{{ message.message }}
{{ button.text }}

De strijd die niemand begrijpt

Jarenlang ben ik mentaal ernstig ziek geweest. Niemand die het zag. Niemand die zich zorgen maakte.

Afbeelding blog 'De strijd die niemand begrijpt'

Al sinds ik 8 jaar was zag ik het leven niet meer zitten. Het werd allemaal steeds erger.
Er is veel gebeurd in het verleden wat mij heeft gemaakt zoals ik ben. Net zoals elk ander. Bij mij waren mijn tienerjaren alleen erg heftig.
Mijn ouders zijn al uit elkaar sinds ik 4 was, hier heb ik niet veel van mee gekregen. Toen ik 12 was heb ik zelf de keuze moeten gaan maken waar ik ging wonen, als ik bij mijn moeder zou gaan wonen zou ik nooit meer bij mijn vader mogen wonen, zei hij. Toch koos ik voor mijn moeder omdat ik, ondanks dat ik een hele goede band had met mijn vader, me daar niet op mijn plek voelde. Er was weinig aandacht voor mij.
Als ik bij mijn moeder kwam in het weekend moest ik altijd enorm bijkomen. Huilend zat ik dan in haar armen. Ik besloot om bij mijn moeder te gaan wonen. Mijn oudste zus woonde al bij mijn moeder, die was na een ruzie met mijn stiefmoeder nooit meer terug gegaan naar mijn vader.
Mijn zus en ik bleken niet met elkaar op te kunnen schieten. Mijn moeder en ik ook niet. Elke dag hadden we schreeuwende ruzies. Mijn gedachten begrepen ze niet, wat ik ook zei. Elke zin werd verdraaid. Ik voelde me nergens op mijn plek.
Iedere dag was ik alleen op mijn kamer. Ik was erg depressief. Ik ontwikkelde anorexia. Ondertussen groeiden de hallucinaties die ik kreeg. Extreme dromen waardoor ik nooit durfde te slapen. Angst voor de buiten wereld. Ik werd uit huis geplaatst. Tijdelijk bij een pleeggezin. Ook daar kwam ik niet tot rust, ik wilde mijn eigen plekje. Met 16 jaar kreeg ik mijn eigen huisje, die volledig voor mij werd betaald door de overheid en ook kreeg ik €75 per week leefgeld. Ik was nog leerplichtig maar had al wel mijn MAVO afgerond, ik ging dus naar het MBO, een opleiding die ik totaal niet wilde doen. Ik ging daarom nooit meer dan 2 dagen per week ongeveer 3 uurtjes naar school. Uiteindelijk gaf de school het op en bleef ik volledig thuis. Het was immers alweer bijna zomervakantie. Eindelijk kon ik de opleiding beginnen, ver weg van waar ik vandaan kom, wat ik zo graag wilde doen. Ik verhuisde 2 uur verderop. Ging naar school.. “dit gaat goed” dacht ik. Ik woonde in een studentenhuis met andere jongeren die niet meer welkom waren thuis, bij hun voelde ik me op mijn plek, begrepen. Lieve mensen waren het. Al duurde het niet lang voordat het weer slechter ging met me. Er was een jongen die de hele tijd aan me zat wat ik niet kon waarderen, wat ook veel herinneringen boven bracht. Ik besprak met mijn begeleider dat ik naar een psychiater wou. Dat gingen we doen. Ondertussen raakte ik zwanger van mijn vriend, ondanks dat ik maar 40 kilo woog en geen menstruatie meer kreeg. Prachtig. Het was ons gegund. We zochten een huisje, ik was gelukkig. Maar mijn andere klachten bleven aanhouden. Ik was altijd gelukkig op het moment dat ik dacht aan het kleine kindje in mijn buik. Maar zodra ik aan andere dingen dacht ging het mis. Ik greeg steeds meer en ernstigere stemmingswisselingen. Ik kon van blij naar extreem boos gaan, waarbij er dingen in de rondte vliegen. Ondertussen liep ik nog bij de psychiater. Nog steeds waren er geen testen gedaan wat het nou zou kunnen zijn, dus ook geen behandeling.

Mijn dochter word geboren.. geweldig!.. dacht ik. De eerste nacht dat we thuis zijn, wilt ze niet slapen. Mijn vriend praat in zijn slaap, hele gesprekken kan hij hebben. Ik vergeet dan ook nooit hoe boos hij was toen ze niet wou slapen. Ik heb de hele nacht gehuild, omdat ik niet begreep hoe hij boos kon zijn op een pasgeboren baby. Achteraf wist hij er niks meer van. Ze viel in slaap op mijn buik. Net zo als de rest van het aankomende jaar. Ze slaapt nooit in haar bedje. Altijd op mij. Ze krijgt borstvoeding. Ze wilt geen moment van me gescheiden zijn. Geweldig. Maar ook heel erg vermoeiend. Ondertussen gaan mijn hallucinaties steeds langer duren. Mijn dromen gaan alleen nog maar over mijn dochter, hoe ze verminkt word, met kokend water overgoten, hoe haar armpjes opzettelijk worden gebroken. Te ziek voor woorden. Ik kon het niet meer. Het kon niet verder zo. Daar was de uitslag... MCDD. Multi Complex Developement Disorder. Een vorm van autisme die zogenaamd niet bestaat. Maar ze hebben me wel de stempel gegeven. MCDD is zogenaamd onderdeel van Autisme. Bij mij staan de angst voor hallucinaties en de hallucinaties zelf voorop. Bij Autisme is het moeilijk om je gevoelens te uiten, communicatie is lastig. Verder kan je ook angstig zijn maar wat ik mee maak? Ik voel me hier niet in thuis. Weer voel ik me onbegrepen. Wel krijg ik medicijnen, antipsychotica en antidepressiva. Na een week enorm ziek te zijn geweest omdat ik aan de medicijnen moest wennen veranderde mijn hele wereld. Ik kon nadenken over andere dingen dan de dingen die ik zag. Ik kon genieten van mijn kindje. Ik droomde niet meer snachts. Er ging een totaal andere wereld voor mij open.

Nu, 2,5 jaar later.. heb ik nergens geen last meer van. Nadat mijn dochter geboren was, kwamen mijn beide ouders elke week langs om haar even te zien. Ook mijn oudste zus komt vaak op bezoek. De band met mijn ouders en zus veranderde. De medicijnen slik ik nog steeds en als ik ze ben vergeten, kan ik dat meteen merken. Ik ben een ander persoon. Doordat het zo goed gaat met mijn gezin en in mijn familie, ben ik inmiddels ook over mijn anorexia heen.

Mijn hele leven wilde ik dood. Mijn dochter... heeft mij en mijn familie weer bij elkaar gebracht. De medicijnen hebben mij weer op de rails gezet.

Wat ik hiermee kwijt wil is.. het leven kan enorm tegenvallen. Ik heb nooit gedacht dat ik dit zou kunnen overwinnen. Nu ik het zo opschrijf, ben ik enorm emotioneel. Maar ook trots op mezelf. Wees trots op wat je hebt overwonnen. Of mocht het niet goed gaan: ooit. Ooit gaat het goedkomen. Misschien niet nu, niet morgen.. dit hele verhaal gaat over een periode van 9 jaar. Na 9 jaar ben ik eindelijk gelukkig. Het komt allemaal goed. Echt waar.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je