{{ message.message }}
{{ button.text }}

De balans vinden in het moederschap

Maar hoe doe je dat...?

Afbeelding blog 'De balans vinden in het moederschap' Achtergrond blur afbeelding

In mijn vorige blog hebben jullie een kijkje gekregen in hoe moeilijk ik het heb gehad de eerste periode met Filou. Het is niet zo dat toen ze uit het ziekenhuis kwam alles gelijk helemaal top ging natuurlijk, dat is nog een heel proces geweest. Ja ze huilde minder en sliep zowaar de nachten redelijk goed maar overdag bleef ik het lastig vinden, lastig om een ritme erin te krijgen, lastig om de dagen door te komen en lastig wat ik nou eigenlijk de dagen moest doen. Ja uiteraard was er zat te doen, we waren immers begin 2016 verhuisd en door de bevalling en alle toestanden moest er nog een hoop gebeuren in huis, ook moest er gewoon een huishouden gerund worden maar op de een of andere manier bleef ik mij niet happy voelen. Het ging wel wat beter toen ik weer ging werken, god wat heerlijk vond ik dat! Tegelijkertijd voelde ik mij heel schuldig dat ik voelde dat ik zo blij was dat ik kon werken en even niet voor Filou hoefde te zorgen.

Ik weet nog dat andere moeders zeiden dat ze het zo moeilijk vonden om hun kindjes te eerste keer naar het kinderdagverblijf of de oppas te brengen, dat ze er stonden te huilen, nou daar ging effe iets mis bij mij want ik had dat dus totaal niet.. Ik dacht alleen maar "he he effe tijd voor mijzelf"

Ook als ik de hort op was met vriendinnen, of als we naar een festival gingen of iets dergelijks maakte dat ik even weer plezier voelde en niet dat "down" gevoel. Kortom het zat nog niet helemaal goed in dat bolletje van mij.

Het werd januari 2018, ik had inmiddels in 2 jaar tijd mijn sociale netwerk uitgebreid in Best en er echt vriendinnen bij gekregen. Ik begon echt weer leuke vrije dagen te hebben en soms ook echt uit te kijken naar mijn vrije dagen. Bizar eigenlijk want had mij dat anderhalf jaar geleden gevraagd en ik was in huilen uitgebarsten bij het idee om weer een dag vrij te zijn met Filou. Ik sprak af met vriendinnen, die ook kinderen hebben en deed leuke dingen en zorgde er ook voor dat ik "rustdagen" had met Filou samen. In de eerste periode toen Filou geboren was is mij geleerd om naar Filou te kijken, wat ze nodig heeft en daarvan leerde ik dat Filou snel overprikkeld was. Dan was ze heel onrustig en sliep ook echt heel slecht en huilde veel. Vandaar dat we na een drukke dag een rustige dag inlasten zodat zij een beetje kon bijkomen wat ze ook echt nodig had.
Zo eind februari, begin maart kwam er echt een soort rust over mij heen. Ik werd relaxter met Filou samen en had gewoon een goede balans gevonden in wat Filou nodig heeft en wat ik nou nodig heb. Ik weet nu gewoon van mijzelf dat ik geen moeder ben die dag in, dag uit met haar kind bezig kan zijn, ik word daar echt niet gezelliger van. Ik heb gewoon "Sabine" tijd nodig. Moet af en toe gewoon een weekend weg met vriendinnen, of lekker een avondje uit eten of op stap. Ik houd van mensen om mij heen en was vroeger nooit thuis. Het ging mis omdat ik 110 km verderop ging wonen waar ik niemand kende en ineens onverwachts (niet ongewenst overigens) zwanger werd. Mijn leven draaide dus 180 graden en dat kon mijn hoofd niet aan.

Ik heb destijds nooit hulp gezocht, had altijd een masker op. Achteraf denk ik dat ik dat ik tegen een postnatale depressie heb gezeten of er wel echt in heb gezeten. Het is achteraf gelul maar wat ik ervan geleerd heb is dat ik mij niet hoef te schamen voor wat er is gebeurt. Dat het okee is als je aangeeft dat iets niet gaat en dat als het ooit nog een keer gebeurt ik de eerste zal zijn die bij de huisarts staat, want een ding dit wil ik liever nooit meer meemaken.

Wil ik nog een tweede, durf ik het aan? Geen idee... wordt vervolgd..

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je