{{ message.message }}
{{ button.text }}

Als ik toen alles toch van te voren wist...

“Achteraf gezien was zwanger zijn niks voor mij! Lichamelijk veranderde er zoveel, dat kon ik geestelijk dan weer niet aan. Voor mij mocht ons kleine wonder dan ook snel komen, want wat keek ik daar naar uit! Heerlijk een baby, een gezin zijn, knuffelen en genieten. Als ik toen alles toch van te voren wist...”

Afbeelding blog 'Als ik toen alles toch van te voren wist... ' Achtergrond blur afbeelding

Op 29 Juli om 00.29 is onze dochter geboren , 2938 gr en 46 cm.
Een ieniminie! 
Ik weet nog goed het moment dat ze op m’n borst gelegd werd, ik hoorde altijd verhalen dat de vrouwen tranen met tuiten huilde, dat had ik niet.
Ik was echt wel trots, blij en gelukkig maar huilen deed ik niet. 
De bevalling ervaar ik als goed hoewel de kleine wel geregeld een hartslag daling had en ik niet mocht persen, ze huilde ook niet toen ze geboren was , pas 20 min later, maar de kinderarts keurde haar goed.

Rond half 4 ‘s nachts een eigen kamer met z’n 3tjes. Ze heeft toen heerlijk de hele nacht bij me gelegen .
We moesten die nacht erna ook blijven vanwege haar suikerprikjes, die nacht verliep iets anders, hoe zoet ze overdag was , zo huilde ze die nacht behalve als ze bij mij lag, maarja deze mama was uitgeput en wilde slapen.. toen al hebben we wisselend die kleine vastgehad.
Zo begon het alles.
Eenmaal thuis zondagochtend leek het perfect , een gezinnetje, de eerste nacht thuis sliep ze dan ook heel goed. 
Wij maakte haar elke 3 uur wakker voor een voeding en zij sliep erna heerlijk verder, tot de volgende nacht kwam.
Dat was het begin van de rollercoaster.

De hele nacht huilen in t bedje wat we ook deden, uiteindelijk heb ik ruim een week beneden geslapen met haar op mijn borst, tot ons dingen begonnen op te vallen, er was iets maar wat wisten we niet, ritjes naar de hap waren geregeld, maar die zagen niks , ze was een ‘huilbaby’ en dat moesten we maar accepteren.
Wij zagen dat ze met haar tong bezig was na een voeding, dat ze misselijk leek. Uiteindelijk zijn we filmpjes gaan maken , en na de zoveelste x bij de hap, werd ze door een kinderarts gezien en die bevestigde wat wij al dachten: Reflux. 
Dus voeding indikken en hopen dat dat voldoende is.. maar je moet zelf de verhoudingen uitproberen, wat nogal een gedoe is.
Eenmaal ‘s avonds begon ze te krijsen en hield niet meer op, wat we ook probeerde, in paniek hebben we toen de spoedeisende hulp gebeld. 
De kinderarts gaf aan dat het ook niet meteen beter kon zijn, dat begrepen we maar het feit dat het erger werd, dat ze zo huilde leek ons ook niet goed. Na overleg met haar meerdere besloot ze onze C. op te nemen om te kijken om te observeren en te ‘resetten’ 

Wordt vervolgd....

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je