{{ message.message }}
{{ button.text }}

Doomsday (deel 2)

Het ongeluk

Afbeelding blog 'Doomsday (deel 2)'

Mijn excuses voor de warrige en soms gekke manier van schrijven. Ik kan deze gebeurtenis erg moeilijk verwoorden en er komt veel emotie naar boven. Ik ben meermaals opnieuw begonnen maar ik wilde toch graag posten.

S. schrikt van het harde stemgeluid En handgebaar vlak langs zijn ogen maar kan nergens heen. Hij steigert, landt met zijn voorbenen in de bakrand en probeert angstvallig los te komen. 

Het gaat mis. Alles gaat in slow motion. Met een klap land ik op de grond. Ik weet dat hij me gaat raken en intuïtief rol ik op mijn rechterzij. Zodoende zorg ik er misschien voor dat hij me niet frontaal raakt. Ik voel een enorm gewicht op mijn linkerzij die direct weer wegtrekt. Alsof ik een springkussen ben en dat gewicht één sprong op me maakt. Ik kan moeilijk ademhalen maar denk dat het door de klap op de grond komt en zo overwaait. Het trekt niet weg. Shit!

(Onderstaand stuk is niet meer helder)
Mijn instructeur komt aangerend en denkt dat het wel meevalt. Ik maak bij iedere oppervlakkige ademhaling een soort zoemend geluid. Hij probeert me te laten zitten en wil me omhoog helpen. Wat een helse pijn! Ik hoor wat botten kraken en besluit weer te gaan liggen op mijn rechterzij. Om bij te blijven knijp ik in het zand, het dient als een soort stressbal. Er komen meerdere mensen aangerend. Ik zeg dat mijn telefoon in de auto ligt en dat ze I. (mijn "ex") moeten bellen, hij neemt niet op. Ik vraag hoe het met K. gaat en ze geven aan dat mijn moeder haar komt halen en dat er goed voor haar wordt gezorgd. Ik weet dat ik om de 10 seconden heb gevraagd hoe het met K. gaat.

Een ambulance komt met loeiende sirenes aan en enkele minuten later arriveert er ook een traumahelikopter. Ik word kort onderzocht en hoor het woord "pneumothorax" (klaplong) voorbij komen. Ik zeg tegen de medewerker van de traumaheli dat ik absoluut onder zeil gebracht wil worden zodra ze gaan draineren en ik eis dat hij die belofte maakt. Hij vraagt aan me of ik medisch onderlegd ben waarop ik antwoord dat iedereen toch wel televisie kijkt en bij shows als Grey's Anatomy schreeuwende mensen heeft gezien op het moment dat ze de lucht laten ontsnappen die de long in elkaar duwt. Hij lacht, ik krijg de belofte en er wordt een infuus geprikt. Ik krijg direct wat opiaten mijn bloed in gepompt en word op een brancard gelegd. Wegens de ernst van de situatie gaat de arts van de traumaheli mee met de ambulance aangezien deze meer kennis heeft dan regulier ambulancepersoneel. (Nooit geweten!) Ik vraag wederom naar K. aangezien ik mijn moeder nog niet heb gezien en uiteindelijk moet zij mee in de ambulance omdat we met spoed weg moeten. Ik krijg succeswensen van iedereen maar alles gaat totaal langs me heen. In mijn hoofd ben ik alleen maar bezig met denken aan mijn belofte aan prinses Y., hoe het gaat met K. en wanneer I terugbelt of komt. Ik krijg mijn telefoon in mijn handen geduwd en we vertrekken met een noodgang richting het dichtstbijzijnde academische ziekenhuis.

Ik krijg zuurstof toegediend en dit helpt me om iets meer lucht te krijgen. Ik stuur een appje naar mijn nicht waarmee ik een eetafspraak had die avond en naar I. dat hij me met spoed moet bellen. Ik vraag aan de arts hoe het met K. gaat en houd me sterk voor haar. De pijn is verschrikkelijk en ik begin me toch wel zorgen te maken maar ik mag me niet laten kennen. De arts zegt dat K. het ontzettend naar haar zin heeft voorin de ambulance. Ik vind het verschrikkelijk dat ik niet met eigen ogen kan zien dat het goed met haar gaat. We komen aan bij het ziekenhuis. Ik vraag of K. bij mijn moeder is afgeleverd maar krijg de mededeling dat ze bij een pedagogisch medewerker is. Ik maak me enorm veel zorgen om haar maar ben ook bang voor wat komen gaat.

