{{ message.message }}
{{ button.text }}

De gehate knutsel moeder

Ik heb zo moeten lachen. Want ja, ik kan me heel goed voorstellen dat andere ouders denken “Heb je haar weer! ” maar ik doe het niet omdat ik iemand een troef wil afsteken.

Afbeelding blog 'De gehate knutsel moeder'

Deze tijd van het jaar is magisch. Elk jaar weer. De verjaardagen van mijn dochters. Ze schelen maar 11 dagen ( + 4 jaar) dus feestjes vieren we samen. Dat wil zeggen het “ grote mensen feest” , daar waar familieleden en vrienden langskomen voor een hapje en een drankje om de verjaardagen van onze kinderen te vieren.

Het kinderfeestje is een ander verhaal. Aangezien mijn jongste 4 word in juni, geeft zij nog geen kinderfeestje. Dat begint met de 5e verjaardag. Mijn oudste, Zoë, wordt 8 eind deze maand. 8 alweer. Ik weet nog zo goed dat ik 8 was. Ik dacht alle wijsheid in pacht te hebben, totdat mijn ouders gingen scheiden die zomer, toen wist ik even niks meer. Misschien dat ik mede daardoor nog goed weet hoe het was om 8 te zijn of omdat ik toen het gevoel had tussen wal en schip te vallen. Ik voelde me te groot voor poppen. Soms dan. Andere kinderen mochten niet weten dat ik poppen toch nog stiekem wel erg leuk vond. Dat ik graag vader en moedertje speelde met mijn jongere zusje en wij gekleed in gepaste vader en moeder kledij met de poppenwagen de kamer door walste. Wat betreft die “gepaste kledij” . Dit bestond uit een wit linnen broekpak wat van mijn moeder was geweest en een grote zomerhoed. Ik droeg een lange crème kleurige jurk, welke eigenlijk een rok was maar ik zo hoog optrok dat het als jurk kon fungeren.

Ik herinner mij ook de kinderfeestjes nog. Niet allemaal, ik herinner me voornamelijk de kinderfeestje thuis. Die zijn mij het meest bij gebleven. Het koek en snoephappen, het chipskettingen rijgen, het gieren van de pret bij het misprikken van ezeltje strekje zijn staart, maar ook het creëren van kunstwerkjes met schuimrubber en krimpfolie. Daarom vind ik het ook zo heerlijk dat ik dit mijn dochter ook kan geven. Ze heeft 2 feestje thuis gevierd. Vorig jaar wilde ze toch wat anders. Monkey town stond hoog op haar lijstje. Ik vond het goed. 1 keer maar nooit weer. Dat weet ik wel. Ik ben blij dat zij, en haar vriendinnetjes het naar hun zin hebben gehad en het was fijn dat alles geregeld werd in plaats van dat ik overuren draaide aan het in elkaar zetten van een geslaagd feestje. Behalve dat het die dag 30 graden was, kostte dit feestje ruim €300.-!
Eens maar nooit weer dus.

Dit jaar word het weer een feestje thuis. Heerlijk. Een Unicorn party om precies te zijn. Ik ben een moeder die graag knutselt. Ik maak graag mooie dingen en geniet van de lovende reacties die ik, van mijn kind en de kinderen die op mijn dochter haar feestje komen, krijg. Mijn (stief) moeder zei zodra ze zag wat ik alleen al qua uitnodiging in elkaar had geflanst ( lees uuuuren werk) “Jij bent echt zo'n moeder, met je perfecte uitnodiging en perfecte traktatie, waar alle andere moeders een hekel aan hebben”. Ik heb zo moeten lachen. Want ja, ik kan me heel goed voorstellen dat andere ouders denken “Heb je haar weer! ” maar ik doe het niet omdat ik iemand een troef wil afsteken. Ik doe het omdat ik het leuk vind en mijn dochters het leuk vinden. That's it.


En dan komt de moeilijke keuze. Wie nodig je uit? Ik ben van mening dat een kind zelf mag bepalen welke kindjes wel en welke niet op haar verjaardagsfeestje komen. Hoewel ik het ook wel iets probeer te sturen. Er is bijvoorbeeld een meisje die mijn dochter bijna dagelijks met tekeningen en zelfgemaakte cadeautjes overlaat. Ze spelen regelmatig samen en lunchen geregeld bij elkaar. Zij zelf kan geen feestje geven. Ze hebben het thuis niet zo breed en feestjes zijn nu eenmaal duur. Gelukkig was mijn dochter ook van menig dat zij op de lijst hoorde te staan. Die “ lijst ” is letterlijk een lijst. Hij hangt al maanden op de koelkast. Zo besluiteloos als ze is en zo goed als ze is wil ze het liefst iedereen uitnodigen en geen enkel kindje kwetsen, maar helaas is mijn budget ook niet oneindig en heb ik het beperkt tot 9 kindjes. Er zijn dus heel wat namen die de lijst niet gehaald hebben of die erop stonden en er weer af zijn gehaald, maar ook die er weer bijkwamen. Nu heeft ze van de week een feestje gehad bij een meisje welke niet op haar lijstje staan. Zoë vind het leuk dat ze op haar feestje mocht komen, maar nodigt dit meisje toch niet uit. Ik begrijp het ook wel. Eigenlijk spelen ze nooit samen en de uitnodiging kwam voor mij ook als een verrassing. Het liefst wil ik over mijn moederhart strijken en zeggen “Oké zij mag er ook nog bij” maar dan weet ik dat het einde zoek is. Dan denkt Zoë dat ze iedereen mag uitnodigen en dat haar moeder toch makkelijk over te halen is. Dat werkt niet.

Morgen is de dag. De dag dat ze eindelijk de uitnodigingen mag uitdelen. Ik ben zo benieuwd naar die koppies! En voor de moeders die een hekel hebben aan mij ”you aint see nothing yet” Wacht maar af tot je de traktatie hebt gezien en de aankleding van Zoë haar unicorn party

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je