{{ message.message }}
{{ button.text }}

De eerste periode na de bevalling

Afbeelding blog 'De eerste periode na de bevalling'

Na de bevalling van mijn eerste zoontje was ik doodmoe. Alle mama`s zijn toch moe? Of was het bij mij toch een beetje anders dan de gemiddelde kersverse mama? Gewoon doorgaan, dacht ik bij mijzelf. Elke dag zal het wel een beetje beter gaan...

Zodra de kraamzorg weg was en mijn man weer aan het werk, wilde ik mij graag weer een beetje fit voelen. Ik voelde mij over het algemeen een wandelende zombie. Ook vroeg ik mij geregeld af of het krijgen van een baby beter een condoleance dan een felicitatie waard was. Dus ik probeerde zoveel mogelijk te wandelen en `s middags mijn rust te pakken, zodat mijn energielevel weer wat hoger zou worden. Het duurde wel even voordat ik klaar was om naar buiten te gaan. Zeg maar een paar uur....

Aankleden... daar was ik misschien wel meer dan een uur mee bezig. Wat moest ik aantrekken? Ik staarde en staarde maar naar mijn kledingkast. Terwijl ik daar over aan het nadenken was, begon mijn zoontje te huilen. Het was weer voedingstijd. Weer een uur verder.
Als ik zelf dan eindelijk aangekleed was, dan nog mijn zoontje aankleden. Vaak had hij dan nog even een spuitluier tot aan zijn nek en moest ik weer de boel gaan verschonen. Soms was het zelfs zo erg dat hij na het uitkleden mij vervolgens onder plaste... en dan begonnen we weer van voren af aan.

Zo vloog de ochtend voorbij en ging ik veel te laat ontbijten, waardoor ik mij nog waziger ging voelen. Ik was al zo duizelig van het bloedverlies en het slaaptekort. Ik kreeg wel ijzertabletten, maar kreeg daar diarree van, dus dat hielp niet echt om mij beter te voelen. Het lukte mij niet om eerst te ontbijten voordat mijn zoontje wakker werd. Het lukte mij eigenlijk helemaal niet om na te denken over wat dan ook.

Daar ging ik dan rond de middag... eindelijk naar buiten. In de wandelwagen was mijn zoontje stil en lag hij heerlijk te slapen. Wat een rustige lieve baby, kreeg ik dan te horen. Hij had mij `s nachts wakker gehouden, tja.. vind je het gek dat hij dan nu slaapt?

Van wandelen werd ik weer een beetje rustig in mijn hoofd, maar ik merkte al snel hoe weinig ik had gegeten. Vaak liep ik veel te lange stukken, omdat het wandelen zelf zoveel rust gaf, waardoor ik vervolgens behoorlijk beroerd thuiskwam. Gelukkig sliep mijn zoontje `s middags lang, dus dan had ik even tijd om te eten en voor een middagdutje. Ik sliep vervolgens urenlang en het lukte daarna pas laat om het het eten op tafel te zetten. Soms was ik zo moe dat ik wachtte totdat mijn man thuis kwam en hij het eten klaar kon maken of ons zoontje vast wilde houden.

Zware huishoudelijke taken mocht ik nog niet doen. Daar kwam ik ook niet aan toe. Als het lukte om de vaatwasser uit te ruimen, dan was dit echt een overwinning!

Mijn leven was compleet ontregeld.
"En heb je al een beetje ritme gevonden?" vroegen mensen op straat.
Ja, zei ik.
Nee, dacht ik.


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je