{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ex

Niet op social media. Waarom is het voor sommige mensen zo moeilijk om normaal met elkaar om te gaan?

Afbeelding blog 'Ex'

Zoon en ik lopen samen van school naar huis. We kletsen gezellig wat en ineens zegt hij “Mam, ik wil je eigenlijk iets vertellen, maar dat mag niet.” Mijn nekharen gaan overeind staan en het liefst wil ik schreeuwen. Ik blijf echter heel rustig en lach naar hem “Hoezo mag je het mij niet vertellen? Van wie niet? Je weet toch dat je mij altijd álles mag vertellen?”
Hij lacht een beetje onzeker terug. “Van papa.”
 “Oh, nou, maar je mag mij alles vertellen hoor. En als jij het wíl vertellen, dan zou ik dat gewoon doen. Ik zal niet tegen papa zeggen dat je het mij verteld hebt, goed?” Natuurlijk wil ik nu alleen nog maar heel graag weten wat het is. Wat kan er zo erg zijn, dat Ex het nodig vindt om onze zoon opdracht te geven mij niks te mogen vertellen?
Toen we nog samen waren, hebben we Zoon ook altijd verteld dat hij voor ons, zijn ouders, nooit geheimpjes hoefde te hebben, dat hij met alles bij ons terecht kan, wat het ook is, en dat we er altijd voor hem zullen zijn en helpen. Ik heb dit ook voortgezet na de breuk, maar blijkbaar vindt Ex het nu heel normaal om dingen voor mij achter te houden.
Gelukkig is Zoon opgelucht en begint zijn verhaal. “Nou, toen Oppas mij van school kwam halen vorige week, toen was ik Oppas even kwijt, en toen ben ik alleen naar het huis van Oppas gelopen en heb ik daar gewacht. Toen kwam de moeder van Oppas en heb ik bij haar in de auto gewacht tot Oppas kwam omdat het zo sneeuwde.” Van frustratie wil ik huilen, ik wil schreeuwen, ik wil Ex door elkaar schudden tot hij bij zinnen komt en vragen waarom hij dit in godsnaam voor mij verborgen wil houden. Ik ben zijn moeder, ik heb het recht toch om dit soort dingen te weten? En het is gelukkig goed afgelopen, dus wat maakt het uit? Het had ook kunnen gebeuren op een dag dat Zoon bij mij was en ik oppas voor hem had moeten regelen. Niemand heeft hier schuld aan gehad.
Ik blijf weer rustig. “Had je de moeder van Oppas wel eens eerder gezien? Want je mag niet zomaar bij mensen in de auto stappen, dat weet je toch?”
“Ja, ik had haar al heel vaak gezien! Ik ga niet zomaar bij vreemden in de auto mama.” Ik leg hem uit, dat als zoiets weer gebeurt, dat hij degene die hem van school haalt kwijt is, hij gewoon naar de hoofdingang van de school moet, en als mogelijk naar binnen en naar zijn eigen juf of naar de administratie en dan daar wachten tot hij gehaald wordt. Ik zeg ook dat het een niemand zijn of haar schuld is en dat ik niet boos ben en benadruk nogmaals dat hij mij, papa en oma altijd alles mag vertellen. Ik geef hem een knuffel een kus en een aai over zijn bol. Ik zie dat hij duidelijk opgelucht is en weer voel ik de frustratie in mij opborrelen over het feit dat zijn vader hem met zoiets belast. Maar ik ken Ex lang genoeg. Ik weet dat als ik hier ook maar iets over zeg tegen hem, hij gelijk de eerste mogelijkheid die hij heeft naar Zoon zal stappen en vragen waarom hij het geheimpje heeft verklapt. Dan zit Zoon weer met een rotgevoel, en dat wil ik hem besparen. Dus houd ik mijn mond. Ik doe wel nog navraag bij Oppas, terloops, op het schoolplein. Het blijkt dat Zoon echt láng zoek is geweest, meer dan een uur. Ook Oppas begrijpt niet waarom Ex dit voor mij wil verzwijgen.

De maanden die volgen probeer ik via app met Ex afspraken te maken over de verjaardag van Zoon. Zoon wil graag voor de familie apart zijn verjaardag vieren, een feest bij mij thuis voor mijn kant van de familie/vrienden en een feest bij Ex thuis voor zijn kant van familie/vrienden. Eén kinderfeestje lijkt me genoeg, maar wie van ons neemt dat dan op zich? En hoe worden de kosten verdeeld? Hij reageert niet.
Hij weet mij wel te vinden als hij weer zogenaamd iets “via via” gehoord heeft, maar dan heeft het altijd betrekking op hemzelf. Dan is hij weer bang dat ik hem ergens zwart heb lopen maken. Dan denk ik alleen maar, hou je toch met je kind bezig i.p.v. mij of jezelf.
Uiteindelijk zijn we dan toch tot afspraken gekomen.

