{{ message.message }}
{{ button.text }}

De 18e dag

Aurora is ouder dan Juliëtte is geworden. Wat is het moeilijk...

Afbeelding blog 'De 18e dag' Achtergrond blur afbeelding

Kon ik nog maar even bij je zijn.
Niet alleen in fantasie.
Sluimerend 's nachts,
is 't onverwachts
of ik je voor me zie.
Phantom of the opera
 
De 18e dag zit er op. Aurora is officieel ouder dan Juliëtte is geworden. Op de zeventiende dag precies om vijf uur werden we allebei wakker. Aurora en ik…. Aurora had honger precies om vijf uur. Precies het tijdstip waarop Juliëtte overleden is…. Aan de ene kant was het super mooi dat het precies om vijf uur was maar aan de andere kant kon ik mijn tranen niet bedwingen. Ik dacht van te voren wel dat dit een dingetje zou worden, maar ik realiseerde mij niet (zoals zo vaak) hoe groot het ding eigenlijk is. Het referentiekader is weg. De laatste dagen heb ik veel foto’s van Juliëtte bekeken. Ik zoek namelijk continu naar gelijkenissen. Op het ene moment zie ik veel gelijkenissen met Aurora en het andere moment totaal niet. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik fijner vind. Ook valt mij eigenlijk pas nu op hoe ziek Juliëtte er de laatste dagen van haar leven er uit zag. Voorheen zag ik natuurlijk wel dat ze er niet fit uit zag maar zo ziek in vergelijking met Aurora. Ik vind het hartverscheurend om te zien hoe grauw ze er uit zag en de rust die terug keerde op haar gezichtje na haar overlijden. Als ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Ik kan haar nog zo duidelijk voor de geest halen en hoe wat ben ik bang dat ik de beelden in mijn hoofd ooit kwijt raak. Ook lijkt de angst eigenlijk groter dan ooit. Aan de ene kant wil je zo ontzettend genieten van het kleine meisje dat we nu bij ons mogen houden en aan de andere kant is het gemis van wat zo mooi vorig jaar had moeten zijn nogmaals extra aanwezig. Bij alle eerste keren realiseer ik mij wederom dat ik dit ook met Juliëtte had moeten doen en dat dat nooit mogelijk is geweest. Soms ontloop ik dingen expres om er achteraf spijt van te hebben. Natuurlijk worden de situaties makkelijker naarmate je ze vaker heb gedaan, maar op veel momenten moet ik toch heel diep ademhalen en mij er toe zetten om dingen te gaan doen. Het slaaptekort dat iedere nieuwe ouder heeft, breekt soms op. Zoals ik al in mijn eerdere blogs schreef ‘demonen zijn er meestal in de nacht’. In de nacht is het stil en slaapt iedereen. Het is moeilijk om dan je gevoelens niet de overhand te laten nemen. Soms ben ik verstrikt in het alles zo goed willen doen voor Aurora en alles willen doen wat met Juliëtte niet kon dan ik veel te veel van mijzelf vraag. Gelukkig heb ik een lieve omgeving die goed op mij past. Toch blijf ik mij heel eenzaam voelen in de strijd tegen de rouw. Het voelt voor mij echt als een strijd. Een strijd die ik niet win en die iedere dag opnieuw begint. Iedere dag ga ik de strijd opnieuw aan en ik probeer echt van het leven te genieten. De meiden die bij ons zijn maken mij ook echt oprecht gelukkig (en soms halen ze gelukkig zoals bij iedere ouder het bloed onder mijn nagels vandaan), maar het blijft moeilijk als je je keer op keer realiseert dat je dit met één van je kinderen nooit zult hebben. Langzaam komen de feestdagen dichterbij. De eerste kaartjes voor sinterklaas evenementen zijn alweer geboekt maar wat zie ik er toch ongelofelijk tegen op. Ik mis de tijd waarin ik onwetend was. Onwetend voor hoe immens groot verdriet en gemis kan zijn.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je