{{ message.message }}
{{ button.text }}

Even een ander onderwerp

ik krijg wel eens de vraag of ik een man heb of dat ik alleenstaande moeder ben.

Afbeelding blog 'Even een ander onderwerp' Achtergrond blur afbeelding

Even een andere blog tussendoor..
Ik krijg wel eens de vraag of ik een man heb aan mijn zijde, veel mensen denken dat ik een alleenstaande moeder ben.
Hoe komt dit? nou simpel gezegd mijn man is de hoofd kostwinner.
Hij werkt +/- 40 a 50 uur in de week, waardoor ik veel met de kinderen doe en we in het weekend als een gezin leven (als ik niet hoef te werken)
Vaak als er naar het ziekenhuis gegaan moet worden dan doe ik dat, ook als Cheyenne moet blijven blijf ik slapen.
Jessie en mijn man(Bas) gaat beter samen dan als Bas in een stress situatie moet zitten in het ziekenhuis.

Afbeelding blog 'Even een ander onderwerp'

onze eerste foto! niet de beste maar toch.

Even bij het begin beginnen.
Bijna 6 jaar geleden leerde ik Bas kennen, via een kennis.
Op dat moment dat ik hem leerde kennen hadden wij gelijk een klik, we zaten elke avond te praten via de computer op skype.
Belde veel en smste veel (ja toen der tijd had bas nog geen telefoon met whatsapp).
Op gegeven moment vonden we het tijd om mekaar in het echt te zien, want sja als je zoveel met mekaar praat hoort dat er wel een beetje bij toch?
Dus daar ging ik op 22 november richting Beverwijk, Bas zou mij ophalen op het station.
onderweg kreeg ik een berichtje dat hij verlaat was omdat meneer zich verslapen had.
In elk geval dat zei hij maar niets bleek minder waar, toen ik op station Beverwijk aan kwam zat meneer al te wachten op mij.
Ik wou hem netjes een hand geven, maar dat wou hij niet dus hij gaf me een knuffel.
Dat doen vrienden nou eenmaal vertelde hij.
Hij wou een sigaret op steken maar kwam tot de conclusie dat hij zijn aansteker vergeten was.
Gelukkig rookte ik toen der tijd nog(nu al 3 jaar niet meer gelukkig) en gaf hem mijn aansteker.
Toen ik hem terug vroeg was het nee je krijgt hem alleen terug voor een klein kusje op me wang....
Na lang twijfelen deed ik het maar want het was ten slotte mijn enigste aansteker.

Afbeelding blog 'Even een ander onderwerp'

dit was 2 maanden naar onze ontmoeting (wat zagen we er nog jong uit hahah)

Toen Gingen we naar het vogelparkje toe, daar gewoon wat gepraat en lopen ouwe hoeren.
Toch kwamen er serieuze dingen aan te pas, Bas vertelde over zijn ouders.
Zijn moeder had suikerziekte en COPD, haar ene been was geamputeerd omdat die niet goed was meer.
Zijn vader heeft een hersenbloeding gehad toen hij wat jonger was, daardoor had Bas een tijd geen contact met zijn vader.
Tot hij in 2010 te horen kreeg dat zijn vader ziek was, toen zijn ze het contact weer gaan opbouwen.
En 2 weken voor hij mij leerde kennen kreeg hij te horen dat zijn vader vol met kanker zat en niet meer te behandelen was.
Zijn vader besloot zelf euthanasie te willen doen, na een lang traject was het eindelijk zover.
De dag dat ik bij Bas was had dus een dubbele betekenis, want en het was fijn om mekaar te ontmoeten maar het was ook afleiding.
Want op 23 november zou zijn vader euthanasie doen.
Ik kwam dus eigenlijk ook een beetje als afleiding.
We hebben er een gezellige dag van gemaakt, gezellig samen gegeten en gewoon gepraat over leuke dingen en minder leuke dingen.
Toen het moment kwam dat ik naar huis ging en wij op het perron stonden, twijfelde Bas of ik moest blijven.
Al was het maar als steun voor de volgende dag, maar toch besloten we dat ik naar huis ging.
Ik kende zijn vader ook niet dus had er niks te zoeken en zijn familie kon hem ook opvangen indien nodig.

Geniet en vertel je dierbare dat ze bijzonder zijn voor je.

