{{ message.message }}
{{ button.text }}

De spagaat: iedere tweelingmoeder kent 'm

Afbeelding blog 'De spagaat: iedere tweelingmoeder kent 'm' Achtergrond blur afbeelding

Als tweelingmoeder zou je eigenlijk een paar extra ogen en armen cadeau moeten krijgen. Maar omdat het zo nu eenmaal niet geregeld is, moet je met zo’n duo gewoon heel lenig worden. Want echt, je staat regelmatig in een tweelingspagaat.

Twee kindjes van dezelfde leeftijd, die dus alles zo ongeveer op hetzelfde moment tegelijkertijd doormaken, betekent dat je als moeder een staaltje flexibiliteit in huis moet hebben. Heb je dat niet, dan krijg je dat vanzelf. In mijn geval betekende het al vlak na de geboorte van de ene tweelinghelft dat ik mezelf in tweeën wilde hakken.

Veilig in mijn buik
Mijn zoontje kwam met 34 weken en 4 dagen ter wereld en had direct hulp nodig: een team van neonatologieverpleegkundigen stond klaar om hem meteen mee te nemen. Zijn zusje zat ondertussen nog lekker veilig in mijn buik, in een eigen vruchtzak waarvan de vliezen niet gebroken waren. Die geboorte moest worden opgewekt. Dus nee, wachten op haar komst was voor hem medisch niet verantwoord. Omdat bevallen niet mijn hobby is én ik het belangrijk vond dat papa ook zijn dochter geboren zag worden, bleef hij bij mij terwijl mijn hele kleine, kwetsbare ventje zonder zijn ouders werd afgevoerd het donkere, slapende ziekenhuis in. De eerste spagaat als kersverse tweelingmoeder.

Lenig en creatief
Het was een wat heftige aftrap, die spagaat, maar wel meteen een goede voorbereiding voor de eerste maanden daarna. Want iedere keer dat je tweeling samen huilt, scheur je letterlijk en figuurlijk opnieuw bijna uit in een poging ze allebei te troosten. Ook de voedingen maakten me lenig, en creatief. De ene voeding gaf ik de fles persoonlijk aan baby 1, terwijl baby 2 in de box of wipper met een flesondersteuner (lees: knuffeltje) zelf lag te drinken. De volgende voeding wisselde ik het om. Soms lukte het ze samen op een voedingskussen te leggen en daar drie kwartier naast te zitten (prematuren zijn geen snelle drinkers), twee flesjes tegelijk in de lucht houdend. Lekker rustig voor de spagaatspieren, maar voor arm- en rugspieren niet relaxed.

Soepeler
Toen ze zo zwaar werden dat ik onmogelijk twee maxicosi’s tegelijk van auto naar kinderdagverblijf kon sjouwen, schoot ik al een stuk soepeler in mijn tweelingspagaat. Nog steeds niet goed voor je hart om de ene in de auto achter te laten en de ander vervolgens in de gang, maar: het went zowaar. Zelfs in idiote situaties ging het me steeds makkelijker af. Zette ik een keer in een zwembad de ene tweelinghelft even aangekleed in een box naast de verschoontafel om de ander om te kleden, bleek een voorgaande baby de box vol te hebben gepiest. Sta je dan, met twee dreumesen: de ene tijgerend over de schimmelvoetenvloer van het zwembad, de ander onder de pies van een soortgenoot. Stressen, maar ik liet me nooit echt gek maken.

Meltdown
Ze zijn nu 2 en afgelopen zomer had ik mijn eerste meltdown om die eeuwige, onhandige tweelingspagaat. In een grote speeltuin stalde ik mijn oudste en de tweeling in een half afgesloten arena met een fontein, om lekker verkoeling te zoeken. Na vijf heerlijke minuten pret had één van de tweelingkinders ontdekt dat buiten die arena Grote Gevaarlijke Speeltoestellen lonkten. Dat was voor de oudste het moment om te denken: ‘Oh, we mogen dus toch? Dikke prima, ik ben er vandoor!’ En terwijl ik achter de ene tweelinghelft aan wilde gaan, zag ik ook de ander de arena uitklimmen. De ene zat al snel in een hoog houten klimding met kokend hete glijbaan aan het eind, de ander trok een sprintje richting uitgang (alwaar: heel veel watertjes).

Gillend en spartelend
Ik riep tegen de kleuter dat hij zijn broertje moest pakken voordat hij de glijbaan bereikte, zag hem een duik nemen naar zijn voet. Mis. Bliksemsnel maakte ik een inschatting: dreumes in een klimnet (mooi, dat vertraagt!), dreumes richting een grote sloot. Ik besloot haar als eerste achterna te rennen, nam haar gillend en spartelend van woede onder mijn arm mee naar het houten klimtoestel om daar nummer twee bij zijn kladden te grijpen. Hij was halverwege het net, vlakbij de zonverwarmde glijbaan. Precies op tijd!

Poepen
Met de boze zus in mijn armen spreidde ik mijn benen zo ver als ik kon (zie, al die spagaten maken lenig) en plukte hem schreeuwend uit het net. Met zweet tussen mijn bilnaad beende ik met twee schoppende dreumesen onder mijn armen en een teleurgestelde kleuter in mijn kielzog richting bakfiets: niet luisteren is naar huis, direct! Net toen de fiets in zicht was en ik al opgelucht wilde ademhalen, riep de kleuterzoon: ‘Ik moet poepen, NU! Ik moet echt héél nodig!’ En zo kwam het dat ik niet veel later met twee huilende dreumesen en een kokhalzende kleuter in een 45-graden warme Dixie stond. Die avond had ik al vroeg een wijntje nodig....

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je