{{ message.message }}
{{ button.text }}

De mooiste en zwaarste dagen van ons leven.

wat een liefde heb jij ons gegeven Owen.

Afbeelding blog 'De mooiste en zwaarste dagen van ons leven.' Achtergrond blur afbeelding

Daar was hij dan eindelijk, onze lieve prachtige Owen. 

We waren zo dankbaar dat hij de bevalling goed heeft doorstaan, die éne dag hadden we in ieder geval in de pocket! Volgens mij hebben wij de eerste dag en de tweede dag op de kraamafdeling gelegen. Wij zaten hier echt op een roze wolk. Owen deed het zo goed! Ik was bang dat ik vergeten was hoe je een baby moest verzorgen. Jake was toch al ruim drie jaar geleden.. Maar het ging zo natuurlijk, de flesjes, verschonen en aankleden. Wij waren zo intens met Owen bezig en probeerden elk moment in ons op te zuigen. 

Hij was zo perfect waardoor het onwerkelijk was dat hij zou komen te overlijden. Is dit een zieke grap geweest? of is dit het wonder van de eeuw, dat zijn lichaam het allemaal 'vanzelf' heeft opgelost? De kindercardioloog deelde deze gedachten toen hij op dag twee langs kwam om een echo te maken van Owen zijn hart. Hij hoopte oprecht dat hij niets zou zien en alles oké was. Maar niets was minder waar, het was nog erger geworden dan bij de 32 weken echo, alle groei is stil blijven staan. ''Kunt u ons een schatting geven van hoelang we nog hebben met elkaar?'' vroeg Colin. Er werd verteld dat het echt afhing van wanneer de ductus gaat sluiten. (blijkbaar heeft iedereen dit als je geboren wordt, je bloedsomloop loopt iets anders als je in de buik zit ) De ductus sluit normaal gesproken rond de drie dagen. Dat was weer even een realiteitscheck maar van die roze wolk waren we zeker niet. Zo verliefd. Elke dag extra was een kadootje. Dus hoppa, wij gaan gewoon door zolang ons mannetje het goed doet. Wij hadden hem lekker in de tummy-tub gedaan samen met zijn grote broer. Daarna heeft Jake hem een flesje gegeven.. wat was dit genieten,  echt zoals het hoort te zijn!


Dag drie werden we naar de kinderafdeling gebracht, dit zou in principe het laatste 'stationnetje' zijn. Ik was alleen met Owen toen we daar naar toe werden gebracht en ik brak van binnen, nu gaat het beginnen dacht ik. Dit is de laatste halte, hier moeten we hem los gaan laten. Hoe moeten we dit doorstaan , dit is toch onmenselijk..

Eenmaal daar aangekomen kregen we de grootste kamer van het ziekenhuis! Zo lief zijn we behandeld, alles mocht en kon. Wij hebben al onze dierbaren voorbij langs laten komen in het ziekenhuis, want iedereen moest Owen zo herrineren zoals hij nu was.  Ik geloof oprecht dat er geen één baby is die zoveel kusjes en liefde heeft ontvangen in zo een korte periode. Dit maakte de dagen wel ontzettend druk. Dagen bestonden uit bezoek artsen,verpleegkundigen, maatschappelijkewerkster, familie en vrienden. Intens genieten van Owen en geen slaap. Jake heeft deze twee nachten ook bij ons op de kamer geslapen. Overdag was hij naar de opvang en savonds was hij grote broer. We wilden hem overal bij betrekken want hij had zolang naar de komst van zijn kleine broertje uitgekeken, eindelijk was hij GROTE broer! Gelukkig werden wij ook hierin ondersteund door het ziekenhuispersoneel.

Ik kon niet slapen en ik wilde echt alles zo intens in mij opnemen. Dag 4. Kreeg ik ook nog koorts door de stuwing, want ja dat blijft je ook niet bespaard. Je bent tenslotte kraamvrouw..
Wij gingen een stukje wandelen door het ziekenhuis, zaten soort van buiten op een overdekt balkonnetje  in het kinderspeelparadijs. Samen genieten van het moment maar ook zo bang.
Onze dokter kwam nog langs, en gaf ons het laatste zetje in de rug om naar huis te gaan. ''Hij doet het hartstikke goed waarom gaan jullie nu niet naar huis toe, nu kan het nog geregeld worden''.
Na
 kort overleg hebben wij vrijdag 11 april 19:00 onze spullen gepakt. Wij gaan naar huis met ons wondertje! De hele familie kwam helpen inpakken, zo lief. Owen in de maxicosi , Jake in zijn kinderstoel en zo op weg naar ons huisje aan de zee. (wij wonen in Zandvoort). De zon ging net onder het was een prachtig moment, met zijn vieren in de auto, zoals het hoort..


