{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een leven zonder baarmoeder 2

De ongeplande zwangerschap vertellen aan mijn vriend...

Afbeelding blog 'Een leven zonder baarmoeder 2'

De avond breekt aan en ik zit met een verdoofd gevoel. Al een hele dag loop ik rond met een groot geheim die er eigenlijk niet hoorde te zijn. Althans als mijn anticonceptie gewoon zijn werking had gedaan.

Ik heb besloten om maar iets makkelijks te gaan eten vanavond, mijn hoofd staat er niet naar laat staan een hap door mijn keel te krijgen. Vriendlief komt zo thuis van het werk, misschien verstandig om het hem te vertellen nadat hij wel heeft gegeten.

Op dat moment rinkelt mijn telefoon, het is mijn vriend. Ik neem op en hij vertelt vol blijdschap hij eindelijk weekend heeft en nog voor ik er erg in had floep ik eruit dat ik hem moet spreken bij thuiskomst. Hij drong aan dat hij het direct wilde weten. ''De huisarts heeft mij vandaag gebeld'' vertelde ik hem zenuwachtig..
‘’Je bent zwanger’’ antwoordde hij direct nog voordat ik het hem zelf kon vertellen. Wij hebben zo`n sterke telepathie. ‘’Ja’’ antwoordde ik hem zachtjes.

Nu veranderde mijn vriend in een totaal paniek toestand die ik al eerder had ondervonden op deze dag.
En zoals de meeste mannen/jongens reageren bij een ongeplande zwangerschap…. Je moet een abortus doen ik wil het niet. Zijn uitspraken deden mij zeer, ik schrok ervan maar had ook niks anders kunnen verwachten dan deze uitspraken in blinde paniek toestand. Ik voelde mij al klein en onzeker op het moment en dat gevoel nam nu alleen maar toe...

Ik vroeg hem om rustig te blijven maar ik had momenteel een gesprek met een kip zonder kop die door raasde.
Het was het beste als we zo thuis verder zouden praten en verbrak de verbinding. Poeh, ik haalde een diepe zucht en pakte twee paracetamol tegen de hoofdpijn. Ik hoor de voordeur opengaan en dichtslaan, daar is hij nog steeds in blinde paniek en de vragen en uitspraken floepten eruit.

Nu was ik degene die werd bekogeld met een vragen quiz net zoals ik dit deed bij mijn huisarts. Ik probeerde de rust te bewaren maar in werkelijkheid wist ik het ook allemaal even niet meer. Naar een uiteindelijk lange avond vol met vragen en uitspraken van vriendlief dat we jong zijn, het nog niet onze tijd was, etc etc. heb ik hem gezegd ik wilde afwachten tot de eerste echo. Ik ben tegen abortus en voelde mij verantwoordelijk voor deze kleine wonder.

Maar ik hou ook zielsveel van mijn vriend en die wil ik ook zeker niet kwijt. Wat een emotionele moeilijke situatie was ik in beland met veel onzekerheden. De twee weken erna tot aan de echo duurde wel enorm lang vooral als vriendlief nog geen acceptatie had gevonden in deze vernieuwde onverwachte situatie. Iedere dag dezelfde vragen over abortus en wat nu en hoe de toekomst braken mij af en toe op. De hormonen speelden achteraf natuurlijk ook eens extra mee.
 
De wekker gaat, eindelijk is het de dag van de echo. Wat is er gaande daarbinnen en welke keuze zal ik gaan maken?
 
 
 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je