{{ message.message }}
{{ button.text }}

De eerste ooit.

Afbeelding blog 'De eerste ooit.'

Daar zit ik dan; de jongens op bed en een glas whiskey achter mijn kiezen.
Een lange tijd speel ik met het idee om te gaan schrijven over mijn leven. Toch stelde ik het steeds weer uit om ook echt daadwerkelijk te beginnen. Maar waarom? Waarom durf ik geen woorden op papier te zetten?

Ik hoopte al van jongs af aan vroeg moeder te mogen worden en toen ik 19 jaar en 3 maanden was, feliciteerde ik mezelf ermee dat ik nu toch echt geen tienermoeder meer kon worden. Als ik nu zwanger zou raken, zou ik het kind zonder twijfel houden. Twee jaar later was ik zwanger en meteen werd mijn ideale beeld van het moeder zijn verbroken.

Mijn zwangerschap was alles behalve makkelijk. Ik was plotseling zwanger, had geen opleiding afgerond en mijn relatie was verre van stabiel. Ik heb bijna negen maanden lang gemiddeld 10 keer per dag overgegeven van de hormonen en van de stress. In december 2014 werd Noah geboren en werd ik geconfronteerd met het feit dat er ook huilbaby’s bestonden. Naast mijn zoon, werd ook een hevige onzekerheid geboren.

Als je zwanger raakt, spreek je als vrouw zijnde met je zelf af dat je de beste moeder zal zijn die je kind maar kan wensen. Op dat moment heb je voor jezelf al helemaal duidelijk hoe de opvoeding eruit zal zien en weet je zeker dat jouw kind echt niet zo’n kind zal zijn dat op de grond in de winkel loopt te janken omdat het zijn zin niet krijgt. En dan, na urenlang persen, krijg je zo’n hulpeloos wezentje in je handen geduwd en vraag je jezelf af wat je daar in godsnaam nu verder mee moet doen.

Ik klampte me vast aan wetenschappelijke artikelen, boeken, forums en blogs van andere moeders. Waarom huilde Noah zo veel? Had hij honger? Krampjes? Was hij oververmoeid? Mocht hij wel bij mij slapen of juist absoluut niet? Inbakeren, ja of nee? Zodra ik dacht dat ik het wist, dacht iemand het in mijn omgeving het weer beter. De onzekerheid bleef groeien.

We zijn nu bijna 4 jaar, een verhuizing, onze tweede zoon Mees, een burn-out en bruiloft verder maar nog steeds is er niks veranderd in mijn onzekerheid over het moederschap. Laatst haalde ik mijn zoons op bij het kinderdagverblijf en vroeg een meisje aan haar moeder of ze thuis op de iPad filmpjes mocht kijken. Haar moeder schoot meteen in de verdediging en voelde blijkbaar een enorme drang om dat bij mij goed te praten. Alleen in uiterste gevallen zouden ze bij hun thuis een ‘pedagogisch verantwoord’ filmpje op de iPad mogen kijken. Ik heb haar toen maar meteen gezegd dat de iPad vaak mijn redder in nood is en dat ik niet weet hoe ze het vroeger deden zonder.

Ik denk dat dit de reden is dat ik het zolang heb uitgesteld. Bang om door de mamamaffia afgemaakt te worden als ik eerlijk zou schrijven over mijn ervaringen als moeder. Maar hé, iemand moet het doen he? Laten we elkaar helpen in plaats van afmaken, sterker maken in plaats van nog onzekerder. Denk je niet dat we allemaal een druk, stressvol, naar wijn verlangend leven hebben?

-X- Joëlle

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je