De weken erna hadden wij bijna 24/7 contact, hij belde me zelfs in de nacht op als hij het even niet meer wist.
Doordat ik net uit een relatie kwam en hij een klote tijd had hadden we beide gezegd niks qua relatie te willen tijdelijk en gewoon als maatjes door te gaan.
Tot op 1 december 2012 hij mij opbelde tijdens een avond stappen, ik kreeg een vrouw aan de telefoon dus ik schrok me kapot.
Nadat ik er achter kwam dat dit een goede vriendin van hem was kreeg ik Bas aan de telefoon.
Stom dronken dat hoorde ik gelijk, maar ik vond het wel grappig.
Hij maakte er een soort serenade van, een hele speech kwam er tevoorschijn.
Dat hij mij het allerliefste en allerleukste meisje vond wat hij kende, en het leek of wij al jaren vrienden waren maar hij wou geen vrienden zijn... hij wou mij als zijn meisje(zoals hij dat verwoorden) en of ik dat ook wilde.
Dus op dat moment zei ik ja en we praten er morgen wel over want dan ben je nuchter.
De volgende ochtend gebeld en gevraagd of hij wel wist wat hij snachts aan mij gevraagd had. ja dat was hij niet vergeten.

Afbeelding blog 'Even een ander onderwerp'

Eerste weekend dat ik in Beverwijk bleef.

In december is Bas 3 keer in Ede geweest, zodat mijn ouders hem konden ontmoeten.
Ze wilde natuurlijk wel weten wie mijn leven zo op zijn kop zette.
Na de feestdagen ben ik in januari een weekend naar Beverwijk geweest.
Daar leerde ik zijn moeder eindelijk kennen en zijn broer en zus.
Wat een lieve mensen had hij om zich heen, zijn moeder lag op dat moment wel in het ziekenhuis.
Dus daar binnen gekomen schrok zij best wel dat ik mee was, en schoot ze uit haar slof tegen Bas.
Logisch ineens staat je zoon daar met zijn nieuwe vriendin, en jij ligt daar ongemakkelijk in een ziekenhuisbed.
Later wel gepraat en bood ze haar excuus aan waarop ik zei dat het niet nodig was want ik begreep haar volkomen.
Zijn moeder was een beetje van de oude stempel en wou eigenlijk ook niet dat wij samen zouden slapen.
Toch maar gevraagd of het goed was, en voor deze ene keer deed zij niet zo moeilijk.
In de avond gezellig met zijn zus en broer op de bank een film gekeken en later lekker gaan slapen.
Er ging een tijd voorbij dat wij mekaar alleen spraken en skypete dit ivm. dat ik veel werkte en daardoor niet heen en weer kon reizen (toch anderhalf a 2 uur met de trein).
Bas is wel in de weekenden overgekomen naar Ede zodat we mekaar toch zagen.
In februari ben ik weer naar Beverwijk geweest, zijn zus had een vriend en die nodigde ons uit om te gaan wokken en gezellig te bowlen.
Er ging een tijd over en we zagen mekaar vaak, Bas ging op een kamer wonen in Beverwijk.
Juni 2013 kreeg ik een telefoontje van Bas, hij kon niet op die kamer blijven wonen en moest eruit.
Bij zijn moeder kon hij niet terug doordat zijn moeder in een verzorgingshuis zat en zijn zus woonde bij haar vriend en had daar geen ruimte.
De vraag was of hij bij mij kon komen wonen, na overleg met mijn ouders werd dit goed gekeurd.
In de avond met mijn broer naar Beverwijk gereden en alle spullen opgehaald die mee moesten.
Ineens woonde we ''samen'' wat een gek idee... maar ook wel fijn.
In juli deed ik een zwangerschapstest, en bleken wij in verwachting te zijn.
Helaas was dit voor korte duur want ik kreeg een miskraam.
Wat een ellende was dat zeg, gelukkig hadden wij veel steun aan mekaar.
We skippe een maand, want er gebeurde vrij weinig.
In augustus kregen wij een telefoontje van mijn schoonzus, ze was ten huwelijk gevraagd en ging trouwen.
Doordat het slecht ging met mijn schoonmoeder zou dit snel gebeuren en in oktober zouden ze gaan trouwen.
Wij zijn mee geweest om haar bruidsjurk uit te zoeken, en ik werd haar ceremonie meester.
Nu komt het leuke, ik en Bas hadden het altijd wel over trouwen maar wilde we nog even mee wachten.
Tot in september wij uit eten gingen met mijn ouders, als bedankje voor het helpen opruimen van de caravan na een camping seizoen.
Ze liepen een beetje zenuwachtig te doen en de videocamera moest mee.
Ineens had ik het door, toen het personeel met een dienblad aankwam met vuurwerk en ijs en een grote bos bloemen.
Daar stond meneer voor mij zo zenuwachtig.
En vroeg mij (ja op zijn knieën) in een overvol restaurant of ik wilde trouwen met hem.
Natuurlijk zei ik ja! Dat werd nog een bruiloft plannen.
Doordat de gezondheid van mijn schoonmoeder steeds verder achteruit ging besloten wij ook vervroegt te trouwen.
De datum werd geprikt 22 november 2013 een jaar na onze ontmoeting zouden wij gaan trouwen.

