{{ message.message }}
{{ button.text }}

Eindelijk die langverwachte foto

Afbeelding blog 'Eindelijk die langverwachte foto'

Inmiddels zijn er al een aantal maanden voorbij sinds mijn vorige blog. In mijn vorige blog schreef ik dat we zaten te wachten op de volgende foto, maar stiekem hebben we die al gehad. Waar wij in eerste instantie goede hoop hadden op een jaar aan herstel dringt het nu wel door dat het eerder jaren gaat worden. Bij ons dringt het door, bij de zesjarige niet. Die focust zich weer op de volgende foto, over vier maanden.

We gingen lekker met de trein. Hij vond het fantastisch. Samen met mama met de trein naar Leiden, onder schooltijd. En ik vond het ook wel fijn. Ik krijg stress van die 20-verdiepingen hoge parkeergarage met veel te kleine parkeervakken en een auto zonder parkeersensoren.

De avond daarvoor hebben we hem goed voorbereid. Hij had bedacht dat bij een goede uitslag hij wel een partijtje in een binnenspeeltuin kon geven. Op de boodschap dat het wel eens slecht kon uitpakken werd hij heel boos. Dat was niet leuk, maar liever die reactie thuis dan in het ziekenhuis met de volgende patiënt die zit te wachten.

Bij de foto maken was er wat verwarring. Zoonlief wees netjes de heup aan waar hij last van heeft. Onduidelijkheid of er nu van beide heupen een foto gemaakt moest worden. Uiteindelijk toch maar gedaan omdat Perthes ook aan beide kanten kan voorkomen. Beter het zekere voor het onzekere.

Gelukkig hadden we weinig wachttijd omdat we een vroege afspraak hadden. De dokter had echter geen goed nieuws. Er was geen verbetering te zien. Advies dus nog steeds hetzelfde, niet sporten, rennen, springen enz. Dat kwam hard aan. Niet alleen voor hem. Omdat de pijn de afgelopen maanden wel is afgenomen hadden we hoop dat er al bot opbouw te zien zou zijn.

Wat de arts heel goed deed is dat hij heel duidelijk is geweest. Zelfs al is de volgende foto beter en is er herstel te zien, is het advies om dan nog niet volledig te gaan sporten. Dan moet er heel goed gekeken worden wat wel en wat niet. Eerst investeren nu zodat hij later weer alles kan. De weg terug heeft hij gehuild, ook stilletjes in de trein. Op school waren ze net aan het buiten spelen. Gelukkig begreep de.juf dat buitenspelen op dat moment te confronterend was. Hij mocht een vriendje uitkiezen die met hem in de klas een spelletje kon gaan doen. Zo lief van dat vriendje. Twee kanjers samen aan het dammen.

En dan nu, vroegen we ons af. Er moest wat geregeld worden voor school. Twee keer per week kijken bij de gym is niets voor hem. Hij is een echte sporter. Daar moest dus iets op bedacht worden. En hij moet gewoon zijn energie kwijt. Met school is inmiddels een mooi plan opgesteld. Daarover volgende keer meer. 

De arts heb ik nadien nog gemaild. Ik moet altijd alles even op me in laten werken en de vragen kwamen pas achteraf. Hoewel op de foto geen opbouw te zien is, is het een goed teken dat hij geen pijn meer heeft. Dat betekent dat de ontstekingsreactie in zijn heup afneemt. Op zich lijkt het dus heel langzaam wel een beetje beter te gaan. De arts heeft goede hoop voor de volgende foto, dus dan blijven wij ook hoop houden.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je