{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een gevoel van leegte (5)

Afbeelding blog 'Een gevoel van leegte (5)' Achtergrond blur afbeelding

Toen ik in juli 2014 mijn huidige man leerde kennen leek mijn moeder blij voor me te zijn. Maar al snel sloeg die blijdschap om toen ze merkte dat mijn leven uit meer bestond dan haar. Ze belde niet meer. Als ik samen met mijn man bij haar was kreeg de ene naar de andere belediging naar zijn hoofd geslingerd. “Heb je luizen” “wat zijn dat voor vieze plekken” en ga zo maar door. Met elke keer dat wij weer op bezoek geweest waren gingen we steeds kwader weg. Dit resulteerde in gigantische huilbuien
 bij thuiskomst. De weg naar haar toe was een reis waar we steeds meer tegen op zagen. Niet alleen omdat hij weer rare opmerkingen naar zijn hoofd geslingerd kreeg, maar ook omdat ze alleen maar op de bank lag en over de kosten van het avondeten zeurde. “Die prei was #{$£*%|| €0,45 en moest er 2 van halen”. Het ging nergens over.
In 2016 raakte wij in verwachting van ons eerste kindje. Stiekem hoopte wij dan ook dat nu ze oma zou worden dat alles zou veranderen. Ze huilde van blijdschap toen we haar het goede nieuws vertelde.
Dit was ook meteen ons laatste moment samen dat niet gevuld was met negatieve energie.
Toen onze zoon was geboren drong ze haar net gevonden liefde aan mij op. Deze man kende ze net 2 weken, maar toch stond hij aan mijn kraambed.
Het emotionele kraambed. Waar ik 14 uur geleden via spoedsectio was bevallen wegens foetale nood.
De verpleging vond het zo raar dat ze haar nieuwe vriend aan me opdrong dat ze ervoor gezorgd hebben dat mijn zoon in zijn wiegje moest blijven liggen.
Zo heeft ze heeft ze hem tot op heden 1 keer gezien en nog nooit vastgehouden.

18 maanden later vond er een dramatische gebeurtenis plaats waardoor ik kortstondig weer in beeld was in haar leven. Alles wat ik 18 maanden geleden diep had weggestopt kwam weer naar boven. Hartkloppingen, nachtmerries en buikpijn namen de overhand. Na een week compleet kapot te zijn gegaan van de stress werd ook mijn dierbaarste erdoor geraakt. Mijn zoon voelde alles haarfijn aan en kon alleen maar krijsen & gillen. 
Dat was het moment dat ik besloten heb dat wat er nu ook tussen mijn moeder en mij gebeurt dit nooit en te nimmer een negatieve uitwerking mocht hebben op hem.
Ik was er nog niet uit hoe ik zelf minder stress kon ervaren als zij weer in mijn leven zou zijn. 
Een brief zou de oplossing zijn. Een brief die ik vanuit mijn beleving ging schrijven en niet vanuit de waarheid. “De waarheid heeft 2 kanten en geen van onze kanten is de waarheid” “Soms is een relatie zo beschadigd dat het contact ophoud maar de liefde niet” “als mijn zoon oud genoeg is mag hij zelf beslissen” waren zinnen die mijn brief kracht bij zouden zetten. Een uitgestoken hand.
Maar van opsturen kwam het nooit.
Door haar brief (zie deel 2) heb ik een punt achter deze relatie gezet. Deze toxische relatie. Voor mijn rust, mijn man maar vooral voor mijn zoon.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je