Afbeelding blog 'Even een ander onderwerp'

Op de trouwerij van mijn schoonzus.

The big day was there!
Of nouja... bijna daar.
Er kwam een klein probleempje 2 weken voor onze trouwerij.
Mijn vader kreeg een hersenbloeding en wij wisten niet hoe hij er op 22 november bij zou zitten.
Gelukkig mocht hij 3 dagen voor mijn bruiloft met ontslag uit het ziekenhuis, advies was wel rustig aan te doen dan mocht hij erbij zijn.
Aangezien wij toch in de middag zouden trouwen en in de ochtend foto's zouden maken besloten we dat mijn vader tot de middag zou rusten.
Wij trouwde in Beverwijk omdat mijn schoonmoeder niet naar Ede kon komen, mijn vader zou 's middags met mijn tante die kant op komen zodat hij eerst nog kon rusten.
De avond voor onze trouwerij sliep ik bij mijn zus en om 6 uur in de ochtend ging de wekker.
Mijn zus deed mijn haar en make up, nadat we klaar waren snel het bruidsboeket opgehaald en richting mijn ouders.
Mijn vader stond al te huilen bij het zien van mijn kapsel, gewacht tot alle dag gasten er waren en onderweg naar Beverwijk gegaan.
Wat waren wij zenuwachtig, Bas vertrok met de trouwauto en mijn broer(die reed ons overal naar toe) naar zijn moeder.
Ik kleedde me om bij mijn schoonzus in haar huis en zou daar met alle dag gasten verblijven.
Ik kreeg een telefoontje dat ze met 15 minuten bij mijn schoonzusje zouden zijn.
Gauw in me jurk gehesen door mijn moeder en Jessie in zijn trouwpakje.
Daar stonden we te wachten op Bas, hij wist toen hij binnen kwam niet waar hij moest kijken zo verbaast.

Afbeelding blog 'Even een ander onderwerp'

