{{ message.message }}
{{ button.text }}

Doomsday (deel 1)

De dag dat mijn leven ingrijpend veranderde

Afbeelding blog 'Doomsday (deel 1)'

Het is zaterdagmorgen, 11 november 2017. Ik sta op met een kater. Niet van drank, maar van emotie. Mijn relatie is op 23 oktober met een knal uit elkaar gespat. Mijn gedachten zijn hele dagen gevuld met of we het wel of niet meer gaan redden. Ik mis mijn maatje, geliefde maar vooral ons gezin. Y. mist hem ook, maar ik verzeker haar dat mama nooit zal weggaan. Ze ontspant. Ik wist toen niet dat ik deze belofte zou breken. 

Na samen te hebben gespeeld en gegeten gaan we richting oma. Mijn zusje K. van 13 en ik rijden paard en hebben les om 15:00 uur. Iets waar ik naar uit kijk, want dan zijn mijn gedachten even vrij van zorgen. Y. mag altijd uitstappen en vindt dit fantastisch, maar is niet lekker en blijft achter bij oma. Ik knuffel haar nog eens goed, plant een dikke zoen op haar voorhoofd en vertrek richting stal. 

Ik rijd al enkele maanden op de nieuwste aanwinst van de manege. S. is 7 jaar jong en nooit iets aangeleerd. Dat is dus een leuk project en sinds kort loopt hij lesjes mee omdat de basis er redelijk in zit. De les is bijna ten einde als mijn instructeur ons een achterwaartse oefening laat doen. Dit kan hij nog niet als ik erop zit. Wel als ik ernaast sta. Na wat aanmodderen zonder resultaat zegt mijn instructeur dat ik hem tegen de muur moet zetten met zijn neus zodat hij niet vooruit kan. Het arme paard snapt totaal niet wat ik van hem vraag en raakt gefrustreerd. Mijn instructeur komt het klusje wel even klaren denkt hij. Na een kwartier zeg ik dat ik beter kan afstappen en de oefening aan de hand doen zodat hij in ieder geval niet onder zijn oefening is uitgekomen. Ik merk dat S. er echt genoeg van heeft en in paniek raakt. Mijn instructeur noemt het koppigheid en wil het nog één keer proberen. Ik bespeur bij hem ook frustratie en ik heb er geen goed gevoel over, maar wat kan nog één keer nu kwaad? Hij parkeert S. in een hoek zodat hij alleen maar achteruit kan, en maakt met handgebaren en harde stem duidelijk dat hij achteruit moet. S. schrikt van het harde stemgeluid En handgebaar vlak langs zijn ogen maar kan nergens heen. Hij steigert, landt met zijn voorbenen in de bakrand en probeert angstvallig los te komen.

Het gaat mis. Alles gaat in slow motion. Met een klap land ik op de grond. Ik weet dat hij me gaat raken maar intuïtief rol ik op mijn rechterzij. Zodoende zorg ik er misschien voor dat hij me niet frontaal raakt. Ik voel een enorm gewicht op mijn linkerzij die direct weer wegtrekt. Alsof ik een springkussen ben en dat gewicht één sprong op me maakt. Ik kan moeilijk ademhalen maar denk dat het door de klap op de grond komt en zo overwaait. Het trekt niet weg. Een enorme stilte. Shit!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je