{{ message.message }}
{{ button.text }}

De onmogelijke keuze die ik als alleenstaande moeder moet maken

Voordat ik start wil ik graag duidelijk maken dat ik dit niet vertel om de vader van mijn kinderen in een slecht daglicht te zetten. Dit gaat puur om mijn gevoelens en de twijfel voor de keuze die ik voor mijzelf en mijn kinderen moet maken. Hij heeft zo zijn redenen waarom hij bepaalde keuzes heeft gemaakt/maakt. Ik respecteer dat.

Afbeelding blog 'De onmogelijke keuze die ik als alleenstaande moeder moet maken'

Alleenstaande moeder

Zoals jullie weten ben ik een alleenstaande moeder. Not by choice zeg ik altijd, maar eigenlijk is dat wel zo. De vader van mijn kinderen wilde ze allebei niet en ik heb de keuze gemaakt om ze allebei niet te aborteren. Maar toen ze er eenmaal waren was het steeds wel contact, geen contact, wel contact, geen contact enz. Ik heb het iedere keer toegelaten. Hij is immers de vader. Ik hield nog heel veel van hem dus was altijd blij als er weer contact was. Maar op een gegeven moment moet je niet alleen voor jezelf, maar vooral voor de kinderen een lijn trekken. Tot hier en niet verder. Make up you mind. Wil je nou wel of niet in het leven van de kinderen zijn?

Wat als hij geen keuze kan maken?

Dat er steeds wel en geen contact is, laat eigenlijk al zien dat hij geen keuze kan maken. Het is ook niet makkelijk om voor kinderen te zorgen die je helemaal niet wilde hebben, maar ze zijn er nou eenmaal dus doe het dan wel of doe het niet? Ik weet in ieder geval dat niets en/of niemand tussen mij en mijn kinderen zou kunnen komen. Maar goed, ik heb dan ook zelf voor de kinderen gekozen. 

What if?

Wat als ik hierin blijf meegaan? Wat als ik definitief een lijn trek? De omschrijving van beide scenario's lees je hier: www.morethanamom.nl/onmogelijke-keuze-alleenstaande-moeder

Te veel gebeurd

Zoals jullie weten ben ik zonder vader opgegroeid, maar ondanks dat heb ik wel een helder beeld in mijn hoofd van hoe een vader hoort te zijn. Het doet mij daarom nog veel meer pijn dat mijn kinderen dit ook niet mee kunnen maken. Dat hun vader hier niet in huis woont, tot daar aan toe. Maar waarom is het zo lastig om er altijd voor hen te zijn? Moet ik dan maar blij zijn met wat hij geeft? Is het raar als ik zeg: het is alles of niets? 

Wat nu?

Ik weet nu niet wat ik moet doen. Moet ik het maar blijven proberen of een lijn trekken van tot hier en niet verder? Diep in mijn hart weet ik mijn antwoord, maar is dit de juiste keuze?

Voor nu geniet ik heel erg van mijn twee gezonde en lieve kinderen. Ben ik dankbaar dat ik hun moeder mag zijn en probeer ik een manier te vinden om met dit om te gaan. Als het niet goed met mij gaat, dan kan ik ook niet meer goed voor hen zorgen. Wie doet het dan? Dus ik moet ook aan mijzelf denken. Ik stop het eigenlijk altijd weg, maar daarmee ga ik het nooit een plekje kunnen geven. 

Liefs,

Nova

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je