Ik word een OK ingereden. Er staat een enorm team op mij te wachten. Ik vind het bewonderenswaardig hoe zoveel mensen tegelijk aan één patiënt kunnen werken. Ze roepen allemaal wat en melden zich af zodra hun expertise niet nodig is. Vanaf hier waan ik me een figurant in een van de doktersseries. Ik ben alleen maar aan het observeren wat ze doen. Ik zeg (het is niet eens praten te noemen) tegen de anesthesist die bij mijn hoofd zit dat ik een klaplong heb en dat hij me onder zeil moet brengen waarop de traumachirurg uitlegt dat niet zo werkt. Mijn bovenkleding wordt los geknipt, hij verdoofd de huid onder mijn oksel en zegt dan dat het even onprettig wordt. (Ik zie die schreeuwende mensen voor me!!) Hij maakt een snee en duwt een drain naar binnen en ik hoor een hard geluid van ontsnappende lucht. Wat een pijn maar heb helemaal niet voldoende lucht om te schreeuwen. Het lijkt net alsof de drain er aan de achterkant uitkomt. Ik voel getrek aan mijn laarzen. Ik zeg dat er een rits in zit en kan nog net voorkomen dat ze kapot worden geknipt. Er volgen allerlei scans en ze zeggen dat mijn moeder inmiddels is gearriveerd en vragen of ik haar wil zien. Eindelijk een bekend gezicht! Ik bied mijn excuses aan voor de ellende en vraag weer naar K. die het prima maakt. Uiteindelijk blijk ik maar een klaplong en 7 gebroken ribben te hebben.

Ik word overgebracht naar de medium care afdeling. Inmiddels is ook mijn nicht en tevens beste vriendin gearriveerd en samen staan ze naast mijn bed. Ik vraag naar Y. maar ze doet het prima en is bij opa aan het spelen. Daarna vraag ik of iemand iets van I. gehoord heeft en ze zeggen dat hij een auto probeert te regelen naar het ziekenhuis. Uiteindelijk worden mijn moeder en nicht weggestuurd omdat ik moet gaan slapen. Ik blijf achter met mijn telefoon in mijn handen. Ik durf niet te gaan slapen voordat ik I. heb gezien. Wat als ik niet wakker wordt? Ik bel hem en hij neemt op. Ik vraag waar hij is en hij zegt dat hij geen auto kan regelen. Ik ben gekwetst en in de war. Ik moet hem zien. Ik stuur appjes en een vreselijke foto maar hij gaat niet komen deze avond. Ik val steeds een beetje weg maar word iedere 10 minuten wakker om naar mijn scherm te kijken of hij toch echt niet gaat komen. Dit gaat de hele nacht zo door.

De volgende dag word ik overgeplaatst naar een andere afdeling. Ik kom met 3 andere mensen op een kamer waarvan er één hallucineert en de ander liedjes aan het zingen is. Het lijkt wel een psychiatrische instelling! Een verpleger komt kijken hoe het gaat en besluit me naar een andere kamer te verplaatsen met 1 buurman die heel rustig is. Dat is fijn, ik raakte al in paniek. Ik val in slaap en vanaf hier gaat het bergafwaarts. Ik heb niet meer door wat er om me heen gebeurt, heb ontzettend veel pijn, krijg geen lucht en moet alleen maar braken. Er blijft geen water in en ik verlies het bewustzijn zo nu en dan. Binnen 24 uur kan ik helemaal niets meer. Ik denk aan niets en op sommige momenten alleen dat waarschijnlijk dood ga en dat mijn leven goed is geweest (hier voel ik me nog zo enorm schuldig om!). Ik heb niet doorgehad dat mijn moeder is geweest. Ook zij dacht dat ik het niet zou redden. Er zijn meerdere slangen en medicijnen toegediend en de drain werkte niet omdat deze klem zat tegen de achterkant van mijn long. Uiteindelijk is ook de morfinepomp vervangen door een ruggenprik. Hierna begon ik eindelijk weer helder te worden en kon mijn herstel beginnen.

Liefs, Kim









*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je