{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ben ik wel zo sterk?

Afbeelding blog 'Ben ik wel zo sterk?' Achtergrond blur afbeelding

Met Sinterklaas een leeg schoentje
Met kerst aan tafel een lege stoel
Met Pasen een leeg eiermandje
De feestdagen geven een zwaar gevoel

Met je verjaardag geen feestje
Op vakantie mis ik je iedere dag
En elke andere zogenaamde mijlpaal
Die je toch niet vieren mag

Maar Moederdag is het ergste
Een kind dat stilletjes ontbreekt
Die lege tekening aan de muur
Dat is wat het meeste steekt
- Martine van der Burg - Schipper -


Ik heb hoofdpijn, ben misselijk, voel mij benauwd… ik besluit onder de douche te gaan staan. Ik zet de douche net iets te warm zodat ik het contrast tussen koud en warm goed voel. Vijf minuten geleden zat ik op de bank met Aurora op mijn schoot en daar begon het… paniek… De kinderen spelen in de kamer en Marnix kijkt tv… Het is de avond, 19 mei, twee jaar geleden dat ik voor het laatst met mijn mooie meisje op de bank zat. Ik knuffelde haar, hield haar vast, zong liedjes en ik vertelde dat ik ontzettend veel van haar hield. Ik wil dit niet, ik wil niet dat het al 729 dagen geleden is dat ik haar voor het laatst in leven zag, maar ja morgen.. morgen is het echt 2 jaar geleden. Haar geur, haar oogopslag, haar warme lijfje. Ze staan in mijn geheugen gegrift. Ieder detail van Juliëtte* heb ik bestudeerd, hopende dat het afscheid minder moeilijk zou zijn, maar terwijl ik het te warme water over mijn rug voel stromen, komen de tranen. Ik huil alsof ik nooit kan stoppen en toch moet het. Ik moet sterk zijn voor de andere meiden, voor Marnix, voor mijn familie, maar ben ik wel echt sterk? Het leven gaat door. De wereld draait door. Het is geen optie om in mijn bed te blijven liggen. Vaak hoor ik om mij heen “ik zou het niet kunnen” en “wat ben je sterk” maar wat als er geen andere opties zijn? Op deze manier ga ik al 729 dagen door. Nog altijd zoekende, nog altijd niet wetend wat de toekomst brengt, een nieuw leven met andere onzekerheden dan hiervoor. Nog altijd durf ik mij niet goed voor te stellen hoe Aurora is als ze twee is, of drie. Altijd de slag om de arm, want je weet niet wat er gebeurd. Ik ben nog altijd bang dat ik nogmaals getroffen wordt door onverwachts onheil. Vroeg of laat… komen er dingen op je pad waar je nooit van verwacht had dat je ermee zou kunnen leven. En toch… is er geen keus en gaan we door. Ik mis Juliëtte* met elke vezel in mijn lijf en iedere dag wens ik opnieuw voor een wonder. Ik weet dat wonderen niet bestaan en val met een klap terug in de realiteit. Morgen... ja morgen is het weer 20 mei…. 370 dagen geleden dat je je laatste adem op mij uitblies…. Wat mis ik je…. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je