{{ message.message }}
{{ button.text }}

Blog 3: Oké, ik beken.. Ik ben een MOMZILLA!

(Her)ken jij dat primitieve OERgevoel, dat je alles zou doen om je kind te beschermen? Om hem gelukkig & gezond te zien? Meet MOMZILLA! ;)

Afbeelding blog 'Blog 3: Oké, ik beken.. Ik ben een MOMZILLA!' Achtergrond blur afbeelding

Als oudste in een gezin met 3 meiden en in een familie met 9 neefjes & nichtjes ben ik altijd enorm beschermend geweest. Dit is alleen maar heftiger geworden sinds de komst van onze kleine man in 2013.

Na een best wel heftige bevalling, waarna ik drie dagen in het ziekenhuis moest blijven, begon het eigenlijk meteen al. De verpleegkundige in het ziekenhuis wilde perse dat onze zoon op zijn rug zou slapen. Dat was immers het 'protocol'. Ik wilde dit echter absoluut niet. Onze zoon was enorm misselijk van het vruchtwater dat hij (toch) tijdens de bevalling binnen had gekregen en spuugde regelmatig. Ik kon zelf nog niet uit bed. Overdag was mijn vriend er, maar 's nachts was ik alleen. Dus wanneer er iets met hem aan de hand was (honger, luier, troost) dan moest ik de zuster alarmeren met het belletje aan mijn bed. Zij kon hem dan vervolgens aan mij geven.. Maar je begrijpt, er lagen meer nieuwe moeders op de afdeling en soms duurde het toch zeker een goede 15 minuten voordat er iemand bij ons kwam kijken. Ik moest er niet aan denken dat hij in de tussentijd zou stikken.. Dus kreeg ik het uiteindelijk toch bij de nachtverpleging voor elkaar dat onze zoon afwisselend van zijn ene op zijn andere zij mocht slapen.. 

Eenmaal thuis sliep onze zoon bij ons op de kamer. We hadden hiervoor het wiegje te leen gekregen waar ik (enorm veel jaren geleden) zelf nog in heb gelegen. Met ieder piepje, prutteltje, kuchje was ik meteen klaarwakker en alert. Maar omdat ik nog steeds niet goed uit bed kon komen vanwege mijn keizersnede, was mijn vriend iedere nacht minimaal zo'n 10 keer de sigaar. 'Lief, wil jij even kijken? De baby maakt een raar geluid...'

Na zo'n drie weken besloten we dat onze zoon in zijn eigen kamer, in zijn eigen ledikantje zou gaan slapen. Het hield ons 's nachts allemaal wakker. Gelukkig kon ik hierdoor onze zoon eigenlijk nog beter in de gaten houden. Vanuit mijn bed had ik perfect zicht op de babymonitor (met camera) en ik kon het geluid van de camera zo hard of zo zacht zetten als ik wilde. Ik hoefde dus ook mijn vriend niet meer wakker te maken om even bij onze kleine te gaan kijken. ;)

Alles ging eigenlijk goed en onze kleine groeide voorspoedig. Tot september 2014. Onze zoon was toen zo'n 9 maanden oud. Hij lag op de grond te spelen met zijn ballenboom en ineens stikte hij. In eerste instantie dachten wij dat hij iets van de grond af in zijn mond had gestopt. Ik begon meteen met het toepassen van EHBO en mijn vriend belde de ambulance. Gelukkig kwam onze zoon snel weer bij en na een check in de ambulance bleek alles goed te gaan met hem. Hij hoefde niet meer naar het ziekenhuis, hij mocht thuis blijven. 

Toch was ik helemaal niet gerust gesteld. Een kind stikt toch niet zomaar? Ik ging op zoek naar antwoorden: bij mijn huisarts, het consultatiebureau, op het internet. Nergens kon ik vinden wat er met onze kleine gebeurd was. Onze huisarts gaf aan dat hij zich waarschijnlijk 'gewoon' verslikt had in zijn eigen speeksel. Dat gebeurde meer kindjes. Maar ik hoefde me geen zorgen te maken, het gebeurde maar 1x.

Ik durfde na dit verslikmoment niet meer alleen te zijn met onze kleine. Ik was constant bang dat het nogmaals zou gebeuren en dat ik dan alleen zou zijn. Als gevolg daarvan bracht ik bijna al mijn vrije tijd bij mijn ouders thuis door. Het gaf me een veilig gevoel dat zij erbij waren. 
En gelukkig maar! Want nog geen 3 weken later verslikte onze zoon zich weer. Ik was hierdoor zo emotioneel dat het me dit keer niet lukte hem uit zijn verslikking te krijgen en ik hem aan mijn moeder moest geven. Godzijdank kreeg zij hem wel weer aan het ademen. 

Opnieuw ging ik naar de huisarts en naar het consultatiebureau. En eindelijk ben ik via de kinderarts aldaar, doorverwezen naar een preverbaal logopediste. Iedereen dacht dat ik compleet gek geworden was. Een logopedist is toch voor kinderen die stotteren? Onze zoon brabbelde nog maar net! Toch zette ik door.. Ik was wanhopig en wilde alles proberen.

Deze logopediste is onze redding geweest! Onze kleine man bleek een slechte mondmotoriek te hebben en veel spanning in zijn kaken. Daarnaast maakte hij veel speeksel aan en vergat hij dat, in zijn concentratie of enthousiasme, soms door te slikken. Dit zorgde ervoor dat hij zich VERslikte. En dat overkwam hem niet alleen tijdens het spelen, maar ook tijdens het eten. Onze logopediste is heel geduldig met ons geweest. Wij zijn met ons ventje gaan oefenen. Het duurde langer dan bij een ander 'gemiddeld' kind, maar ongeveer een maand na zijn eerste verjaardag at hij eindelijk een broodje zonder zich te verslikken. Wat was ik trots! Ik kan het jullie niet eens omschrijven.. 

Met iedere behandeling ebde rustig aan mijn angst weg en werd ik steeds zelfverzekerder dat het goed zou komen met onze kleine. En inderdaad! Hij is qua eten en drinken nu weer op hetzelfde niveau als andere kindjes van zijn leeftijd. Alleen qua spraak loopt hij iets achter, waarschijnlijk door zijn slechte mondmotoriek. Maar hiervoor worden wij nog steeds in de gaten gehouden door de logopediste. En ik heb er alle vertrouwen in dat het daar ook wel goed mee gaat komen.. :)

Ik maak me nu zorgen over de kleine, alledaagse dingen: zoals een kleine valpartij of wanneer onze zoon weer ergens is waar hij niet mag komen. Onze zoon is enorm klunzig (net als zijn mama) en zit dus regelmatig onder de bulten, blauwe plekken en/of schrammen.. Daarnaast is hij enorm ondernemend en komt hij regelmatig op plekken waar hij niet hoort te komen (zoals bij ons in de keuken). Deze momzilla moet dus ogen in haar achterhoofd hebben! ;)

Soms vraag ik me wel eens af of ik (de zorgen van) een tweede kindje wel aan zou kunnen. Maar mijn vriend & ik zijn een ijzersterk team. Waar ik me zorgen maak, kalmeert hij me. Daarnaast zijn we nog niet eens zwanger, dus laten we eerst maar eens afwachten wat de toekomst ons nog gaat brengen...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je