Eenmaal thuis aangekomen kwam een lieve vriendin helpen uitpakken en boodschapjes in huis halen zodat wij heerlijk konden genieten van Owen. Hij was gewoon thuis en hij deed het nog zo goed. Angst was er wel.. Er was nog geen thuiszorg geregeld en wij werden naar huis gestuurd met medicatie voor als het fout zou gaan. Gelukkig mochten we iedereen bereiken en kregen wij een soort van handleiding mee. Zelf de nooddiensten waren op de hoogte gesteld. Maar gelukkig ging het perfect. Hij heeft de hele nacht in mijn armen gelegen. Die warmte en liefde is gewoon niet te beschrijven. 

Dag 5 weer een dag dat het perfect ging, zoals het hoort. Wéér een kadootje. Intens genotenmet zijn vieren. Jake hadden wij van de opvang gehaald samen met Owen. Hij was zo trots, hij liet aan alle kindjes zijn broertje zien. Degene die niet wilden kijken werden gewoon meegesleurd haha. De leidsters waren in tranen want die wisten wat er komen ging.. maar wat was dit weer een intens mooi moment.

De
volgende dag .. dag 6 !! Zijn we met zijn vieren naar het strand geweest. Jake op zijn loopfietsje ik achter de wagen. (op adrenaline denk ik). Deze momenten hebben wij samen gemaakt en die kon niemand meer van ons afpakken. 
Einde van de middag had ik Owen alleen boven bloot op mijn borst, en op een gegeven moment dacht ik dat hij dood was. Ik had een paniek aanval, schreeuwde naar Colin en de kraamhulp. Ze hoorden mij niet omdat ze met elkaar in gesprek waren, dit waren de langste seconden ooit.. Uiteindelijk was Owen weer bijgetrokken en ik dacht echt dat ik gek aan het worden was. Einde van de avond vond ik hem toch anders, hij sliep alleen maar en het voelde toch niet goed. De huisarts kwam langs en met overleg met de kinderarts (via facetime)  zijn ze toen toch met de medicatie gestart, hij kreeg morfine neusspray. Zo wisten wij zeker dat hij geen pijn zou gaan lijden. Thuis zorg was er en die nam het over.

Wij waren in een soort roes en wisten eigenlijk niet dat dit het begin van het einde kon zijn. Maar na dagen geen slaap moesten we toch gaan slapen.. S'morgens 06:00 maakte de thuiszorg ons wakker, Owen mocht weer een fles maar ik kreeg hem bijna niet wakker voor de rest deed hij het nog goed. 
De thuiszorg (M.) had het ontbijt op tafel gezet dus daar zaten we met zijn 5-en, evalueren hoe de nacht is gegaan. Tot ik in de wagenbak keek (08:15). Owen was paars hij ademde niet meer. M. ging naar zijn hartje luisteren en die was inderdaad gestopt. Ze zei: ''ik ben bang dat hij overleden is, ga even zitten''. Op dat moment dat wij Owen vast hielden en afscheid aan het nemen waren hoorden we ineens  een diepe,harde ademhaling. Hij was er weer. ( hij bleef diep weg en paars/blauw).  Deze horror  is de hele dag geweest, hartstilstanden van 2 minuten en toen kwam hij weer! Gelukkig was hij zo diep aan het slapen dat hij er hopelijk niets van gemerkt heeft maar voor ons was dit een ware hel. Je merkte echt dat dit het werk was van de ductus die  open en weer dicht ging. Toen familie en vriendinnen weg waren die voor Jake die dag hadden gezorgd, braken wij. Hele dag zaten wij op de bank intens aan het knuffelen en zaten vast in het gevoel van intense verdriet om elke keer weer afscheid te moeten nemen en elke keer kwam er weer een ademhaling. '' Ga maar lieve man, je hoeft niet zo te strijden''.

Ik ging naar boven om Jake nog een kusje te geven en Colin had een motiverend telefoontje gepleegd. Colin nam Owen bij hem opschoot, wij hadden het erover dat wij het los moesten laten omdat het niet ging zoals wij dit voor hem gewild hadden. Wij hadden een grappig gesprek met M. en op dat moment dat wij alle twee de rust hadden gevonden had Owen dat ook. Alsof hij echt had gewacht totdat wij allebei er 'klaar' voor waren om hem los te laten. tussen 20:30 en 20:45 , bij zijn grote held papa op schoot is Owen overleden. Wat een vechter, wat een kanjer. Zeven kadootjes hebben wij met jou mogen uitpakken en die zal ik altijd bij mij dragen. Zeven intense  dagen vol met liefde , geluk en verdriet.  Rust zacht lieverd, jij bent het beste wat ons is overkomen. 

Liefs, Monica




Afbeelding blog 'De mooiste en zwaarste dagen van ons leven.'
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je