{{ message.message }}
{{ button.text }}

Dag lief klein mannetje

Het afscheid van mijn zoontje

Afbeelding blog 'Dag lief klein mannetje' Achtergrond blur afbeelding

We stappen achterin de auto van de uitvaartondernemer. We nemen Hugo in zijn kistje op schoot. Ik ken de weg zo goed en toch voelt het alsof ik hem voor het eerst rijdt. Ik wil dat we er snel zijn en tegelijkertijd kan het me niet lang genoeg duren. Ik besef me dat we niet meer terug kunnen. Hugo’s laatste ritje is een enkele reis.
 
Langzaam rijden we de begraafplaats op. We naderen onze familie en vrienden die bij de ingang wachten. Ik zie verdriet op alle gezichten en ik weet niet of ik ze aan moet kijken of niet. Het lijkt wel alsof we in slow motion langs ze rijden, zoals je in films ziet. Maar dit is geen film. Dit is mijn keiharde realiteit.
 
We rijden door naar de aula waar de afscheidsdienst gehouden wordt. Wij mogen als eerste naar binnen met Hugo. Op een bankje leggen we een blauw kleed neer waarop we zijn kistje zetten. Ik schuif er nog een beetje mee heen en weer, totdat we zijn foto en de bloemen erop zetten. De stilte is vreselijk. We houden elkaar vast en ijsberen door de zaal, totdat iedereen naar binnen komt.
 
Iedereen zien en knuffelen is fijn, maar het mag van mij ook weer snel over zijn. Mijn eigen verdriet is zo intens, dat ik de tranen van al die mensen om me heen niet goed kan verdragen. Toch doet het me ook goed. Hugo heeft niet alleen voor ons iets betekend, ook voor de mensen om ons bestaat hij. We gaan samen met de mensen die ons dierbaar zijn om Hugo heen zitten. ‘Lief klein mannetje, zie je wel hoe geliefd je bent?’
 
We hebben muziek uitgekozen die past bij ons. Ik heb de liedjes deze week al vaak gehoord, zodat het hier in deze stille zaal niet zo hard binnenkomt. Het helpt niet. Het verdriet overspoelt me en ik heb er geen controle over. Tegelijkertijd lijk ik te zweven op de muziek en op de liefde in de zaal. Ik wil hier helemaal niet zijn, maar het zijn de laatste herinneringen die we samen kunnen maken.
 
Vechtend tegen mijn tranen vertel ik Hugo dat we ons zo op zijn komst hadden verheugd. Dat hij zo ontzettend welkom was. Dat hij ons leven voor altijd heeft veranderd. Dat we voor altijd van hem houden.
 
We moeten Hugo laten gaan. Terwijl we rozenblaadjes strooien op zijn kistje neemt iedereen afscheid. Wij blijven als laatste achter. Het is hartverscheurend om onze prachtige baby hier in een diep gat in de grond achter te moeten laten. Er valt niks meer te zeggen. Het verhaal is klaar.
 
‘Dag lief klein mannetje, wij zijn voor altijd jouw papa en mama en jij bent voor altijd onze zoon’.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je