{{ message.message }}
{{ button.text }}

Dankbaar voor abortus (deel 2)

Afbeelding blog 'Dankbaar voor abortus (deel 2)'



Naar aanleiding van mijn laatste blog ‘dankbaar voor abortus’ kwamen ontzettend veel reacties. De meeste liefdevol en steunend. Maar er zaten er een paar tussen die ik, ondanks dat ik ze heb aangesproken, ook hier nog even in het zonnetje wil zetten. Men acht zich namelijk anoniem online. Maar op Facebook sta je er, mits je geen valse naam gebruikt, met naam en toenaam op. Dus zij vinden het vast niet erg wanneer ik hen hier noem. Of nee, weet je wat? Ik doe dat niet, het is beneden mijn waardigheid om mensen zo te schande te zetten. Je kunt ze namelijk prima online vinden bij mijn vorige blog!

E. M., jij zei en ik quote: ‘Jij wilt horen hoe geweldig moeder je bent dat je j e eigen kind vermoord , sorry dat krijg je van mij niet te horen.’ je had mij inmiddels al geblokkeerd dus ik zag dit bericht niet. Nadat er kritiek op je kwam, verwijderde je het snel en bood je je excuses aan. Deze kon ik waarderen maar je begrijpt ook dat het kwaad al geschied was.

M.G.R zei: “die man op die wolk” heeft je een prachtig kindje toevertrouwd! (huilsmiley) Ik ken een levend voorbeeld van een klein kereltje die ook maar geaborteerd moest worden. Zijn arme moeder was gelovig en deed dit niet. Ze had een angstige zwangerschap en beviel vervolgens van een kerngezond kereltje! En zo zijn er verhalen genoeg!’
M, ik liet jou een foto zien van een kindje met een soortgelijke aandoening aan mijn kind. Haar hoofdje lag vervormd op haar lichaam en de hersenen kwamen eruit lopen. De rug was open en het kind was duidelijk dood. Er is geen behandeling en er is geen sprake van een fout door de artsen. Ik kreeg geen reactie. Waarom niet?

C.H.W. reageert ook: ‘Mijn zus heeft ook een kindje gehad met anencephalie de ergste vorm (geen schedel, geen hersenen alleen een hersenstam) en heeft 3 dagen geleefd. Abortus is geen oplossing vind ik al lijkt dat het beste. Het is geestelijk en lichamelijk niet goed voor een mens. Wanneer ik reageer (onder andere dat ze niet de ernstigste vorm van anencephalie beschrijft, maar dat dit gewoon anencephalie is en ze zichzelf niet ontzettend speciaal hoeft te maken door het ‘de ergste vorm’ te noemen’) zegt ze: jammer dat je er zo over denkt. Het ga je goed en een fijn weekend. Totaal niet passief agressief natuurlijk! En feiten? Zoef, zo aan voorbij!

C. en H.H. heeft ook commentaar, ze verteld dat ze drie zonen heeft. De eerste heeft een verstandelijke beperking, de tweede werd tijdens de zwangerschap verdacht van Down (bleek dit niet te hebben) en de derde heeft TOS. Zij denkt dat ze bewuster leeft dankzij haar kinderen en dat ze haar leven verrijkt hebben. Ik vraag haar of een dood kind haar leven ook zou verrijken? Ze weet het antwoord uiteraard niet. Ik wel.

N. W. geeft aan dat abortus moet kunnen in geval van ernstige afwijkingen of verkrachting . Blijkbaar moet een vrouw eerst geweld overkomen (of een ernstig ziek kind krijgen) om over haar lichaam te beschikken.

A. Van V. P. vraagt zich hard op af: “Wat ik me dan af vraag je zou het weg halen als er iets mis is maar wat doe je als het te wereld komt en na 3 maanden mankeerd het kindje iets geef je het dan ook een spuitje want dat het in de buik zat was het immers ook al jou/jullie kindje” Ik reageer dat ik een lelijk of imperfect uiteraard van een brug zou duwen. Zo ben ik nu eenmaal (als ze meer van mij had gelezen had ze gezien dat ik twee bijzondere kinderen heb die ik af en toe heus achter het behang wil plakken maar niet zo snel van een brug zou gooien noch een spuitje zou geven)

G. K. maakt het af: Ik vindt het triest het is geen vuilnis wat je weg gooi elk kind mag er zijn (nee echt, letterlijk zo overgenomen)

Er vallen mij een aantal dingen op. 1: ze zijn allemaal gelovig. 2: ze doen alles wat God verboden heeft: Hij die zonder zonden is werpe de eerste steen (ja deze atheist las de bijbel!) en 3: er schort het een en ander aan de grammatica. Oh en 4: ze zijn stuk voor stuk gemeen. Kwetsend, neerbuigend, onbegripvol, vol oordelen, lezen dingen die er niet staan of hebben niet gelezen wat er wel staat. En morgenochtend zitten ze allemaal weer in de kerk. Toeval?

Ondanks dat ik de reacties af en toe met tranen over mijn wangen las, zal ik nooit stoppen met schrijven over dit onderwerp. Nooit. Ik zie jullie en ik onthoud jullie. En jullie God, als die zou bestaan wat ik ten zeerste betwijfel, ziet jullie ook! Ik wens jullie van alles toe, zoals compassie, educatie, verstand, een keelontsteking om de verbale diarree terug te dringen en spontane sterilisatie (echt, doe de wereld een lol!). Eigenlijk wil ik slaan. Heel hard slaan. Omdat er werkelijk mensen zijn die zo ontzettend kortzichtig zijn. Mensen die er blijkbaar genot uithalen om het grootste verdriet van een mens te misbruiken om hun standpunt door de strot te duwen. Ik hield van mijn dochter. Ik hou van mijn dochter. De vrouwen waarvoor ik schrijf, mijn lotgenoten, deden dat ook. Hen kwets je. Weet dat er onder hen zich moeders bevinden die met moeite uit bed komen van het verdriet en een enkeling zelfmoord overweegt omdat ze zichzelf niet kan vergeven. Als zij die stap zou nemen naar aanleiding van jullie of andermans commentaar, dan hou ik jullie daar bij deze persoonlijk verantwoordelijk voor. Het is laag bij de grond, walgelijk en pervers.

En jullie? Ik wens jullie toe dat jullie ooit net zoveel liefde en kracht mogen ervaren als ik. Dat je alles opzij zet voor het welzijn van je kind. En dat jullie jezelf op een dag recht in de spiegel aan kunnen kijken. Vijf weesgegroetjes en jullie zijn vergeven. Of niet.




*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je