{{ message.message }}
{{ button.text }}

Fake a smile

Die dagen, weken en jaren, alles breekt mij steeds meer op...

Afbeelding blog 'Fake a smile' Achtergrond blur afbeelding

Vroeger als klein meisje werd ik ontzettend veel en lelijk gepest, ik ben niet hier in NL geboren en dacht altijd dat het aan mij lag dat mensen mij moesten plagen, nu jaren later weet ik wel beter hoor want mijn man is gewoon NL en die is ook gepest, maar ik heb in mijn leven zoveel meegemaakt (laat staan mijn moeder) waar je U tegen zegt.

Het begon al ergens in groep 5 zover ik mij kan herinneren, kleine dingetjes die er niet toe lijken te doen waren al erg kwetsend, keer op keer...De laatste die gekozen word met gym, niet op feestjes word gevraagd en anders eens uit medelijden was omdat de hele klas mocht komen behalve ik, dus mocht ik toch komen...Super gezellig maar niet heus want iedereen negeerde mij.
Ik heb geen broertjes of zusjes en dat gemis heb ik nu nog heel vaak, na zo'n dag zou ik het liefst tegen iemand willen vertellen wat er echt speelde, maar de enige die ik had was mijn moeder die heel erg beschermend is en dan gelijk naar de meester zou rennen en iedereen wilt toespreken...Geloof mij uit ervaring weet ik al dat het enorm averecht werkt.
Het plagen ging zo jarenlang door, mijn hele basisschool ging voorbij met een k.u.t. gevoel...
Meisje wat populair was kreeg soms de eer van iedereen puur omdat ze mijn dingen naschreef of namaakte...Mensen gingen met takken naar me slaan, en later in de middelbare school moest ik een bril...Dat was van een erg korte duur want tijdens het fietsen kreeg ik van wildvreemden te horen hoe lelijk ik was en ga zo door, dat was ik gauw zat.

Werken ging dan net zo, altijd was er 1 iemand die mij gewoon niet moest, jaloers was en noem het op, ik ben vaak ontslagen geweest om de meest stomme redenen, en zo groeide het wantrouwen in mensen nog meer door zelfs toen ik volwassen was...Ik was erg onzeker over mijzelf, waarom verdien ik dit non stop???

Het worden van een moeder heeft mij zeker sterker gemaakt, waar ik vroeger alles pikte en slikte trek ik nu juist gauw mijn bek open en zeg ik wat ik denk, soms niet altijd super, maar ik ben het zo zat dat mensen alles denken te mogen bij me, het heeft me zo beschadigd als mens, en ben vaak bang dat ik hier nooit echt van zal veranderen..

Ik heb vaak depressies meegemaakt toen ik niet wist dat ik er een had, het uit huis gaan bijv, voor en na zwangerschappen hele moeilijke tijden gehad, maar het meest wat mij toch blijft raken is vaak de mensen die het meest dichtbij mij staan..
Mijn eigen man kan zo vaak zo lelijk doen, situaties die totaal niet nodig zijn en niet van ophouden weet.
Waar hij toen we jong waren nog zo romantisch kon zijn en NIET zonder mij kon, denk aan krijgen van een ketting, bloemen, brieven, huilen bij ons afscheid en dat hij naar huis moest toen we jong waren....Maar nu?
Veel dingen zitten mij nu nog erg dwars vooral omdat er nooit een sorry vanaf komt, zeer zeer zelden als hij 'denkt' dat hij te ver is gegaan dan komt er een sorry...
Maar mij in het openbaar vernederen, laten huilen bij onze kinderen als er ruzie is en dan wegstormen naar zolder, ruzies maken en geen vader zijn als onze dochter in de auto huilt en haar niet wilt troosten want dat is 'zinloos', moet schreeuwen in het bijzijn van onze kinderen vaak om niks, mij dingen verwijten die hijzelf 100x erger doet, maar als ik het doe gelijk super boos word...Nee dan heb ik geen behoefte om eigenlijk wat 'met' hem te doen of een kus te geven.
De laatste dagen luistert hij weer goed voor zijn doen en doet alles in huis wat even nodig is, denkt aan de kids en zo kreeg hij weer eens een kusje, maar ook waar we altijd ik hou van je zeiden hoor ik dat eigenlijk ook niet echt meer, soms...heel soms...

Maar mannen denken dat je als vrouw altijd maar om materie geeft, nee mannen, zo zijn wij dus niet!
Ik wil gewoon een man die er voor mij is ook met verdriet, die je dan omhelst en troost bied en je niet nog meer kut laat voelen dat je al doet, een man die soms op een regenachtige dag even een roosje geeft en je vertelt dat je gewoon mooi bent zoals je bent, of dat je een goede mama bent...

Ik breek steeds meer, maar voor de buitenwereld lach ik maar door, want de mensen om ons heen hebben geen zin in een saaie huismus.
Je bent een moeder en dat is toch het mooiste wat er is??? Wat klaag je dan!!!
Zo voelt dat, non stop, en dus fake ik maar door....want hoe ondankbaar ben je als je je niet elke dag zo mooi en trots voelt als je opstaat?

En vriendschappen...ow vriendschappen, ik weet het niet, ik heb echt het idee alsof niemand om mij geeft.
Ik heb wel een babyshower enzo gehad hoor, maar als ik niet 2 vriendinnen had uit mijn jeugd die mijn pijn kennen niet gehad had, was dat er niet geweest...
Het steekt mij dat bijna met iedere persoon al het contact van mij af moet komen, ik geef nog om veel mensen die ik al lang ken, maar probeer ook net zo hard contact te houden met sommige mama's van de schoolkinderen van mijn oudste die ook erg leuk zijn, maar al die druk...nonstop...vreselijk.

Wat ik laatst voorbij zag komen herken ik ook enorm, online lijkt het alsof je leventje zo geweldig is, maar het echte leven voelt anders, ik deel trots onze uitjes online, vakanties en noem het op, en dan ga je niet met een :( gezicht op de foto...
Soms dan denk ik was ik maar nooit online gegaan, wist ik hier ook niks vanaf en dacht je niet over domme dingen na zoals als een 'vriend' ineens niet meer je vriend is in je lijstje...

Nu de dagen weer donkerder gaan worden vrees ik weer wat ik zal worden icm hormonen nu van BV en een man die heel droog zegt "Ja we doen noooit wat he"....Want hij vind niks doen het leukst, elke dag met de kinderen op de bank zitten, enige effort doen in iets opzoeken, nee hoor, alle druk bij mama, dus ik heb totaal geen zin in de komende maanden.

En nu gaat deze mama weer door, want het leven van een mama stopt nooit en je gaat maar door, hoe gebroken je ook bent, je moet door...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je