over in hartstochtelijk huilen. We zitten even samen op zijn kamer. Hij dommelt op schoot. Ik fluister: ik ga je weer in bed leggen. Wat er toen gebeurde, heb ik nog nooit bij hem gezien. Huilen, verzet, trillend op zijn benen. Hij vertelt al snikkend dat er dieren in zijn kamer waren die hem gingen opeten. Aha, een nachtmerrie. Papa controleert of er geen enge dieren zijn, hij gaat liggen, ik zit nog even bij hem en dan is het klaar. 

Om iets voor 2, als ik net weer in slaap dommel, hoor ik ineens: ‘mamaaaa? Wil je even komen?’ Mijn oudste. Ik stommel naar zolder. Hij wil even knuffelen. We knuffelen even, hij gaat weer in bed en ik ook. 

Kwart voor 3. Huilen, hartverscheurend huilen. Dit is anders dan het ‘gillen’ in zijn slaap. Ik stommel weer naar boven en de eerste woorden die hij zegt: ik had een enge droom, ik ga nooit meer slapen. Ook een nachtmerrie. We knuffelen even, slokje water. Gelukkig houdt hij zich niet aan zn woord en slaapt hij weer lekker verder. 


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je