{{ message.message }}
{{ button.text }}

Engeltje aan m'n zij....

Het zou je maar gebeuren! Een levensgevaarlijke embolie. De stoere mama is niet meer stoer.

Afbeelding blog 'Engeltje aan m'n zij....'

AUW..... Week 36 zwangerschap van mijn prachtige zoon. Een gekneusde bekken.... En een springende peuter van 16 maanden! 

Dat werd dus ondraaglijke pijn en met week 39 ingeleid. En daar was onze mooie man. Kerngezond en een hoop druk op het moederlijf minder. 

Wat advies van artsen en verloskundige aangenomen en alles geregeld om bij thuiskomst te gaan liggen voor "10 dagen". Een wervelwind van een vrouw met prachtige kids, neemt voor een snel herstel alle adviezen "toch maar een keer aan"....

M'n lijf hersteld (denk ik).... Nog wat moederhart breekmomentjes met een tongriem van zoonlief die in het ziekenhuis gekliefd gaat worden. Geeft stress en is net even een breuk in m'n herstel. 

Maar na 1 week gaat m'n been zeer doen. Komt het door het bewegen na het toch wel veel en lang liggen? Of is het foute boel?.... 

Ter controle naar het ziekenhuis.... Maar deze kei harde moeder moet niet zo zeuren.... Deed ik toch al niet, maar het deed me stiekem best zeer dat been. Foutje van het ziekenhuis en dienstdoende gyneacoloog. Geen bloedtesten en geen echo van het been. 

De verloskundige roept nog, geef je een seintje als je druk op je borst krijgt. 

We proberen alles weer op de rit te krijgen. En dat gaat niet vanzelf. 

Want m'n lijf voelt klem te zitten tussen de muur en een olifant. Nog steeds in de modus niet aan stellen hup door! En klaar te zijn met alle ziekenhuisbezoekjes na de bevalling. Laten we het die dag voor wat het is. 

De kraam komt voor de laatste paar uur. Ik bereid me voor op nog even lekker kletsen en een bakkie. En nog een laatste keer douchen onder toezicht. Nou wat was ik blij met die toezicht. Want daar kwam ik uit de douche. Meer dood dan levend. De alarmbellen van mijn kraam gingen aan. En het doktercircus kwam (langzaam) op gang. Huisarts aan het bed, manlief terug van het werk, en daar kwam de ambulance. Met gillende sirenes. Kersverse zoon in de maxicosi, manlief een ferme waarschuwing niet met de ambulance mee te rijden door het verkeer. Lag ik binnen 20 minuten in het ziekenhuis. 

Daar kwam het verwachte nieuws. Goh mevrouw. U heeft een trombosebeen en een ruiterembolie! U mag van groot geluk spreken dat u nog leeft ... Pats... Weg roze wolk... U blijft voor zeker 5 dagen in het ziekenhuis. Gelukkig met mijn zoon, want stoppen met borstvoeding zou pas echt een straf zijn. 

Druk met pillen en spuiten, druk met borstvoeding, druk met m'n kleine peutermeisje en manlief thuis. Lag ik gebroken in het ziekenhuis. 

Maar pas thuis kwam de grote klap. Als een bejaarde hijgende vrouw kwam ik thuis. Gelukkig thuis, angst voor herhaling thuis, bij mijn mooie gezin thuis, niet durven slapen thuis, mooie film, slechte film. M'n leven was echt op z'n kop. Veel kraamvisitie die het niet snapt dat bezoek teveel is, veel kraamvisite die heel erg lief is. 

Lastig om te genieten maar het lukt. Na 18 maanden durf ik te zeggen we zijn er echt wel weer. Gezond, gelukkig, trots, hersteld, mindfulness in het hoofd, best tevreden! 

Maar wat nu? Ik riep altijd 3 kids. De grote medische wereld roept de risico's. Maar m'n hoofd roept het geluk (of is het het gemis van kraamtijd). Zijn er mama's met eenzelfde verhaal, die wel nog eens zwanger zijn geworden? Ik hoor het graag. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #Gezond

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je