We hebben een mooie dag beleefd, en de weken erna waren nog een roze wolk.
We skippe een klein stukje want er gebeurde vrij weinig, ja we waren gelukkig getrouwd en opzoek naar ons eigen plekje want dat hadden we nog niet.
In februari werden wij gebeld door het verzorgingshuis dat het met mijn schoonmoeder niet goed ging en zij opgenomen was in het ziekenhuis met spoed.
Wij moesten naar Beverwijk komen werd gevraagd, dus Bas bij zijn werk opgehaald en uitgelegd wat er aan de hand was.
Met spoed naar Beverwijk gereden en in het ziekenhuis aangekomen te horen gekregen dat haar ander been er ook niet goed uitzag en eraf moest.
Anders zou zij aan de infectie in het been komen te overlijden op zekere moment.
Na lang overleg met alle kinderen en zijn moeder besloten ze de operatie te doen.
2 dagen later werd zij geopereerd en ging revalideren in het verzorgingshuis waar zij zat.
Na 3 weken kregen wij opnieuw telefoon, zij was weer opgenomen in het ziekenhuis.
Dit omdat de wond niet goed genas en haar suiker teveel schommelde hierdoor.
Na 3 dagen opgenomen te zijn geweest kregen we te horen dat de amputatie tot onder de knie te weinig was en ook dit been het laatste stukje tot boven de knie eraf moest.
zo gezegd zo gedaan, en nu hoopte we dat het herstellen beter zou gaan.
Elke dag hoorde we van mijn schoonzusje hoe het ging, tot op gegeven moment zij opbelde dat mijn schoonmoeder niet meer wou en er geen zin meer in had.
Wij met spoed naar Beverwijk gereden om te praten met mijn schoonmoeder, deze toch weer rustig gekregen gelukkig.
In april hadden wij gezellig Pasen gevierd met familie, toen wij 2de Paasdag 'snachts gebeld werden door mijn schoonzus.
Mijn schoonmoeder had een hartstilstand gehad en werd op dat moment gedotterd in Alkmaar, de hele nacht hebben we geskyped met mijn schoonzus in de hoop dat ze nog gebeld zou worden door het ziekenhuis.
Iedereen was erg moe, en toen besloot ik om te bellen naar het ziekenhuis om te vragen hoe het gegaan was.
Mijn schoonzus en Bas lagen beide te slapen, en ik wou weten hoe het met mijn schoonmoeder ging.
Alles was goed gegaan en ze ging de volgende ochtend terug van ziekenhuis in Alkmaar naar ziekenhuis in Beverwijk.
Het ging een hele tijd goed, tot wij op bezoek kwamen en te horen kregen van het personeel dat mijn schoonmoeder slecht at en dronk.
Uitgelegd dat het beter was als ze dat wel deed, en gevraagd wat de rede was dat ze niet wou drinken of eten.
Ze zag het zelf niet zo zitten, en miste haar eigen huis.
Na gepraat te hebben met de coördinator en gekeken te hebben naar mogelijkheden, kwamen we tot de conclusie dat met de juiste zorg en ondersteuning zij tijdelijk naar huis mocht.
Ter overbrugging voor het verzorgingshuis waar zij voor op de wachtlijst stond, deze was dichterbij haar huis.
Nadat wij alles in werking gesteld hadden en alles geregeld werd ging het beter met haar.
Ze at beter en had er weer zin in.
In Juli gingen wij op vakantie, het weekend ervoor nog naar Beverwijk geweest en gezellig een ijsje gegeten met mijn schoonmoeder.
We waren net 1 dag op vakantie toen wij in de middag een telefoontje kregen van mijn schoonzus.
Zij was gebeld door het verzorgingshuis waar ze zat dat het heel erg slecht ging met mijn schoonmoeder, ze at al een paar dagen niet en dronk ook erg slecht.
De arts van het verzorgingshuis zou langs komen om te kijken hoe het ging, en toen wij vroegen of wij die kant op moesten komen vertelde ze dat het nog niet nodig was.
Mijn moeder stond stand-by om mee te rijden, dit omdat wij beide geen rijbewijs hadden en ook geen auto.
Om 10 uur in de avond werden wij gebeld dat het zo slecht ging en ze niet wist hoe de nacht zou verlopen en ze wilde dat wij die kant op kwamen.
Dus om 10 uur in de avond vanuit Tiel naar Beverwijk gereden, toen wij aankwamen stond mijn schoonzus ons op te wachten.
Bas en ik liepen gelijk door naar de kamer waar mijn schoonmoeder lag, iets hield mij tegen om naar binnen te gaan.
Mijn moeder liep mee, en wat schrokken wij want dat energieke vrouwtje het weekend ervoor lag nu niet meer in dat bedje.
Ze keek dwars door ons heen, en toen ik haar begroette en vertelde dat ik er was met Bas en mijn moeder reageerde ze amper.
Toch nog geprobeerd een beetje nutridrink erin te krijgen, en andere drinken wat ze lekker vond.
Niks hielp, Bas besloot met mijn moeder naar mijn zwanger toe te gaan want die was nog niet op de hoogte.
Ik bleef met mijn schoonzusje achter en zij wilde graag bij mijn schoonmoeder kijken maar wou niet alleen gaan.
Wij hebben een paar keer samen gekeken bij haar en toen lag ze lekker te slapen.
