{{ message.message }}
{{ button.text }}

Eindelijk onderzoeken

Afbeelding blog 'Eindelijk onderzoeken' Achtergrond blur afbeelding

Vooral het afgelopen jaar had ik het gevoel gehad dat ik, mijn lichaam en mijn hersenen, totáál aan het door draaien waren. De paniek aanvallen. Het gevoel dat mijn keel dicht geknepen werd. Bang zijn om opeens te stoppen met ademen door een eventuele "verstopping". Niet durven eten..

Er zijn heel veel verschillende redenen bedacht voor mijn klachten. "Het zit allemaal in je hoofd, het is maar een gevoel. Het is niet echt!", "Je hebt last van het globus-gevoel. Alsof er iets in je keel zit, wat er dus niet écht zit!" , "Het komt door stress." of "Het komt door maagzuur, dat knijpt je slokdarm van onder dicht, waardoor je keel nauwer voelt." Al deze redenen klonken in het begin logisch en ik kon wel eventjes door op de gegeven "diagnose". Totdat het weer lunchtijd was en ik een broodje probeerde te eten wat leek te blijven hangen in mijn keel..

Eerst dacht ik, dat de vernauwing in mijn keel een gevolg was van de paniekaanval waar ik dan in zat. Alles spant zich dan aan en dus ook je keel. Best logisch toch? Maar steeds vaker merkte ik dat de rollen juist omgedraaid zijn. Ik werd paniekerig en angstig, juist doordat ik iets in mijn keel voel wat er niet hoort! Globus gevoel? Ja, dikke doei. Er zit IETS! Dit voelt te echt om een hersenspinsel te zijn. En toch gingen er maanden voorbij, waarin er nooit een dokter vroeg of ze even in mijn mond mochten kijken. Dit maakte me op gegeven moment zó onrustig, dat ik Szandor tegen middernacht in een weekend uit bed belde, om met me naar de huisartsenpost te rijden, zodat er iemand in mijn keel kon kijken. Anders kwam ik niet uit de aanval waartegen ik al een uur aan het vechten was.. De dienst doende arts was lief, maar de verbazing was suptiel van haar gezicht af te lezen. Ze scheen met een lampje naar binnen in mijn keel en vertelde me dat ze niks raars zag. Ik slaagde een zucht van verlichting. 'Maar zo ver in je keel kan ik ook weer niet kijken.' vervolgde ze. Oh..

Ik ben in de tussentijd bij de praktijk psycholoog geweest, heb een aantal weken Yoga gevolgd om wat rust in mijn lijf te krijgen. Ik ben helemaal thuis in meditatie en vaak helpt dit goed. Ik heb pillen gekregen die elke avond slik om te kunnen/durven eten. Ik heb zelfs gezocht naar een gespecialiseerde psycholoog. Maar toen ik voor de zoveelste keer de halve of zelfs de hele dag niet kon eten, brak ik. Om hier voor mezelf toch een mini-positieve draai aan te geven, merkte ik op dat alle zwangerschaps kilo's die over waren gebleven, weggesmolten waren. Maar het ging ook veel verder dan dat, en dit wilde ik niet voor mezelf. Ik wil gewoon dikke patat met satésaus eten, zonder dat ik het gevoel heb dat ik na elk patatje een slok water nodig heb!

Ik schaamde me dood toen ik voor de zoveelste keer de dokter belde voor weer hetzelfde probleem. Mijn keel. Ik voelde me stom dat ik dit nog steeds niet had kunnen oplossen voor mijzelf.. De assistente aan de telefoon hoorde al meteen aan mijn stem dat ik er door heen zat. Ik was ziek, hongerig, verward en hopeloos verloren. Ik mocht gelukkig meteen langs komen.

En eindelijk, EINDELIJK werd ik echt serieus genomen. Globus gevoel werd eindelijk van tafel gegooid. Net als stress als hoofdoorzaak. Ik ratelde maar door over waar ik allemaal last van had. Ik vertelde dat als ik op de bank zat dat ik de botten in mijn billen voel prikken. Dat mijn knieën niet op elkaar kunnen rusten als ik in bed lig, omdat ik het smerige gevoel van bod-op-bod niet kan verdragen. Dat ik bij het eten af en toe het gevoel heb dat ik mijn tong inslik en dat zelfs water (water ja!!) even langer dan normaal in mijn keel blijft rond hangen. Dat ik me zo bewust ben van wat er allemaal met mij gebeurt, maar dat ik er niks aan kan doen omdat ik gewoon niet weet wát ik er nog aan kan doen! Toen de dokter mij vroeg om op de weegschaal te komen staan, trapte ik mijn schoenen uit en durfde eigenlijk niet te kijken. Ik wilde ook echt janken toen de schaal niet eens de vijftig meer raakte. Ik had verdomme al mijn kleding nog aan ook! Er moest NU echte actie ondernomen worden want ik trek dit niet meer. 'Ik heb kinderen waar ik normaal voor moet kunnen functioneren!' gilde ik bijna. De dokter was overtuigd van het nut om nu eindelijk is wat verder te onderzoeken.

EINDELIJK!!!

Vandaag was onderzoekje nummer 1, gewoon bloed prikken en van alles uitsluiten, of juist een oorzaak vinden! Los van deze uitslag word ik binnenkort ook doorverwezen naar de maag/slokdarm/lever specialist, die met een camera door mijn keel binnen gaat kijken. Ik krijg wel een roesje, maar dit lijkt me vreselijk eng. Toch, is het voor een goed doel! Ik heb nu eindelijk het gevoel dat ik aan het begin sta van een oplossing!! Als ze iets vinden, dan lijkt het me dat ze een bobbel of vernauwing gaan vinden in mijn keel, want zo voelt het. En dat we daar dan een oplossing voor zoeken. Als ze na al deze onderzoeken nou echt niks vinden, dan moet ik er toch echt aan dat het allemaal "in mijn hoofd" zit. Maar dat is dan best acceptable, omdat ik dan weet dat we alles grondig hebben doorzocht. Ik ben super zenuwachtig en zit de hele tijd bijna tegen een aanval aan, maar het is echt waard. Ik heb goede hoop dat ik na de onderzoeken, hoe dan ook beter ga worden!

Wish me luck. Fingers crossed.




*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je