{{ message.message }}
{{ button.text }}

De week van de pleegzorg

Dagboek van een pleegmoeder #4

Afbeelding blog 'De week van de pleegzorg' Achtergrond blur afbeelding

Jammer eigenlijk dat het nodig is, de week van de pleegzorg. Jammer dat er een tekort aan pleegouders is. Treurig dat het nodig is, maar prachtig dat het bestaat....

Wij ademen pleegzorg, iedere dag. We zijn er altijd mee bezig. Al zijn de meiden wel gewoon “onze” kids geworden, nee niet bio dat weet ik en ja ze hebben ook eigen ouders ook dat weet ik. Maar als we het hebben over liefde dan staan ze gelijk, voelt alles hetzelfde, hetzelfde maar wel anders.

Dat stukje anders komt denk ik vooral doordat je (of ik) niet alles begrijpt. Je kunt niet alles weerleggen, je weet niet bij alles van “wie” ze het hebben. Maar ook het trauma maakt het soms complex. En al dacht ik na 8 jaar wel verstand van zaken te hebben, afgelopen week besefte ik maar weer al te goed dat dat niet altijd zo is....

Ik dacht dat het trauma wel redelijk onder controle was. Dat we stappen hadden gemaakt. En dat het nu nog vooral de Adhd was die in balans moest komen. Dat we allemaal moesten wennen aan de medicatie en het daarbij behorende anders reagerende kind.

Dus probeerde we een beetje te varen tussen boze buien, tussen woede en wanhoop. We troosten, stelde nieuwe regels op, probeerde structuur aan te brengen. Maar alles leek averechts te werken. Het werd erger, iedere dag...

En daar waar ik al jaren mij tranen in- of voor mezelf hou, tegenwoordig laat ik ze wel eens gaan en trek ik eerder aan de bel. Zo ook afgelopen week. Na een vreselijke ochtend besloot ik aan te geven dat er meer hulp en onderzoek moest komen. Er is meer aan de hand, ik zie het gewoon. 

Na wat gesprekken ging ik het weer wat helderder zien. Waarschijnlijk is er door de medicatie meer ruimte voor gedachtes gekomen. En is dus ook het trauma weer wakker. Ons arme wijffie heeft het afgelopen jaar teveel teleurstellingen te verwerken gehad. Van grote mensen waar ze van houdt, die houden niet meer van haar, zo voelt ze dat, dus ontstaat er boosheid en onmacht....want waarom?

Wat is het soms toch lastig en wat ligt het antwoord soms toch dichtbij. Waarom zie ik dat niet altijd? Of wil ik het soms niet zien? Omdat ik hetzelfde voel als haar?

En dus pakken we de draad weer op, gaan we weer in therapie, omdat we weten dat het nodig is en dat het dan vast weer wat beter gaat, ik hoop het

Liefs Deb, 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je