Toen Bas terug kwam met mijn moeder en mijn zwager zijn hun samen bij zijn moeder gaan kijken.
Mijn zwager schrok zo erg dat hij weer naar buiten liep, rond 3 uur 'snachts vertrok mijn moeder weer terug richting Tiel omdat zij in de ochtend Jessie zou opvangen want wij waren ineens weg en dat wat voor hem ook raar.
De hele nacht in het verzorgingshuis gezeten, met Bas een aantal keer naar binnen gelopen.
Rond 6 uur in de ochtend liep ik met Bas naar binnen toe en toen schrokken we allebei een beetje, mijn schoonmoeder zat rechtop in bed en een beetje te mompelen.
Later even ontbeten in de ontbijtzaal en toen kwam de arts voor een gesprekje.
Hij probeerde met mijn schoonmoeder te praten maar daar viel niet meer mee te praten.
Hij begon tegen mijn schoonmoeder over dat als ze zo door ging de dood voor de deur zou staan, dit maakte mij zo misselijk dat ik de kamer ben uitgelopen.
Bas kwam mij achterna om te kijken of het goed ging, snel daarna volgde zijn zus met de arts en die wou graag een gesprek met ons in een aparte ruimte.
Daar legde hij uit dat het slecht ging en mijn schoonmoeder erg onrustig was, om haar wat rustiger te krijgen wilde ze haar graag morfine geven.
Dit zou ervoor zorgen dat zij geen pijn had en rustiger te benaderen zou zijn.
Dat het een aflopende zaak was wisten wij onderhand wel.
Als zij van de morfine niet rustig zou worden legde hij uit dan zouden ze dormicum gaan geven.
Doordat ik in de zorg werk kende ik dit wel en zei eigenlijk is dit een manier van euthanasie zonder het papierwerk eromheen.
Want morfine zorgt ervoor dat ze geen pijn heeft maar dormicum is een spierverslapper en haar hart is al slecht dus is een kwestie van tijd.
De arts bekende dat ik gelijk had en de keus was aan ons wat er zou gebeuren.
Mijn schoonzus en Bas wisten niet goed wat ze moesten en toen ik uitlegde dat het of mijn schoonmoeder in pijn te laten zitten wachten op de dood of mijn schoonmoeder het wat aangenamer te maken was de keus snel gemaakt.
Er werd nog wat familie gebeld die haar nog wouden zien, en toen werd er aan het einde van de middag gestart met morfine.
Hier werd zij niet rustig van waardoor de dormicum snel werd toegevoegd.
Mijn schoonmoeder werd overgeplaatst naar een kamertje waar zij alleen zou liggen en waar wij bij haar konden blijven.
Daar zaten we dan in de nacht ik en Bas samen met mijn schoonzus, haar man en dochter.
Mijn schoonmoeder lag vrij rustig erbij en de verpleging kwam vaak binnen om te kijken hoe het ging.
De volgende ochtend eventjes naar het huis van mijn schoonzus gegaan en daar gedoucht, en even gauw naar de winkel wat kleding gehaald dit hadden wij namelijk niet meegenomen.
Toen even wat gegeten en terug naar het verzorgingshuis.
We hadden besloten dat ik en Bas zouden blijven die nacht zodat mijn schoonzusje wat kon bij slapen.
In de avond stonden mijn zwager en Bas nog even bij mijn schoonmoeder op de kamer te praten.
Ik zat buiten met mijn schoonzusje en haar man even een luchtje scheppen.
Ze zouden later naar huis gaan maar mijn gevoel zei dat ze moesten blijven tot ze de volgende shot met medicatie zou krijgen (dit werd om de 4 uur toegediend)
Toen ik ging kijken bij Bas en mijn zwager vertelde ze dat de verpleegkundige nog niet was geweest en ze al een halfuur daarvoor medicatie moest krijgen.
Ik ben opzoek gegaan en de verpleegkundige vertelde dat ze eraan kwam met de medicatie.
Toen ik terug de kamer in liep vertelde Bas dat zijn moeder net haar laatste adem uitgeblazen had.
Ik heb gelijk aan haar pols gevoeld en geluisterd of ze nog ademde, op dat moment kwam de verpleegkundige binnen gelopen en vertelde ik dat ze overleden was.
De eindverantwoordelijke werd erbij geroepen en die bevestigde het, maar er moest een arts komen om het vast te stellen.
Hier ging een uur overheen, en toen die er was en geluisterd had kwam ze ons condoleren.
In ander halfjaar tijd verloor Bas zijn vader en zijn moeder.
Dit was een klap voor iedereen, dit wisten we dat zou kunnen gebeuren maar zo snel hadden wij niet verwacht.

Afbeelding blog 'Even een ander onderwerp'

Zo'n mooie lieve vrouw die we nu moeten missen.

In de tussentijd zijn wij bijna 6 jaar samen en 5 jaar gelukkig getrouwd.
Onze relatie heeft zijn ups en downs gehad, en doordat wij zoveel hebben meegemaakt zijn wij naar mekaar toegegroeid.
Onze band is sterk, en wij weten wat we hebben aan elkaar.
Wij zijn niet alleen partners maar ook mekaar's soulmate.
En daar wil ik deze blog mee afsluiten.

Veel liefs.

Afbeelding blog 'Even een ander onderwerp'

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je