Als Zoon zijn verjaardag bij papa heeft gevierd en weer bij mij is, vraag ik natuurlijk of het leuk was, wat hij heeft gekregen, wie er waren. Gewoon om interesse te tonen in mijn zoon en zijn speciale dag. Niet om te vissen naar informatie over zijn vader. Hij verteld heel enthousiast hoe er bij papa ook heliumballonnen waren (die had ik ook voor zijn feest bij mij thuis omdat hij had gezegd dat hij dat zo graag een keer zou willen) en ook een mooie taart. Hij vertelde van het bezoek en de cadeaus en hij had het zo fijn gehad. Toen kwam weer een klein stemmetje “Ik heb eigenlijk weer iets wat ik wel wíl vertellen, maar eigenlijk niet mag, omdat je dan misschien wel boos wordt.” Ik weet nog net een geirriteerde zucht te onderdrukken. Ik lach naar hem “Nou, wat gek, alweer? Je weet toch dat je álles mag vertellen?” Hij lacht ondeugend, dus ik weet dat hij weer opgelucht is én het gaat vertellen. “Ik heb een beetje lucht van die ballonnen in mijn keel gedaan en toen kreeg ik een heel gek stemmetje.” Hij lacht er heel vrolijk bij en slaat een handje voor zijn mond. “En ook heb ik een beetje koffie geproefd.”
“Ooohhh, getsie, vond je het lekker? Zeker met suiker en melk erin?” lach ik terug. “En dat gekke stemmetje was zeker wel heel grappig? Klinkt gek hè?”
Hij is weer blij, de “last” van het “geheim” dragen is weer van zijn schouders gevallen. En weer vraag ik me af, waarom? Waarom vindt Ex het nodig onze zoon steeds hiermee te belasten? Het doet pijn.

We hadden afgesproken dat ieder van ons Zoon twee weken zou hebben in de zomervakantie. Niet zo lang geleden werd mij meedegedeeld door Ex dat hij hem 1 week zou kunnen opvangen in de zomervakantie. "Twee weken gaat echt niet lukken."
Ik snap best dat hij ook een weekje met zijn nieuwe vriendin alleen vakantie wil hebben, maar zou zijn zoon niet zwaarder moeten wegen? Zou hij niet meer gebruik moeten maken van de twee weken dat Zoon bij mij is om met zijn vriendin wat te doen? Dit alles spreek ik niet hardop uit. Ten eerste omdat de mededeling gedaan wordt waar Zoon bij staat, ten tweede omdat ik er gewoon geen zin in heb. Geen puf. Ik ben zo klaar met dit alles. Ik hoop, echt heel hard, dat als Zoon volwassen is, hij inziet hoe dit nu allemaal gaat. Ik zal nooit slecht over zijn vader spreken tegen hem, maar ik hoop dat hij zelf gaat inzien wat een lapzwans zijn vader is.

Ik vraag, op een andere dag, een moment dat zoon er niet bij staat aan Ex en zijn vriendin of Zoon op de dag dat hij weer naar Ex gaat, in de ochtend kan komen voor een keer, i.p.v. in de namiddag, omdat ik dan iets heb. Ex antwoord meteen dat dat niet kan omdat ze een paar dagen naar familie van zijn vriendin gaan. Vriendin oppert daarop "Of Zoon moet met ons meegaan? Dan halen we hem twee dagen eerder op en is hij dan het hele weekend bij ons." Ik zie uit mijn ooghoek het smoel van Ex vertrekken. Hij had zich duidelijk verheugd op het weekendje weg zonder Zoon (hij heeft Zoon overigens nooit in het weekend, drie dagen per week, maar nooit weekenden). Vanbinnen lach ik. Ik zou het liefst haar een hele dikke knuffel willen geven en zoenen. Omdat zij er wél voor mijn zoon wil zijn, omdat zij wél wil meedenken. Omdat zij mij wél behandelt als volwaardig mens. Ik hoop dat zij nooit in gaat zien hoe Ex zijn ware aard is, ik hoop zelfs dat zij dat misschien ooit op een dag verandert krijgt. Zij moet bij hem blijven, dan kan ik Zoon ook met een veel geruster hart daarheen laten gaan. Zoon heeft zelf tegen mij gezegd dat als hij bij mij is, hij haar meer mist dan zijn vader. Dat als hij daar is, zij ook als een soort moeder voelt. Hoewel mij dit steekt, ben ik voor hem echt heel erg blij. En blij met haar

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je